Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

Xρήστος Ναούμ…ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Αλήθειες η Ψέματα;
Δεν θα έβαζα ποτέ το χέρι μου σε ιερά κείμενα, γιατί απλά είμαι φιλαλήθης και ειλικρινής άνθρωπος.

Τι θα ζητούσες από μια καλή νεράιδα;
Υγεία και μόνον υγεία.

Αν η ζωή σου γινόταν βιβλίο θα είχε τον τίτλο:
Μάχες χαμένες. Μάχες κερδισμένες



Οι δικοί μου άνθρωποι μου λένε…
Πως θαυμάζουν τον τρόπο που διαχειρίζομαι την ζωή μου.

Στους δικούς μου ανθρώπους λέω…
Να έχουν υπομονή και πίστη στους στόχους τους.

Ποια η διαφορά ανάμεσα στη ζήλια και στην κακία;
Καλύτερα να μην αφήνουμε τέτοια «παράσιτα» να αναπτύσσονται. Και τα δυο συναισθήματα μόνο καταστροφές προκαλούν.

Το αύριο είναι καλύτερο απ’ το χθες;
Και τ’ αύριο απ το σήμερα θε να ‘ναι, της Γαλάτειας Καζαντάκη



Τα πιο δυνατά μου σημεία πιστεύω ότι είναι…
Η υπομονή κι η επιμονή.

Φτάνεις στον «Αμήν» κάθε φορά που…
Που οι άλλοι υποτιμούν την νοημοσύνη μου και φέρονται αστόχαστα.

Τα αγαπημένα μου βιβλία είναι…
Πολλά. Αν θα διάλεγα κάποιο είναι η «Μεγάλη Χίμαιρα» του Καραγάτση. Τον έχω πρότυπο γραφής.

Όταν έχω ελεύθερο χρόνο…
Ακούω μουσική, στοχάζομαι και παίζω με την σκυλίτσα μου.

Ακούω μουσική κάθε φορά που
Δεν έχω υποχρεώσεις.



Σκέφτομαι αρνητικά μόνο όταν
Όταν απελπίζομαι.

Τα χειρότερα ελαττώματα μου είναι:
Η λαιμαργία μου.

Η τέχνη περνάει κρίση;
Όπως όλες οι καταστάσεις έχουν τα πάνω και τα κάτω τους.

Η οικονομική κρίση είναι μόδα;
Μπα, δεν νομίζω. Συνέπεια κακής πολιτικής, ναι, είναι.



Ο έρωτας είναι ακόμα ζωντανός;
Έτσι λένε.

Υπάρχει αληθινή αγάπη;
Βεβαίως και υπάρχει.

Αγαπημένο παραμύθι;
Η πεντάμορφη και το τέρας.



Το μεγαλύτερο απωθημένο;
Έχω; Άντε καλέ.

Το χειρότερο που σου έχουν κάνει;
Η προδοσία.

Συνήθως συχνάζεις…
Στον καναπέ μου.

Σινεμά καθημερινή βράδυ ή καναπέ με dvd και pop corn
Σινεμά και πιο συχνά θέατρο.

Clubbing η για φαγητό με φίλους;
Αραιά και που.

Η μουσική που σε ταξιδεύει είναι
Οι μελωδίες κι η κλασσική.





Θα σταματούσες το χρόνο μόνο όταν
Έφτανε ένας μεγάλος έρωτας!

Το μήνυμα αισιοδοξίας είναι:
«Παιδιά, αύριο έρχεται μια άλλη μέρα».

Ένα ποίημα ή ένα τραγούδι για το τέλος…
Πώς να πω σ’ αγαπώ.

Πώς να πω σ’ αγαπώ
σ’ ένα βλέμμα κενό
σ’ ένα σκούρο κι ανύπαρκτο βλέμμα;
Με κοιτάς, σε κοιτώ
κι είναι πάντα αυτό
της καρδιάς το ανούσιο ψέμα.
                          
Πού να πω σ’ αγαπώ
φυλακή κι ιερό
το δικό σου ανίερο σώμα,
που γυρεύει ξανά
να μου δώσει χαρά
στης σιωπής το κατάμαυρο χρώμα.

Κι όσο ψάχνω να βρω
της ψυχής το σαθρό
τ’ ανελέητο μείον
τόσο εσύ ξεγλιστράς
να κουρνιάσεις ζητάς
στην απώθηση δυο ομοίων.


Κι ειν’ αυτός ο καημός
-απουσίας καιρός-
το δικό σου αφίλητο στόμα,
που με σπρώχνει δειλά
να καλώ τρυφερά
τ’ όνομα σου ακόμα.

Κι όσο ψάχνω να βρω
της ψυχής το σαθρό
τ’ ανελέητο μείον,
τόσο εσύ ξεγλιστράς
να χωρέσεις ζητάς
σε λιτό συναξάρι αγίων.
                                               


Χρήστος Ναούμ «Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή: Ύφαλα νερά.»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου