Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2019

ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΠΟΥΓΕΛΟ;



Κι έτσι ξαφνικά. Μέσα σε μια στιγμή. Γίναμε πάλι παιδιά. Θυμήθηκα τα ανέμελα εκείνα χρόνια. Στο σχολείο. Όταν δίναμε το τελευταίο μάθημα μετά παίζαμε μπουγέλο στον προαύλιο χώρο του σχολείου. Έτσι και σήμερα. Πολλά χρόνια μετά. Γυρίσαμε από τη θάλασσα και παίξαμε με την ψυχή μας. Αφήσαμε το κρύο νερό να μας ξεδιψάσει. Και πράγματι κάναμε σαν παιδιά. Η Δέσποινα, η Σοφία, ο Νίκος, ο μικρός Γιωργάκης κι εγώ. Εδώ στο όμορφο Κυπαρίσσι. Σε ένα από τα πιο όμορφα σημεία της Ελλάδας.












Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2019

ΕΧΕΙ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ ΑΠΟΨΕ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ…



Και πράγματι είναι πάρα πολύ ωραία. Ειδικά άμα βρίσκεσαι στην εξοχή και την έχεις στο πιάτο σου. Αυτή η πανσέληνος σε μαγεύει. Σε ταξιδεύει. Κάτι σε πιάνει ρε παιδί μου που δεν μπορείς να το προσδιορίσεις. Κι εγώ είμαι ωραία. Δηλαδή αισθάνομαι πάρα πολύ ωραία. Γιατί ψήσαμε στην αυλή και ήπιαμε μπύρες. Πολλές παγωμένες μπύρες. Και έχω έρθει στο τσακίρ κέφι. Αλλά εδώ στην εξοχή δεν έχει άφτερ. Δηλαδή δεν έχεις που να πας τέτοια ώρα. Η ώρα κοντεύει μία μετά τα μεσάνυχτα. Και κάνει ζέστη. Και εγώ ιδρώνω. Και είναι πολύ πολύ ωραίααααααα…






Υ.Γ Αγαπημένη μου Αρετή Καμπίτση σου έκλεψα τη φωτογραφία. Μη μου θυμώσεις. Σε ευχαριστώ!!! 











Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019

ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΔΙΣΚΟΣ ΣΕΡΒΙΡΙΣΜΑΤΟΣ. ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΝΕΑΝΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ




Και όποιος δεν έχει κρατήσει δίσκο στα νεανικά του χρόνια – λίγο δύσκολο - δεν θα καταλάβει αυτό το κείμενο. Γιατί δούλευα. Μια ζωή. Από πολύ μικρός. Δεν ήθελα να σε καμία περίπτωση να γίνω βάρος στους γονείς μου. Μπορώ να πω ότι μέχρι ενός σημείου τα κατάφερα. Θυμάμαι ότι ήμουν μαθητής Γυμνασίου και τα καλοκαίρια δούλευα ως σερβιτόρος στην ψησταριά στην Πλατεία Κρήνης στη Νίκαια.

Μετά το στρατό που μπήκα στη δραματική σχολή έπιασα δουλειά στο ξενοδοχείο ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ. Δούλευα – εργαζόμουν πάρα πολλές ώρες. Σε μεγάλες δεξιώσεις. Ξύρισμα κάθε μέρα. Στολή και φυσικά άσπρα γάντια.  Αλλά δεν με ένοιαζε. Αμειβόμουν πολύ καλά. Λίγο αργότερα σε ένα café στο Κολωνάκι. Με βάρδιες. Πότε πρωί. Πότε βράδυ. Σκότωμα αλλά πολύ καλά μπουρμπουαρ. Μετά στο Cape Sounio της Grecotel και μετά και μετά και μετά... 

Μέχρι που πάτησα τα τριάντα και είπα ως εδώ! Τα πόδια μου δεν άντεχαν άλλο. Η μέση μου διαμαρτυρόταν από την ορθοστασία. Δεν ήθελα άλλο τη νύχτα. Με είχε τσακίσει. Σήμερα. Ευτυχώς όλα καλά. Σήμερα γράφω βιβλία και αυτό με κάνει πραγματικά ευτυχισμένο. Το μήνυμα. Δεν υποτιμάμε ποτέ αυτούς που μας σερβίρουν. Δεν είμαστε ανώτεροί τους. Είναι και αυτοί άνθρωποι όπως όλοι μας.




Καλή εβδομάδα.    



Κυριακή, 11 Αυγούστου 2019

ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ...




ΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΜΑΣ ΣΤΟ 48ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΟ ΖΑΠΠΕΙΟ. ΣΑΒΒΑΤΟ 31 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΣΤΙΣ 20:00 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ 34 ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΠΝΟΗ.

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2019

ΑΝΘΙΣΜΕΝΗ ΒΟΥΚΑΜΒΙΛΙΑ



Ακόμα ένα καυτό καλοκαίρι στο χωριό. Στην άλλη άκρη του κόσμου. Στο σπίτι των παιδικών μου χρόνων. Με την ανθισμένη Βουκαμβίλια να στολίζει την αυλή και την Ελιά να στέκει μόνη λίγο παραπέρα. Μόνη κι εγώ. Πάντα μόνη. Εγώ και τα βιβλία μου. Εγώ και η μοναξιά μου. «Η μοναξιά της Τζένης» ωραίος τίτλος για βιβλίο. Μπααα.


Μόνη και πάλι στην απέραντη παραλία. Μόνη σε διπλό κρεβάτι. Μόνη για φαγητό και για ποτό αργότερα το βράδυ. Με τους ντόπιους ποτέ δεν τα πήγαινα καλά. Κλειστή κοινωνία. Στενά μυαλά. Άνθρωποι παλαιών αρχών. Σήμερα κάνει πολλή ζέστη. Ήπια τον καφέ μου και κατέβηκα για μπάνιο. Έκανα μια βουτιά και άπλωσα λάδι σε όλο μου το κορμί. Καίγομαι ολόκληρη. Θέλω έναν άντρα και τον θέλω τώρα. Άνοιξα ένα βιβλίο μπας και ξεχαστώ. Πέρασε μισή ώρα. Ίσως και παραπάνω.


Και ξαφνικά το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα. Τον είδα. Αυτόν. Να βγαίνει από τη θάλασσα. Ψηλός, ηλιοκαμένος, με καταγάλανα μάτια και κοιλιακούς σκακιέρα. Έτοιμη να του παραδοθώ. Έτοιμη να γίνω σκλάβα του. Να κυλιστώ μαζί του στην άμμο. Ακόμα και στην κόλαση. Δεν μου έδωσε καμιά σημασία. Η απογοήτευση σχηματίστηκε στο πρόσωπό μου. Μαύρες σκέψεις πλημμύρισαν το μυαλό μου. Μήπως πάχυνα; Μήπως ασχήμυνα; Μήπως δεν μου πάνε τα μαλλιά; Δεν φόρεσα το κατάλληλο μαγιό; Αφού ήταν άκρως αποκαλυπτικό… 


Γύρισα σπίτι αποφασισμένη. Ήθελα να τον κάνω δικό μου. Μόνο δικό μου. Έστω για μια βραδιά. Για ένα one night stand. Έφαγα παγωμένο σταφύλι και ήπια μια μπύρα. Κοιμήθηκα. Αργά το απόγευμα ξύπνησα και έκανα ένα κρύο ντουζ αλλά η κάψα μου δεν έσβηνε με τίποτα. Το βράδυ ήμουν μια θεά. Κοντό φόρεμα, βαθύ ντεκολτέ και ψηλοτάκουνες γόβες. Χωρίς εσώρουχο φυσικά. Πήγα για φαγητό στο ακριανό εστιατόριο και εν συνεχεία για ένα δροσερό κοκτέιλ στο μπαράκι του μόλου.




Μια έκπληξη με περίμενε. Ήταν κι αυτός εκεί. Ξυπόλητος. Με μια τζιν βερμούδα κι ένα λευκό πουκάμισο ξεκούμπωτο. Με πλησίασε. Πιάσαμε την κουβέντα. Μου είπε ότι μόλις χώρισε και είχε έρθει στο χωριό για λίγες μέρες. Ήθελε να ξεφύγει. Ήθελε να ξεσκάσει. Φάνηκε ότι είχε επίπεδο αφού είχε διαβάσει κάποια από τα βιβλία μου. Ήπιαμε πολύ. Μου πρότεινε να με συνοδεύσει μέχρι το σπίτι. Η ώρα κόντευε 4. Δεν του αρνήθηκα. Δεν μιλούσα καθόλου. Τον άφησα να έχει εκείνος το πάνω χέρι.



Καθώς περπατούσαμε μου απήγγειλε στίχους του Οδυσσέα Ελύτη. Μετά από λίγο φτάσαμε στο σπίτι. Ξαπλώσαμε στο διπλό κρεβάτι και έκλεισα τα μάτια. Ναι το ομολογώ. Ναι του παραδόθηκα. Χάδια και φιλιά είχανε τον πρώτο ρόλο. Ξεσκιστήκαμε σαν λυσσασμένα σκυλιά. Το πρωί είχε γίνει άνεμος. Είχε φύγει. Μόνο στην αυλή μου έμεινε ανθισμένη η Βουκαμβίλια μου να καμαρώνει κι εγώ γεμάτη ικανοποίηση να χαμογελώ στον ήλιο που ανατέλλει.      






Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2019

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ ΣΤΟ 48ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΟ ΖΑΠΠΕΙΟ


Αυθεντικό Ιαπωνικό Jikiden Reiki 11-12/8


ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΕΩΣ ΤΗΝ ΚΥΘΝΟ ΦΥΣΑΕΙ


ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ. ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ


Τρίτη, 6 Αυγούστου 2019

ΛΑΛΑΚΗΗΗΗΗ!!!! ΟΧΙ ΣΤΑ ΒΑΘΙΑ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!





Κυρά μου δεν είναι κουφό το παιδί. Επίσης είναι παιδί και απολαμβάνει τη θάλασσα κάτω από τον καυτό ήλιο οπότε θα κάνει ότι γουστάρει! Όσο και να φωνάζεις αυτός θα κάνει το δικό του!

Επίσης το «Λαλάκης» δεν είναι όνομα! Έτσι τον βάφτισε ο παπάς; Δεν σκέφτεστε το ψυχολογικό τραύμα που θα του δημιουργήσετε; Θα πάει σε ένα μήνα στο σχολείο και η δασκάλα του μέσα στην τάξη θα του φωνάζει Λαλάκη πες μας την άλφαβητα; Έγκλημα κυρία μου! Έγκλημα!


Επίσης θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι στην παραλία δεν βρίσκεστε μόνοι σας. Υπάρχουν κι άλλοι επισκέπτες. Θέλουν την ησυχία τους. Θέλω την ησυχία μου! Να το ξαναπώ; ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΜΟΥ! Είμαι 37 ετών, έχω έρθει για διακοπές όπως όλοι, πίνω τον καφέ μου και διαβάζω τα αγαπημένα μου βιβλία. Δεν έχω καμία διάθεση να ακούω τη φωνή σας μέσα στα αυτιά μου!



Έγινα κατανοητός; Πολύ χαίρομαι! 



Σάββατο, 3 Αυγούστου 2019

ΕΔΩ ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗ ΦΑΣΗ





Κανονικά, για συγγραφέας, δεν θα έπρεπε να μιλάω έτσι. Τόσο χύμα δηλαδή. Αλλά επειδή είμαι παιδί λαϊκής καταγωγής αυτό είναι κάτι που δεν αλλάζει. Έτσι μεγάλωσα – με δυο υπέροχους γονείς και πέντε καταπληκτικά αδέρφια μεγαλύτερα από μένα – και πολύ γουστάρω. Που είμαι έτσι όπως είμαι.


Εδώ στο Κυπαρίσσι Λακωνίας – έχω να έρθω τέσσερα χρόνια - τα πράγματα είναι αλλιώς. Το σπίτι είναι πολύ μεγάλο και φιλόξενο. Ζούμε πολλοί σε αυτό το σπίτι και περνάμε φίνα. Η θάλασσα είναι κούκλα και είναι δίπλα. Πάμε με τα πόδια και πρωί και απόγευμα. Η φύση οργιάζει. Τζιτζίκια τραγουδούν ευτυχισμένα. Λουλούδια ανθίζουν και μοσχοβολούν. Δέντρα μας προσφέρουν απλόχερα τον ίσκιο τους.


Εδώ αποφάσισα να καθίσω σχεδόν όλο τον Αύγουστο. Να ξεκουραστώ. Να γεμίσω μπαταρίες. Τι να κάνω στην Αθήνα; Που θα είναι έρημη και άδεια λες και έσκασε βόμβα; Εδώ θα καθίσω με τους φίλους μου - χρόνια φίλοι μου από το σχολείο – που τους αγαπώ και με αγαπούν. Όπως είμαι. Ένα λαϊκό και δίμετρο αγόρι…

Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2019

ΠΡΩΤΗ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΕΙΠΑ ΝΑ ΣΤΕΙΛΩ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΟΥ ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Ο Αντώνης Παλαιολόγος αφού έκανε το τελευταίο botox του – για αυτόν τον μήνα – μπήκε στο κότερο και πήγε με τους φίλους του στο αγαπημένο του νησί. Τη Μύκονο. Ο Ερμής για ακόμη μια χρονιά πήρε σύζυγο και κουτάβια και πήγε στο χωριό όπου γεννήθηκε στη Βουρβουρού της Χαλκιδικής. Η Μαρία θα μείνει στο σπίτι της στην οδό Κρυστάλλη να φροντίζει τα κατοικίδιά της – όσα από αυτά είναι ακόμα ζωντανά. Η Λίτσα – η γριά βαλίτσα – βγήκε επιτέλους στη σύνταξη και θα πάει για spa στα θερμά λουτρά της Αιδηψού. Ο Φίλλιπος σταμάτησε να ακούει φωνές. Θα πάει στην Κρήτη στο χωριό του και θα επιστρέψει τέλος του μήνα γιατί έχει να κάνει ακόμα μια εμφάνιση στο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο. Οι υπόλοιποι; 

Ας κρατήσω και κάτι κρυφό…

Καλές Διακοπές

Με όλη μου την αγάπη


Κωνσταντίνος

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ ΣΤΟ 48ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΟ ΖΑΠΠΕΙΟ


ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΥΧΕΡΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΠΝΟΗ!!!


ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΝΑΣΤΑΣΗΣ. Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΖΩΗ ΜΙΑΣ ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΚΟΤΑΣ. ΘΕΟΧΑΡΙΣΤΗ ΜΗΤΣΑΚΟΥ. 



ΠΑΝΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ. ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΒΛΕΜΜΑ. ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΞΗΡΟΥ. 


ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΗΣ. Η ΦΩΝΗ ΜΕΣΑ ΜΟΥ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΠΑΚΑΡΑ. 



ΚΑΚΙΑ ΞΥΔΗ. ΦΥΣΑΕΙ. ΑΙΓΛΗ ΚΟΣΚΙΝΙΩΤΗ. 

Τρίτη, 30 Ιουλίου 2019

ΕΥΘΥΜΙΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ. ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΚΡΑΤΗΣΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΗ.




Άργησα να το τελειώσω – όχι επειδή ήταν βαρετό – ήθελα να το απολαύσω. Το νέο βιβλίο της Ευθυμίας Αθανασιάδου σε ταξιδεύει και σε μαγεύει ταυτόχρονα. Μια ιστορία ανθρώπινη. Μια ιστορία μοναδική. Ήρωες που αγαπούν, κάνουν λάθη, πέφτουν και ξανασηκώνονται. Ένα βιβλίο ανάλαφρο που δεν σου μαυρίζει την καρδιά. Ένα βιβλίο γεμάτο ανατροπές – πράγμα που σου κρατά το ενδιαφέρον – ένα βιβλίο με κρυμμένα μυστικά. Ψέματα και αλήθειες που κάποια στιγμή βγαίνουν στο φως. Είναι ότι καλύτερο για να σας συντροφεύσει στις καλοκαιρινές σας διακοπές. Το συστήνω ανεπιφύλακτα!  






Σάββατο, 27 Ιουλίου 2019

ΑΧ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΜΟΥ




Πετάς εδώ, πετάς εκεί, πετάς και παραπέρα. Πετάς στη γη, στον ουρανό, πετάς και στον αέρα. Κι ένα βουνό γεμάτο «γιατί» ξαφνικά ορθώνεται μπροστά μου. Γιατί πεταλούδα μου; Γιατί δεν σου αρέσω; Επειδή είσαι πολύχρωμη σαν την άνοιξη κι εγώ είμαι γκρίζος σαν τον ουρανό του φθινοπώρου; Και το γκρίζο έχει τη γοητεία του. Γιατί; Σε ρωτάω! Τι σου έκανα; Μήπως στην έπεσα απότομα και δεν το κατάλαβα; Μήπως κατά λάθος σε πρόσβαλα; Είπα κάτι που δεν έπρεπε; Γιατί ήρθες να μου κλέψεις την καρδιά; Χωρίς να με ρωτήσεις. Εγώ έχω άλλες ασχολίες. Μένω εδώ για να κρατάω συντροφιά στους φιλοξενούμενούς μου. Δεν μπορώ να τρέχω από πίσω σου. Κουράζομαι ο δύστυχος και κάνει και ζέστη. Εσύ ήρθες. Ξαφνικά. Να μου ταράξεις τα ήρεμα νερά. Κι έτσι ξαφνικά πάλι εξαφανίζεσαι. Και χάνεσαι. Πέρα μακριά. Ποιος κλέφτης άνεμος σε πήρε;



Γιατί πεταλούδα μου; Είσαι όμορφη. Είσαι έξυπνη. Είσαι μοναδική. Αν με άφηνες θα άνοιγα τα φτερά μου και θα σε έπαιρνα μαζί μου να πετάξουμε στα βάθη της ανατολής ή στα αστέρια. Βλέπεις πεταλούδα μου; Είμαι και ρομαντικός εκτός από όμορφος. Θα ήμασταν το τέλειο ζευγάρι. Αν με άφηνες θα έγραφα ποιήματα για σένα επειδή ο έρωτας εμπνέει. Μάτια γαλάζια σαν τη θάλασσα. Χείλη κόκκινα σαν τη φωτιά. Ένας άνεμος αντάρτης φύσηξε και μας έφερε πιο κοντά. Είδες; Στα έχει πει άλλος αυτά;

Λένε πως οι καλοκαιρινοί έρωτες δεν κρατάνε για πολύ. Εγώ δεν το πιστεύω αυτό. Θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί. Να κρατούσε συντροφιά ο ένας στον άλλον. Θα πηγαίναμε μαζί στην παραλία και θα κάναμε ηλιοθεραπεία πίνοντας μοχίτο. Και μετά για φαγητό. Και το βράδυ πάλι για ποτό. Και θα βλέπαμε μαζί το φεγγάρι αγκαλιά. Αλλά εσύ δεν με θέλεις γιατί είμαι τζιτζίκι. Τι κακό έχουν τα τζιτζίκια δηλαδή; Δεν μπορώ να σε καταλάβω.
Δηλαδή τα τζιτζίκια δεν έχουνε καρδιά; Δεν έχουνε αισθήματα; Τι μου ζήτησες και δεν το έκανα; Ένα πυροτέχνημα είσαι. Ναι. Αυτό ακριβώς είσαι. Τόσο κράτησε η λάμψη σου. Αν αποφάσιζες να μείνεις στη ζωή μου η λάμψη σου θα κρατούσε για πάντα. Όχι ένα, αλλά χιλιάδες πυροτεχνήματα.


Ξέρεις πεταλούδα μου. Από αυτή τη ζωή όλοι είμαστε περαστικοί. Γεννιόμαστε, μαθαίνουμε να πετάμε, ερωτευόμαστε, ζούμε για κάποια χρόνια και μετά τέλος. Αλλά δεν μου αρέσουνε οι μαύρες σκέψεις. Πώς να το κάνουμε όμως; Κι εσύ, κι εγώ στον ίδιο παρανομαστή είμαστε.

Έλα μικρή μου πεταλούδα να γράψουμε μαζί τη δική μας ιστορία. Για κοίτα τον συγγραφέα! Ξύπνησε το πουλάκι μου, έφτιαξε καφέ, άνοιξε το τετράδιό του και γράφει. Θα μπορούσε να γράψει για μένα. Θα μπορούσε να γράψει για τον έρωτά μας. Γιατί εξαφανίστηκες πεταλούδα μου; Δώσε μου ένα σου σημάδι. Το λέει και το τραγούδι. Ένα σημάδι σου περιμένω. Μέχρι να ξημερώσει θα περιμένω. Θα ξενυχτίσω στα σκαλοπάτια σου. Αυτό είναι άλλο τραγούδι. Έχω και μεγάλο ρεπερτόριο. Πεταλούδα μου. Αχ! Πεταλούδα μου. Περιμένω.









Σάββατο, 20 Ιουλίου 2019

Η ΑΦΙΞΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ



Ο Αδαμάντιος Κοραής γεννήθηκε στην Σμύρνη στις 27 Απριλίου το 1748 και απεβίωσε στο Παρίσι στις 6 Απριλίου το 1833. Ήταν Έλληνας φιλόλογος με βαθιά γνώση του ελληνικού πολιτισμού. Ο Κοραής είναι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του νεοελληνικού διαφωτισμού και μνημονεύεται, ανάμεσα σε άλλα, ως πρωτοπόρος στην έκδοση έργων αρχαίας ελληνικής γραμματείας, αλλά και για τις γλωσσικές του απόψεις στην υποστήριξη της καθαρεύουσας, σε μια μετριοπαθή όμως μορφή της, με σκοπό την εκκαθάριση των πλείστων ξένων λέξεων που υπήρχαν στη γλώσσα του λαού.



Ήταν τόσο σπουδαίος/celebrity/famous, λοιπόν, που δώσανε το όνομά του σε ολόκληρο καράβι. Ένα πελώριο καράβι που ξεκινάει το μακρύ του ταξίδι κάθε πρωί στις επτά από το διάσημο λιμάνι του Πειραιά και ταξιδεύει στις όμορφες Κυκλάδες. Με αυτό ακριβώς το καράβι έφτασε σήμερα το πρωί στην Κύθνο και ο συγγραφέας που δεν ξέρω πως τον βάπτισε ο παπάς.



Καλά, αυτός δεν είναι συγγραφέας, το τσίρκο Medrano είναι. Κρατούσε μια κίτρινη βαλίτσα με ρόδες και φορούσε κόκκινη βερμούδα, πράσινα παπούτσια, μπλε μπλουζάκι, άσπρο καπέλο και μαύρα γυαλιά. Ήθελα να ‘ξερα. Αν πήγαινε στο καρναβάλι της Πάτρας πως θα ήτανε ντυμένος;



Ο Χάρης, έτσι θα αποκαλώ τον Αυτοκράτορα από δω και πέρα το αποφάσισα, τον υποδέχτηκε με μια ζεστή αγκαλιά κι ένα πλατύ χαμόγελο. Πρέπει να γνωρίζονται από χρόνια αυτοί οι δυο. Πήρε την κίτρινη βαλίτσα και τον οδήγησε στο δωμάτιό του. Ο συγγραφέας, που δεν είναι και τόσο διάσημος αλλιώς θα τον ήξεραν και οι πέτρες, αντί να φορέσει το μαγιό του και να κολυμπήσει στα καταγάλανα νερά, κάθισε αναπαυτικά στη λευκή καρέκλα της βεράντας και άρχισε να μιλάει στο κινητό. Ήθελε να πει σε όλους πως έφτασε στο νησί της Κύθνου και πόσο όμορφο είναι.


Εγώ είχα στήσει αυτί. Το ξέρω δεν θα έπρεπε κανονικά. Αλλά βαριέμαι το είπαμε αυτό. Δεν είχα καμία διάθεση να πετάξω σε άλλο δωμάτιο ούτε να κατέβω στα Μαρτινάκια και να φλερτάρω τις τουρίστριες οι οποίες είχαν αρπάξει από τον καυτό ήλιο και μοιάζανε με αστακοί.


Μετά από λίγη ώρα ο συγγραφέας – θα το μάθω το όνομά του κάποια στιγμή – έκανε ένα ντουζ, άλλαξε ρούχα και πήγε στο Ιταλικό εστιατόριο που βρίσκεται στα Μαρινάκια και το έχει ένας Ιταλός που είναι πολύ ωραίος τύπος. Πήγα κι εγώ μαζί του για να γνωριστούμε καλύτερα. Μου αρέσουν οι άνθρωποι του πνεύματος. Πιστεύω ότι κάτι έχεις να κερδίσεις από αυτούς. Πέντε πράγματα θα ξέρουν παραπάνω για τον έρωτα, για την αγάπη, για τη ζωή!


Έκατσε στο ακριανό τραπέζι με την πιο όμορφη θέα. Παρήγγειλε καρμπονάρα. Περίμενε σαν καλό παιδί. Το μυαλό του ταξίδευε. Που όμως; Είμαι σίγουρος ότι ήταν χωμένος στις σκέψεις του. Αν κλείδωσε το σπίτι φεύγοντας. Αν έκλεισε το θερμοσίφωνο. Αν πήρε μαζί του αντηλιακό και ωτασπίδες. Κάτι τέτοια κουλά θα σκεφτόταν κόβω το κεφάλι μου.


Έφαγε όλη τη μακαρονάδα. Πεινούσε πολύ. Αν μπορούσε θα έτρωγε και το πιάτο ακόμα. Πλήρωσε κι έφυγε. Κατέβηκε τα σκαλιά και περπάτησε κατά μήκος της παραλίας. Είχε ιδρώσει. Σε λιγότερο από ένα λεπτό είχε φτάσει στο δωμάτιό του. Μπήκε μέσα, έκλεισε την πόρτα και μετά σιωπή. Να με τρώει η περιέργεια η οποία μπορεί να σκότωσε τη γάτα αλλά όχι τον Τζίτζι.


Κι εκεί που λέω στον εαυτό μου – Κοιμήσου Τζίτζι. Τελείωσε το σόου. Ακούω από το δωμάτιο του συγγραφέα ένα ροχαλητό. Μα ένα ροχαλητό. Λες και περνούσε τρένο. Ο Χριστός και η Παναγία και οι δώδεκα Απόστολοι! Τον άφησα να κοιμηθεί και κατέβηκα στην παραλία να ρίξω μια βουτιά.

  










Κυριακή, 14 Ιουλίου 2019

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ




Το σπίτι του Αυτοκράτορα Ανδριανού – νομίζω έτσι τον λένε στο έργο που παίζει στο θέατρο – έχει πέντε δωμάτια. Δυο επάνω και τρία κάτω. Είναι όλα ίδια. Άσπρα. Με κόκκινα κάγκελα για να διαφέρει από όλα τα άλλα. Επίσης έχει δεμένα καλάμια για να έχουν σκιά οι από κάτω. Τις περισσότερες φορές εκεί πάω και αράζω και αν έχει πολύ ζέστη αρχίζω το τραγούδι και τους χαλάω την ησυχία. Αλλά δεν με νοιάζει. Δηλαδή συγγνώμη. Οι μύγες δεν τους ενοχλούν; Που είναι και βρωμιάρες. Τα κουνούπια; Που τσιμπάνε κιόλας. Εγώ είμαι ένα μικρό – σε μέγεθος πάντα – κι αθώο τζιτζίκι με ονοματεπώνυμο για να μη ξεχνιόμαστε.


Τα δωμάτια του Αυτοκράτορα – πρέπει άμεσα να θυμηθώ το όνομά του δεν γίνεται να τον αποκαλώ σε όλο το βιβλίο έτσι τον χριστιανό – είναι πολύ άνετα. Έχω μπει μέσα. Διακριτικά και αθόρυβα. Ξύλινα παραδοσιακά κρεβάτια. Ντουλάπα για τα ρούχα. Μπάνιο με καυτό νερό και κουζινικά σε περίπτωση που πεινάσουν οι τουρίστες να μπορούν να μαγειρέψουν κάτι πρόχειρο να μην τρέχουν στο λιμάνι μέσα στη νύχτα.


Το ομορφότερο και το πιο σπουδαίο απ’ όλα είναι η θέα. Το πρωί όταν βγαίνει ο ήλιος δεν έχω ιδέα τι γίνεται γιατί κοιμάμαι του καλού καιρού μαζί με τους τουρίστες. Την ώρα όμως που γίνεται το ηλιοβασίλεμα το σκηνικό είναι σκέτη μαγεία. Ένας πελώριος ήλιος χαρίζει απλόχερα τα απαλά χρώματά του στον ουρανό και δίνει τη θέση του στο φεγγάρι με τα χιλιάδες αστέρια. Θα ήθελα να ταξιδέψω μέχρι το φεγγάρι αλλά φοβάμαι τα ύψη. Γιατί μπορεί να είμαι τζιτζίκι με φτερά αλλά είμαι και κομματάκι δειλός. Ο άνθρωπος μπορεί να τα κατάφερε αλλά περάσανε πολλά χρόνια για να συμβεί αυτό.


Η θάλασσα είναι κοντά στα δωμάτια του Αυτοκράτορα που δεν θυμάμαι ποιο είναι το κανονικό του όνομα. Είναι τόσο κοντά που οι τουρίστες κυκλοφορούν συνέχεια με τα μαγιό τους. Κατεβαίνουν μόνο πέντε σκαλάκια και μπλούμ και μέσα στο νερό.



Το νερό της θάλασσας είναι πεντακάθαρο. Νομίζεις ότι μπορείς να το πιείς άμα διψάσεις πολύ. Αλλά βλακεία είπα. Δεν μπορείς γιατί έχει πολύ αλάτι. Και ψαράκια έχει που κολυμπούν ευτυχισμένα και γαργαλάνε τις πατούσες των κολυμβητών. Το νερό νομίζω ότι έχει πολύ καλή θερμοκρασία γιατί όλοι αυτοί οι επισκέπτες όταν μπαίνουν πλατσουρίζουν με τις ώρες και ξεχνάνε να βγουν. Όλοι. Όλοι εκτός από έναν. Έναν δίμετρο συγγραφέα, φίλο του Αυτοκράτορα, ο οποίος επισκέφθηκε το νησί για πρώτη φορά και αντί να κολυμπάει στα όμορφα νερά όπως κάνουν όλοι οι άλλοι συνέχεια τρώει και κοιμάται. Αυτός γεννήθηκε κουρασμένος. Κόβω τα φτερά μου!   




Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2019

ΕΝΑΣ ΤΖΙΤΖΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΘΝΟ






Με λένε Τζίτζι Τζιτζίκογλου και είμαι και γαμώ τα τζιτζίκια. Είμαι στην εφηβεία μου οπότε βαριέμαι τα πάντα. Τα πάντα εκτός από το να τραγουδάω όταν κάνει ζέστη. Κάθε καλοκαίρι, που κάνει αφόρητη ζέστη, εμείς τα τζιτζίκια ζεσταινόμαστε. Σκάει ο τζίτζικας που λέει κι ο λαός. Τα άλλα τζιτζίκια δεν με απασχολεί τι κάνουν. Εγώ ζεσταίνομαι και τραγουδάω. Νησιώτικα. Ε, αφού μένω σε νησί τι θα τραγουδούσα; Όπερα; Μπού χα χα. Κρύο το αστείο μου αλλά χρειάζεται γιατί η ρουφιάνα η θερμοκρασία έχει ανέβει στα ύψη.

Το όμορφο νησί μου λέγεται Κύθνος. Βρίσκεται στις Κυκλάδες. Και οι Κυκλάδες βρίσκονται στο Αιγαίο Πέλαγος. Και το Αιγαίο Πέλαγος βρίσκεται στην Ελλάδα. Αυτή η χώρα είναι γεμάτη πανέμορφα νησιά με κρυστάλλινα νερά και εξωτικά μέρη.

Στην Κύθνο, όλα τα σπίτια είναι ίδια. Είναι άσπρα με μπλε πόρτες και παράθυρα. Το δικό μου το σπίτι, που δεν είναι δικό μου, βρίσκεται σε μια μαγευτική παραλία που τη λένε Μαρτινάκια. Το σπίτι ανήκει σε έναν Αυτοκράτορα. Δεν είναι αληθινός Αυτοκράτορας. Κανονικός άνθρωπος είναι. Ηθοποιός στο επάγγελμα. Το χειμώνα παίζει στο θέατρο τον Αυτοκράτορα και το καλοκαίρι έχει στα Μαρτινάκια «Rooms to let». Ενοικιαζόμενα δωμάτια το λένε στα Ελληνικά όπου έρχονται οι τουρίστες και παραθερίζουν.
Συνεχίζεται…

Κυριακή, 30 Ιουνίου 2019

SUPER ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΜΕ ΔΩΡΟ 4 ΒΙΒΛΙΑ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΠΝΟΗ


Οι Εκδόσεις Πνοή προσφέρουν στους αναγνώστες του blog ΜΕΘΥΣΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ τέσσερα ξεχωριστά βιβλία τους για τέσσερις τυχερούς αναγνώστες. Φυσάει της Κάκιας Ξύδη, Η Σεξουαλική Ζωή μιας Κόκκινης Κότας του Βασίλη Καραναστάση, Με το ίδιο βλέμμα του Πάνου Αντωνόπουλου και Η Φωνή Μέσα μου του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη. Κάντε like στη σελίδα των Εκδόσεων Πνοή, κοινοποίηση του διαγωνισμού και στείλτε mail γράφοντας όνομα, επίθετο, κινητό και ποιο από τα τέσσερα βιβλία θέλετε στο i-kostas@hotmail.com.
Η κλήρωση θα γίνει την Πέμπτη 1η Αυγούστου και οι νικητές θα ειδοποιηθούν με γραπτό sms.

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!
















Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2019

ΠΑΜΕ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΑΚΙ…



Σε ένα νησάκι. Όχι πολύ μακριά αλλά ούτε και κοντά. Πάμε – επιτέλους – διακοπές. Να ξαπλώνω κάτω από τον γαλάζιο ουρανό και το νερό της θάλασσας να μου γαργαλάει τις πατούσες. Να μυρίζει το σώμα αλμύρα και caroten. Να καθόμαστε στο γραφικό ταβερνάκι να τρώμε μεζεδάκια και να πίνουμε ούζο. Τις νύχτες να περπατάμε κάτω από τ’ αστέρια τρώγοντας παγωτό χωνάκι. Να αδειάσει το μυαλό μου από προβλήματα και έγνοιες. Να μη σηκώνω το κινητό. Να μη με νοιάζει τι ώρα θα ξυπνήσω και τι ώρα θα κοιμηθώ. Να μη με νοιάζει – ποτέ δεν με νοιάζει – πως με κοιτούν οι άλλοι. Τι φοράω και πως περπατάω. Να κοιτάζω τον ήλιο και να χαμογελώ. Αυτό θέλω πιο πολύ. Να βλέπω τις ηλιαχτίδες να στήνουνε χορό. Τρεις μέρες μείνανε. Υπομονή. Πες ότι έφυγα. Πες ότι είμαι ήδη εκεί. Σε ένα μικρό νησί.

   



Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019

30 ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ


      ΠΑΝΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ. ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΒΛΕΜΜΑ.






Η Χριστίνα μεγαλώνει σε ένα χωριό της Μαγνησίας, με έναν αδιάφορο, άβουλο πατέρα και τη χειριστική γυναίκα του. Η ανάγκη να ονειρευτεί και να ορίσει τη μοίρα της, την ωθεί να εγκαταλείψει τον τόπο της. Ο Βόλος και η Αθήνα θα αποτελέσουν σύντομες στάσεις στη διαδρομή της. Ύστερα από τη δικτατορία των συνταγματαρχών, η φυγή στο εξωτερικό μοιάζει μονόδρομος. Άγνωστη μεταξύ αγνώστων, συναντά προκλήσεις, αλλά δουλεύει σκληρά και προετοιμάζεται για τα επόμενα δύσκολα βήματα. Μια δεύτερη φωνή την ακολουθεί πάντα, σαν μικρή περιπλάνηση σε μια διαδρομή προς το φως και το σκοτάδι. Μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, η πάλη είναι συχνά εξαντλητική, μα η θέληση αποκτά φωνή και πρόσωπο και μάχεται σθεναρά. Ο πόθος για την πραγμάτωση των ονείρων παραμένει ασίγαστος. Θα έρθει τελικά το πολυπόθητο ευεργετικό φως στο δύσκολο αυτό μονοπάτι;
Μια ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα.


 ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ. ΔΩΡΟΘΕΑ.



Μια νέα γυναίκα εγκλωβισμένη σε καταστάσεις που η ίδια δημιούργησε ή συναίνεσε στην δημιουργία τους.
Ένα μικρό παιδί με ιδιαίτερη συμπεριφορά και αυξημένες ευαισθησίες.
Μια οικογένεια κι ένας άντρας που παλεύει να διατηρήσει τις ισορροπίες.
Μια παράνομη σχέση που ανατρέπει τις ισορροπίες και πυροδοτεί αλυσιδωτές αντιδράσεις.
Η Δωροθέα διχάζεται ανάμεσα στα πρέπει και τα θέλω της. Βήματα αβέβαια, ασταθή που την οδηγούν σε αδιέξοδο.
Σε κινούμενη άμμο που απειλεί να την αφανίσει.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΑΡΓΙΩΡΗΣ. ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΟΡΤΑ.






Όταν κλείνει η κόκκινη πόρτα, οι κανόνες στο σπίτι είναι απλοί. Υπάρχει αυτός και η μοναξιά του, η πιο ιερή πραγματικότητα στον κόσμο. Ο κύριος Αδαμόπουλος είναι μόνος από επιλογή και νιώθει ευλογημένος γι’ αυτό. Όταν κλείνει η κόκκινη πόρτα, οι κανόνες έξω από το σπίτι είναι πολλοί και σύνθετοι. Ο κύριος Αδαμόπουλος είναι εκτεθειμένος σε όλους· στους γείτονες, στους συναδέλφους, στους προϊσταμένους. Ανίκανος να αντιμετωπίσει τη ζοφερή πραγματικότητα, καλεί σε βοήθεια τον παιδικό του φίλο, τον Κώστα. Και πράγματι, από κείνη την ημέρα η ζωή του παίρνει διαφορετική τροπή. Αυτό θα ήταν καλό για τον κύριο Αδαμόπουλο, αρκεί οι αλλαγές να μην άφηναν πίσω τους τόσα πτώματα…


ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΝΑΣΤΑΣΗΣ. Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΖΩΗ ΜΙΑΣ ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΚΟΤΑΣ.




«Ψάρεψα τη συγκεκριμένη αγγελία προσπαθώντας να αποφύγω κάποιες άλλες που άφηναν να εννοηθεί ότι πρόσφεραν σκληρή δουλειά, τρέξιμο και ταλαιπωρία: “Ζητείται πωλητής από εργοστάσιο κατασκευής πλαστικών οικιακών ειδών, ηλικίας έως είκοσι πέντε ετών, με προϋπηρεσία”. Βέβαια, εγώ ήμουν είκοσι οκτώ, αλλά δε βαριέσαι, ποιος ασχολείται… Σχετικά με την προϋπηρεσία το έπαιξα έξυπνα· βρήκα μια εταιρία σχετική με το συγκεκριμένο είδος που έκλεισε πρόσφατα και αυτοχρίστηκα βασικό της στέλεχος των πωλήσεων. Αν με ψυλλιάζονταν, η μισή ντροπή δική μου και τα λοιπά...»
Ένα κοινωνικό δράμα με πρωταγωνιστή τον Οράτιο Χ., αγροκαλλιεργητή και συλλέκτη ρίγανης και σερνικοβότανων. Εγκλωβισμένος σε μια βασανιστική πραγματικότητα, όμηρος σ’ ένα σύμπαν που το συνθέτουν επιχειρηματίες του υποκόσμου, τσατσάδες και κάθε είδους εργοδότες. Ένα βιβλίο περιπλάνησης, χαμένων ελπίδων και ουτοπικών επιδιώξεων, στο πλαίσιο μιας απλής επιβίωσης.





      ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΟΣ. ΟΣΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΔΕΝ ΦΟΒΗΘΗΚΑΝ ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ.







Τέσσερις ιστορίες. Τέσσερις βαθιές βουτιές, με μία μόνο ανάσα, στον ψυχισμό μας, όπου συναντάμε όλες τις χάρες του κόσμου τούτου μα και τους χειρότερους εφιάλτες του. Τέσσερις άνθρωποι αποδεικνύουν με τις ζωές τους πως υπάρχουν αστέρια που δεν φοβούνται το ξημέρωμα.



 ΔΗΜΗΤΡΑ ΠΑΝΑΡΙΤΗ. ΟΣΑ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΔΕΝ ΛΗΣΜΟΝΟΥΝ.





Ο Πέτρος Αποστόλου, επίκουρος καθηγητής Αστροφυσικής, μέσα από την πραγματικότητα της ωμής βίας που στιγμάτισε την παιδική του ψυχή, ήρθε σε σύγκρουση με τα  συναισθήματά του και κατάφερε να γνωρίσει καλύτερα τη βαθύτερη πλευρά του εαυτού του.
Τα γεγονότα που τον συγκλόνισαν στην παιδική ηλικία τον βρήκαν απροετοίμαστο, με την ψυχή να αιμορραγεί. Η νέα ζωή μετά τις απώλειες τού υποσχόταν δυνατές συγκινήσεις και αλλαγές που θα οδηγούσαν σε αναζητήσεις και θα δοκίμαζαν τα όριά του. Ο δρόμος του δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά γεμάτος με αγκάθια. Εκείνος είχε χρέος να τα απομακρύνει και ν’ ανακαλύψει τον ανώτερο εαυτό του και την αλήθεια του υλικού κόσμου που θα μοιραζόταν και με τις υπόλοιπες ψυχές.
Γιατί υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που γεννήθηκαν για να είναι ξεχωριστοί. Όσα δεν ξέχασαν τους έκαναν πιο δυνατούς. Είναι γεννημένοι για ν’ ανάβουν τη σπίθα της ελπίδας όταν τρεμοσβήνει από τις δοκιμασίες, και να ζουν ελεύθεροι.


  ΤΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. ΒΑΘΥ ΡΗΓΜΑ








«Κανείς δεν μπορεί να γυρίσει πίσω τη ζωή και να κάνει μια νέα αρχή, αλλά μπορεί σήμερα να κάνει ένα νέο τέλος». 
Έχει σαστίσει. Σκοτάδι και πόνος. Ό,τι κι αν έγινε, ήταν δυνατό. Δίπλα του χαλάσματα, έπιπλα και μια γυναίκα νεκρή. Αυτός όμως πρέπει να επιζήσει, πρέπει να γυρίσει στη ζωή που έχτισε με μεγάλο αγώνα. Τίποτα δεν του χαρίστηκε. Πέρασε πολλά, αλλά δεν το έβαλε κάτω. Αρνείται να αποδεχτεί τη νέα πραγματικότητα. Προσποιείται ότι ακολουθεί το καθημερινό πρόγραμμα στην εταιρία που διευθύνει, φτιάχνει λίστες, στήνει εικονικούς διαλόγους με τον μοναδικό του φίλο. Μέσα στα όνειρα, στις παραισθήσεις, πρόσωπα από το βασανιστικό του παρελθόν τον επισκέπτονται και ζητάνε απαντήσεις. Δεν μπορεί να τ’ αντέξει κι αυτό. Σκέφτεται ότι έξω υπάρχει ζωή, υπάρχει φως, τουλάχιστον γι’ αυτόν. Ή μήπως όχι;




 ΑΝΝΑ ΦΙΛΙΠΠΟΥΣΗ. ΤΩΡΑ ΞΕΡΕΙΣ





Ο Ευάγγελος Σοφός με τη σύζυγό του Βασιλική καμαρώνουν για το απόκτημά τους, το αποθηκάκι τους στο Φρίουλι, που από το 1958 γίνεται επισήμως το κελάρι τους. Το όνομα αυτού Εντελβάις, σαν το όμορφο λουλούδι που φυτρώνει στις κορυφές των βουνών. Κάποια μέρα, όμως το λουλούδι αρχίζει να μαραίνεται, καθώς τα άσχημα γεγονότα διαδέχονται το ένα, το άλλο. Τριάντα δύο χρόνια αργότερα, το 1986, η επίσκεψη της Νεφέλης στο Εντελβάις θα φέρει τα πάνω κάτω. Χωρίς να το θέλει θα επηρεάσει τη ζωή αρκετών ανθρώπων, μα πιο πολύ τη δική της. Η επιστροφή του Πέτρου από την Ελλάδα στην Ιταλία επιφυλάσσει εκπλήξεις. Όσο και αν θέλει να ξεφύγει από το παρελθόν του, εκείνο δεν τον αφήνει. Μια δυνατή φιλία, ένας μεγάλος έρωτας, μυστικά, συνομωσίες και ενοχές περιπλέκονται και μπερδεύουν περισσότερο το νήμα. Η μέρα που θα αποκαλυφθούν όλα, πλησιάζει. Η αποκάλυψη θα συγκλονίσει όχι μόνο τη Νεφέλη αλλά και όσους γνώριζαν και δεν μιλούσαν.



 ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΠΑΣΚΟΥΛΗΣ. ΔΥΟ ΠΟΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΤΗΝΗ ΑΤΑΚΑ







Προτού περπατήσεις, σέρνεσαι. Σέρνεσαι μέχρι η προοπτική της όρθιας στάσης να γίνει περισσότερο δελεαστική από το βόλεμα της αδράνειας του πατώματος.  Η επιστροφή στη μικρή επαρχιακή πόλη όπου μεγάλωσε, θα φέρει τον Γιάννη Στάνκο αντιμέτωπο με τον σκοτεινό εαυτό του. Οικογενειακά προβλήματα, τρελή πρώην γκόμενα, πρωταρχικό στάδιο εθισμού στο αλκοόλ και διάχυτη εσωτερική σύγχυση, είναι η κορυφή του παγόβουνου. Αυτοαπέχθεια και κυνισμός τρέφουν τη ρουτίνα της ζωής του. Η απόφαση να ξυπνήσει από τον λήθαργο θα τον μεταφέρει από τα σκοτεινά μέρη του μυαλού του, στα σκοτεινά μπαρ της Αθήνας, όπου ο αγώνας για επιβίωση κάνει διάλειμμα με ροκ εν ρολ και «ξίδι».  Η Μέκκα του πολιτισμού θα γίνει η απέραντη αρένα του, σε μια μάχη για ενηλικίωση.




 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΑΡΟΥΓΚΑΣ. ΑΤΕΛΗ ΑΓΑΛΜΑΤΑ








«Ό,τι μεγαλώνει στο σκοτάδι γίνεται αγρίμι». 

Κάθε έργο τέχνης απαρτίζεται από δύο ιστορίες που το χαρακτηρίζουν και το κάνουν μοναδικό: του καλλιτέχνη και της πραγματικότητας μέσα στην οποία δημιουργήθηκε. Η παρούσα ιστορία όμως στέκεται μόνη της, χωρίς σαφή διαχωριστικά όρια μεταξύ καλλιτέχνη και έργου. Μοιάζει με σιαμαία ένωση μεταξύ φαντασίας και ρεαλισμού· ένα πρωτόγνωρο πέρασμα από την ανθρώπινη παιδικότητα στη σκληρή βιαιότητα της ανθρώπινης φύσης. 
Αυτή είναι η ζωή του Δημιουργού, ενός νεαρού γλύπτη που μεγάλωσε και εξελίχθηκε ως καλλιτέχνης έγκλειστος σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον. Το κύριο καλλιτεχνικό του γνώρισμα ήταν η τελειότητα των έργων του. Η μόνη του διέξοδος, η ευχή να δίνει ζωή στα αγάλματά του. Κάθε τέτοιο «αμάρτημα» όμως έχει τις συνέπειές του…





 ΕΥΗ ΠΑΤΣΕΛΗ. Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ.




Από τη μήτρα της μάνας έως το κατώφλι του θανάτου, ο άνθρωπος ορίζει την οντότητά του και πλέκει τη ζωή του πάνω στο τελάρο όπου είναι υφασμένες οι ζωές και των άλλων ανθρώπων. Ένα κουβάρι χαρακτήρων, τόπων και αναπόδραστων γεγονότων μπλέκεται, παρακολουθώντας μέσα απ’ τη σύγχρονη Ιστορία της Ελλάδας τη ζωή της Ραφαέλας που ψάχνει την ταυτότητά της και προσπαθεί μέσα από δύσβατα μονοπάτια να φτάσει στη λύτρωση. Ο διωγμός της οικογένειας απ’ το Αϊβαλί το ’22, η γέννησή της στη Λέσβο, τα παιδικά χρόνια στον Πειραιά. Ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος, η Κατοχή, ο Εμφύλιος. Κάθε πόλη, κάθε εμπειρία κι ένας σταθμός μοιραίος που επιφυλάσσει θύελλες και σπαραγμό. Ένας κύκλος ζωής που στροβιλίζει μέσα του τη γέννηση και τον θάνατο, την οικογένεια και την ορφάνια, τον πόλεμο και την ειρήνη, την ένωση και τη διάλυση, την αγάπη και τον χωρισμό.




   ΣΕΒΗ ΤΗΛΙΑΚΟΥ. ΒΑΣΙΛΙΚΟΥΛΑ Μ’, ΡΙΖΑ’Μ




Προς τα τέλη του 19ου αιώνα, στην Τραπεζούντα του Πόντου, κάτω από ιδιαίτερα δραματικές συνθήκες, γεννιέται ένα κοριτσάκι. Γόνος εξέχουσας οικογένειας του τόπου, πριν καλά καλά ανοίξει τα μάτια της, η μικρή Βασιλική Αλευρίδη έχει ήδη σημαδευτεί από μια βαριά ευθύνη που της καταλογίζεται αλλά δεν της αναλογεί· η μητέρα της πεθαίνει στη γέννα, και ο πατέρας της τη θεωρεί υπεύθυνη, κάτι που τον οδηγεί στη φυγή. Το γεγονός αυτό θα σημαδέψει την παιδική της ηλικία και τη μετέπειτα ζωή της.
Σπάνιας ομορφιάς, ατίθαση, αντιδραστική και μπροστά απ’ την εποχή της, διαμορφώνει με την έπαρση που γεννά η «παντοδυναμία» της νιότης, τον χαρακτήρα που θα ορίσει τις επιδιώξεις και τη σχέση της με τον έρωτα και τους ανθρώπους.
Το 1915, τέσσερα χρόνια πριν από τη γενοκτονία του ποντιακού λαού, αντιλαμβάνεται τη θανάσιμη απειλή που πλανάται λόγω των αναταράξεων στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, των συνεχών διωγμών των χριστιανικών πληθυσμών και των κλυδωνισμών από τις πολεμικές συρράξεις στην Ευρώπη, και αποφασίζει να αναλάβει δράση. Τα γεγονότα που ακολούθησαν, καθόρισαν τη μοίρα της, όπως καθορίζουν και τη μοίρα κάθε ανθρώπου.
Ένα βιβλίο για τις χαμένες μα αλησμόνητες πατρίδες, τον έρωτα και τη δύναμη της ψυχής.



    ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΑΣ. ΚΩΔΙΚΟ ΟΝΟΜΑ ΙΑΠΕΤΟΣ







Ο μικρός Ρασίντ, η μητέρα του, Σαΐντα, και ο Αμίρ κατευθύνονται προς τα σύνορα, σε ένα απεγνωσμένο ταξίδι προς τη Δύση. Στο κατόπι τους ένας Έλληνας ανθυπαστυνόμος, ένας πράκτορας της CIA και δύο ανελέητοι ασασίνοι από τα βάθη του Αφγανιστάν.
Τι ιδιαίτερο έχει αυτό το παιδί σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα που στοιβάχτηκαν στην Ειδομένη τον σκληρό χειμώνα του 2016 ώστε να το αναζητούν τόσοι επικίνδυνοι άνθρωποι;
Ήταν αρκετή η λάμψη των ματιών της Σαΐντα για να κάνει τον Αμίρ να απαρνηθεί τα πάντα για κείνη;
Ποιο είναι το σκοτεινό μυστικό του Έλληνα αστυνομικού που απειλεί να τινάξει την αποστολή στον αέρα;
Ένα μυθιστόρημα για τη σκληρότητα των ανθρώπων, την απόγνωση και την εξιλέωση.




 ΔΙΚΑΙΑ ΜΑΡΑΒΕΛΙΑ. ΑΓΝΗ.






«Ήταν από πάντα καθώς ήθελαν οι άλλοι και καθώς πρέπει, πάλι γι’ αυτούς. Σαν τις κούκλες της, όμορφες, στη σειρά, με τα λουλουδάτα φουστάνια τους στρωμένα τέλεια στο άψογο σώμα τους. Θα αργούσε πολύ να γίνει “καθώς εκείνη”. Η Αγνή μεγάλωνε, και μαζί της μεγάλωνε και το θεριό· γινόταν ένα με την απόγνωση που της είχαν φορέσει. Την έντυναν κάθε μέρα με λογής λογής ενοχές, φόβους, καλά καμουφλαρισμένους σε λέξεις-παγίδες».
Μια κατάρα κατατρέχει την οικογένειά της εδώ και μισό αιώνα. Άνθρωποι πεθαίνουν μυστηριωδώς και άλλοι βογκούν από τον πόνο χωρίς προφανή λόγο. Η Αγνή υπομένει στωικά τα βάσανα και τη στεναχώρια, ώσπου έρχεται το τελειωτικό χτύπημα. Καταρρέει και φτάνει στα όρια της κατάθλιψης. Και τότε…
Η «Αγνή» είναι ένα σύγχρονο παραμύθι, με «ωραίες κοιμωμένες», μάγισσες αλλά και αγγέλους. Οι πρωταγωνιστές γίνονται μέρος μιας ιστορίας πανανθρώπινης, αρχετυπικής, που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Δεν υπάρχει χώρος για ελεύθερη βούληση εδώ· παίζουν απλώς τους ρόλους που επιβάλλει η μοίρα.
Υπάρχει κάτι που μπορεί να τους ξυπνήσει από τον λήθαργο; Άραγε, είναι ικανή η αγάπη να λύσει τα μάγια;


 ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΔΑΦΤΣΙΔΟΥ. ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΗ ΖΩΗ




Ένα βιογραφικό μυθιστόρημα, ύμνος στη ζωή δύο γυναικών που νόσησαν από καρκίνο του μαστού. Μητέρα και κόρη βρίσκονται μοιραία στον δρόμο της ίδιας ασθένειας, αλλά καθεμιά ακολουθεί το δικό της μονοπάτι.
Νικάει κανείς τον καρκίνο; Ακόμα κι όταν καταφέρει να βγει ζωντανός από τη μάχη, το κράτος που ήταν το κορμί του και βομβαρδίστηκε ανελέητα, ξαναχτίζεται; Κι αν τα σπίτια ξαναχτιστούν από τα συντρίμμια, η ψυχή ξεπερνάει ποτέ τον φόβο ώστε να τα ξανακατοικήσει;

 ΕΥΗ ΔΟΥΡΓΟΥΤΗ. Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ.








 Η Ευτυχία, πληγωμένη και απογοητευμένη, στην προσπάθειά της να μαζέψει δυνάμεις και να ξαναχτίσει τη ζωή της σε νέα θεμέλια, καταφεύγει στο ακριτικό χωριό της γιαγιάς της. Την ίδια στιγμή, η Γεωργία φτάνει στο χωριό αναζητώντας τη βιολογική της οικογένεια και ψάχνοντας απαντήσεις για το παρελθόν.
Η μοίρα τις οδηγεί ταυτόχρονα στο κατώφλι μιας ηλικιωμένης γυναίκας, λαβωμένης από τα χτυπήματα της ζωής. Η αποκάλυψη των μυστικών που ταλανίζουν την ψυχή της είναι μονόδρομος. Το πέπλο της πλάνης με το οποίο είναι καλυμμένες οι ζωές των δυο νεαρών γυναικών πέφτει, και η αλήθεια τις φέρνει αντιμέτωπες με μια σκληρή πραγματικότητα.
Γύρω τους μια φωτιά, η ίδια που σημάδεψε τις ζωές τους στο ξεκίνημά τους. Παραμονεύει απειλητική, έτοιμη να ολοκληρώσει το καταστροφικό έργο που ξεκίνησε πριν από καιρό: να χορέψει τον τελευταίο της χορό. Θα καταφέρουν οι τρεις γυναίκες να τα βάλουν μαζί της και να βγουν νικήτριες από την άνιση μάχη;




ΑΡΕΤΗ ΚΑΜΠΙΤΣΗ. ΜΙΚΡΟΙ ΘΕΟΙ.






Ο Άχμαντ πασχίζει να ξεφύγει από τον κλοιό της θρησκείας, της κουλτούρας και των προσταγών του στενού του κύκλου. Με σύμμαχο τον έρωτα που γνώρισε στο πρόσωπο της αγαπημένης του και με τη βοήθεια του παιδικού του φίλου, καταφέρνουν να απελευθερωθούν από τη φυλακή όπου ζούσαν μέχρι τότε, και πιστεύοντας πως έχουν αφήσει πίσω τους το παρελθόν, ονειρεύονται όσα δεν είχαν τολμήσει. Αυτό όμως είναι εκεί και τους καταδιώκει μέσα από τις ενοχές, ώσπου λίγο λίγο τους κατατρώει την ψυχή.
Ο Άχμαντ που τολμά ν’ αντισταθεί, η Ναντίρα που λαχταρά τη φανταχτερή ζωή, η Σιρούμ που έχει υποταχθεί στη μοίρα, ο Μοχάμεντ που αρνείται τις επιθυμίες του, ανακαλύπτουν ο καθένας χωριστά κι όλοι μαζί τη δύναμη που κρύβεται μέσα τους. Αγγίζουν τ’ αστέρια, ξεχνώντας πως κάποιες φορές καίνε.
Μα τι μεγάλο έγινε στον κόσμο με ασφάλεια και προσοχή; Αρκεί ο έρωτας, η φιλία, θάρρος, κι όλα αλλάζουν. Τα πάντα και για πάντα.



   ΑΝΤΡΗ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ. ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΜΟΙΡΑ.





Η Άννα Πέιτον έχει ιδιαίτερη αγάπη στον ξάδελφό της, τον Τζον. Μοναχοπαίδια και οι δύο, αναπτύσσουν μια πολύ θερμή σχέση. Όταν εκείνος τρακάρει με το αυτοκίνητό του και βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση στην εντατική, η Άννα χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της. Οι γιατροί του δίνουν μηδαμινές ελπίδες να τα καταφέρει. Μέσα στην απελπισία της επισκέπτεται ένα εκκλησάκι εκλιπαρώντας τον Θεό για ένα θαύμα. Προκειμένου να σωθεί ο αγαπημένος της ξάδελφος, κάνει τάμα να ζήσει χωρίς έρωτα, δίχως να φαντάζεται τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει αυτό για κείνη.



ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗ. ΑΚΙΝΔΥΝΟΣ.








Ο Ακίνδυνος είναι ένας άνθρωπος εντελώς… ακίνδυνος. Στη σύγχρονη Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, τα χρέη και η ατυχία τον κυνηγούν. Λίγο πριν από τις δημοτικές εκλογές βρίσκει δουλειά με μέσον σ’ ένα εκλογικό γραφείο. Και κάπου εκεί τα πράγματα περιπλέκονται… Μια μέρα πέφτει τυχαία στα χέρια του ένας φάκελος με χρήματα. Πολλά χρήματα. Ύστερα από μια σύντομη πάλη με τη συνείδησή του αποφασίζει να τα επιστρέψει στον κάτοχό τους.
Ως ανταμοιβή για την καλή του πράξη βρίσκεται μπλεγμένος σε μια σουρεαλιστική υπόθεση, με την Αστυνομία και τους δημοσιογράφους να βρίσκονται στο κατόπι του. Ο μόνος σύμμαχός του είναι η Φανή, μια νεαρή ψυχολόγος που λατρεύει να εξιχνιάζει μυστήρια. Τα ερωτήματα όμως είναι πολλά, και ο χρόνος που έχουν για ν’ αποδείξουν την αθωότητα του Ακίνδυνου, λίγος. 
Ένα γλυκόπικρο βιβλίο που σατιρίζει την κοινωνική υποκρισία, την παρακμή του δημοσιογραφικού κόσμου και τον ξεπεσμό της πολιτικής σκηνής.



 ΜΑΡΙΝΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ. ΓΑΙΤΑΝΑΚΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ.





Γαϊτανάκι στον αέρα ή αλυσίδα λέγεται η πρώτη θηλιά στο πλέξιμο με βελονάκι. Δεν έχει βάση, κι έτσι μοιάζει να πετάει στον αέρα, είναι όμως αυτή που θα στηρίξει όλες τις επόμενες πλέξεις. Έτσι κι αυτές οι οκτώ αυτοτελείς ιστορίες πλέκονται η μία με την άλλη κι αιωρούνται σαν πολύχρωμες κορδέλες στο ατέρμονο γαϊτανάκι της ζωής. Ο αιώνιος σπόρος βρίσκει τόπο να ριζώσει, να ανθίσει ή να σαπίσει, αποκαλύπτοντας φευγαλέα τον γρίφο του, κάπου εκεί στα απλά, τα καθημερινά των ανθρώπων. Ώσπου όλα πάλι να πάρουν μια στροφή και να ξεκινήσουν από την αρχή, μια νέα σπορά στην ίδια γη.



 ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΤΕΛΛΗΣ. ΕΡΩΣΦΟΡΟΣ.






Αν μπορούσες να τελειώσεις τον έρωτα μ’ ένα χάπι, θα το έκανες;
Στο άμεσο μέλλον ο έρωτας κατηγοριοποιείται ως ψυχική ασθένεια. Η εικοσιεξάχρονη Φωτεινή αποφασίζει να εισαχθεί σε μια κλινική «συναισθηματικής αποτοξίνωσης» προκειμένου να επουλώσει τα τραύματα που της προκάλεσε η τελευταία ερωτική της περιπέτεια. Την επίβλεψη και τη θεραπεία της θα αναλάβει η Μίνα Παναγιώτου, η διακεκριμένη επιστήμονας που εφηύρε το χάπι που σε απαλλάσσει από κάθε ερωτική εξάρτηση.
Τα επικίνδυνα μυστικά που κρύβουν η μία από την άλλη, και πολλές φορές κι από τον ίδιο τους τον εαυτό, θα μετατρέψουν τη διαδικασία της θεραπείας σ’ έναν ακήρυχτο, ψυχρό πόλεμο, που θα ενταθεί ύστερα από την ξαφνική έλευση ενός μυστηριώδους νεαρού ασθενή. Σαν από μηχανής θεός –μπορεί και διάβολος– ο άντρας αυτός θα φέρει τις δύο γυναίκες αντιμέτωπες με τις επιλογές τους και θα τις κάνει να επαναπροσδιορίσουν τη στάση τους απέναντι στη ζωή και στον έρωτα.
O Γιώργος Καστέλλης πραγματοποιεί δυναμική είσοδο στον χώρο της λογοτεχνίας υπογράφοντας ένα αριστοτεχνικά δομημένο θρίλερ ανατροπών, όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται…




 ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΣΣΑΣ. ΚΑΚΗ ΣΠΟΡΑ.







Σύμφωνα με τον Κίρκεγκαρντ υπάρχουν δύο είδη απελπισίας. Εκείνη που δεν θέλεις να είσαι ο εαυτός σου, και η άλλη, που θες απελπισμένα να είσαι ο εαυτός σου. Έντεκα διηγήματα για κείνους που βρίσκονται κάπου ανάμεσα. Ή αλλιώς, ιστορίες για το σκουλήκι στο μήλο. Εύφλεκτοι χαρακτήρες σε μια ανηρωική εποχή.



  ΓΙΩΤΑ ΣΟΥΣΟΥΛΑ. ΑΓΑΠΑ ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ.








Η Γιώτα Σούσουλα αντλεί την έμπνευσή της από συνθήματα στους τοίχους και γράφει άρθρα που βασίζονται στη γνώση και στις εμπειρίες της μέχρι τώρα διαδρομής της. Επιδιώκει να δημιουργήσει ένα τόξο θετικής ενέργειας μιλώντας για την αγάπη, τον έρωτα, την πολύπαθη ευτυχία, τα δώρα της κατάθλιψης, την ξεχασμένη πληρότητα, τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους αλλά και για τη σχέση με τον εαυτό μας. Ένα βιβλίο για όλους εκείνους που νοιάζονται για την ελευθερία στη σκέψη, την ενότητα στις σχέσεις, τη χαρά στη ζωή, την ειρήνη στον πλανήτη, την ανιδιοτελή προσφορά και τη σύνδεση με τη ζωή. Είναι για όλους εκείνους που κρατούν το πνεύμα τους άγρυπνο, τον νου τους φιλέρευνο και την καρδιά τους πύρινη.
Αγάπα αν τολμάς. Η ζωή είναι μια υπέροχη περιπέτεια, και η κορυφαία στιγμή της είναι όταν κατανοείς τον σκοπό της πολύτιμης ύπαρξής σου, αντιλαμβάνεσαι τις απεριόριστες δυνατότητές σου και έρχεσαι πιο κοντά στον αληθινό σου εαυτό. 
Αγάπα αν τολμάς και τότε θα  βρεθείς μεμιάς στον πυρήνα της αιωνιότητας.



     ΜΙΛΕΝΑ ΕΡΙΣ. ΕΓΩ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ.








Στην Αθήνα, στα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα, η Αθηνά βιώνει με τον πιο οδυνηρό τρόπο την απώλεια του πατέρα της. Η γνωριμία της με τον θάνατο τής αδειάζει την ψυχή και την απογυμνώνει από συναισθήματα. Μεγαλώνοντας, χειραγωγεί τους ανθρώπους αδιαφορώντας για τον πόνο που προκαλεί. Όλα αυτά αλλάζουν όταν γνωρίζει τον Πλάτωνα και αισθάνεται για πρώτη φορά ότι αγαπά. Πιστεύει ότι άφησε για πάντα πίσω το παρελθόν, όμως κάποιος έχει διαφορετική γνώμη…
Μια ιστορία που μας αφορά όλους, καθώς συχνά βαδίζουμε τυφλοί ανάμεσα στα τραύματά μας και τα αφήνουμε να μας ελέγχουν χωρίς να το συνειδητοποιούμε.



ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΧΑΛΟΦΤΗ. ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.






«Όπου να ’ναι θα γεννηθείς σε μια σκοτεινή γωνιά του μυαλού μου. Πατέρας σου θα είναι ο φόβος και μάνα σου η ενοχή. Με το που θα ’ρθεις, η ζωή μου θα γίνει αβίωτη κι ένα μονάχα συναίσθημα θα κυριαρχήσει μέσα μου: η απελπισία. Ήδη ακούω τη φωνή σου –φωνή διαβόλου από την καιόμενη κόλαση– μυρίζω τη φοβερή σου ανάσα –μπόχα από τα εκατομμύρια ανθρώπων που ’χεις καταπιεί ανά τους αιώνες– βλέπω το περίγραμμά σου – σκιά θηρίου που ετοιμάζεται να συντρίψει όποιον βρει στο πέρασμά του. Δεν με ξεγελάς. Όπου να ’ναι έρχεσαι, και τότε… αλίμονό μου».
Η Ελευθερία Φωτεινάκου τα είχε όλα: σπίτι, οικογένεια και… υπερπροστασία. Είχε και αγάπη, με την προϋπόθεση να κάνει πάντα αυτό που θέλουν οι γονείς της. Η αυταρχική μητέρα και ο αδιάφορος, αγχώδης πατέρας την οδηγούν στην ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Ασφυκτιώντας μέσα στο νοσηρό περιβάλλον της οικογένειάς της, αποφασίζει να ξεφύγει. Προσπαθεί να ενηλικιωθεί, να χαράξει καινούριους δρόμους και να σπάσει τα συναισθηματικά δεσμά της.
Η Ελευθερία Φωτεινάκου κυνηγάει με πάθος την ελευθερία. Θα καταφέρει να την πιάσει;




 ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΓΙΑΜΒΡΙΑ – ΜΠΛΑΣΤΡΟΠΟΥΛΟΥ. ΨΙΘΥΡΟΙ.





Ψίθυροι Απελευθέρωσης… Διεγερτικοί εντυπωσιασμοί…
Ψυχήν επλήρουν. Ψυχής δε, ουδέν εστί τιμιώτερον.
Ένα βιβλίο tableau vivant... όπου θέατρο, λογοτεχνία, μουσική, εικαστικά, ποίηση, αποφθέγματα, σπαράγματα Ζωής εμφανίζονται, εναρμονίζονται και συνθέτουν ένα ενδιαφέρον σύνολο.
Ο αναγνώστης θα συγκινηθεί, θα γελάσει, θα θυμηθεί δικές του πιθανόν εμπειρίες,
θα αναρωτηθεί αν ακούει δικούς του Ψιθύρους…
Η ανάγνωση πρέπει να κατευθύνει τη δέσμη φωτός των ματιών πάνω στις λέξεις,
να αποκαλυφθούν και να ανυψωθούν ως την άχρονη, ασύνορη ύπαρξή μας.
Δεν υπάρχει τελευταία λέξη. Όλα μπορούν να ξαναρχίσουν…

Στο βιβλίο περιλαμβάνονται έργα ζωγραφικής του εικαστικού Δημήτρη Ταλαγάνη.



 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΕΩΡΓΑΣ. ΑΛΥΤΡΩΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ.






Το 1822 ο ελληνικός πληθυσμός της Χίου ξεσηκώθηκε εναντίον των Οθωμανών, οι οποίοι εισέβαλαν στο νησί πραγματοποιώντας τη μεγαλύτερη σφαγή που είχε δει η ανθρωπότητα μέχρι τότε. Τα τέσσερα αδέλφια της οικογένειας Σαρρή πουλήθηκαν ως σκλάβοι, ενώ οι γονείς τους σκοτώθηκαν.
Οι ψυχές τους ακολουθούν δαιδαλώδεις διαδρομές στον χώρο και στον χρόνο. Έζησαν μυθιστορηματικά και ανάμεσά μας, στην Κάλυμνο, Αδριανούπολη, Μασσαλία, Σύμη, Μάκρη, Σμύρνη, Κρήτη, Αθήνα. Ως αλύτρωτα πνεύματα, σε κάθε γενιά το παράπονο έγινε προσευχή και οργή. Όχι νουθεσία· διαταγή: «Έχετε καθήκον να ζήσετε». Και το έκαναν, παρά τις αντιξοότητες, παρά την καταστροφή και τον πόνο που κουβαλούσαν μέσα τους.




  ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΛΑΜΟΥΤΣΟΣ. ΡΟΔΑ ΕΙΝΑΙ.







Το χειρόγραφο ενός τριαντάχρονου άνδρα που ζει σ’ έναν ιδιότυπο χώρο φιλοξενίας ατόμων με κινητικά προβλήματα φέρνει στο φως μια τρομακτική ιστορία. Το βράδυ που ο Παύλος αποφάσισε να γράψει την ιστορία της ζωής του, ένα φοβερό δίλημμα στοίχειωνε το μυαλό του. «Αξίζει να θυσιαστεί κανείς για την αγάπη, ή μήπως η αγάπη για ζωή είναι ο μόνος δρόμος;»
Πώς όμως ένας νέος, γεμάτος ζωή άνδρας, καταλήγει μόνος σ’ ένα τέτοιο μέρος; Τι πραγματικά συνέβη στη ζωή του Παύλου μέχρι εκείνο το βράδυ; Ένα γαϊτανάκι από προσωπικά βιώματα ξετυλίγεται, και ένα ένα τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν στη θέση τους. Τα μυστικά που αποκαλύπτει στο παλιό τετράδιο σοκάρουν. Η ανθρώπινη δύναμη, όταν την οδηγεί το πάθος, μοιάζει ικανή να καταφέρει τα πάντα. Ο δρόμος προς την ολοκλήρωση είναι μακρύς και γεμάτος εμπόδια, κι όταν η μέρα εκείνη πλησιάζει, κανένας δεν μπορεί να προβλέψει το τέλος.





 ΚΑΚΙΑ ΞΥΔΗ. ΦΥΣΑΕΙ.





Το «Φυσάει» δεν είναι ένα συνηθισμένο βιβλίο. Είναι ένας συγκερασμός ποίησης και πεζού λόγου δομημένο ως ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα. Συγκριμένα πρόκειται για μια σειρά διηγημάτων που διαβάζονται αυτοτελώς, αλλά δεν σας το συνιστώ. Πρέπει να τα διαβάσετε με τη σειρά γιατί είναι αλληλένδετα και αποτελούν μέρος της ίδιας ιστορίας. Μιας ιστορίας που έχει απομονώσει μικρές, ίσως καθημερινές, στιγμές και τις έχει μεγεθύνει, τις έχει φωτίσει, για να μας δώσει σε κάθε νέο κεφάλαιο την συνέχεια της υπόθεσης που εκτυλίσσεται. Είναι ένα βιβλίο που μοιράζεται τα χαρακτηριστικά ενός μυθιστορήματος και κρατάει την πρωτοτυπία των διηγημάτων και της ποίησης που διαδέχονται το ένα το άλλο.





ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΗΣ. Η ΦΩΝΗ ΜΕΣΑ ΜΟΥ.







Μία; Μόνο μία; Μακάρι, Θεούλη μου, αν υπάρχεις και μ’ ακούς, μακάρι λέω, να ήταν μόνο μία. Αυτή η απαίσια, η μπάσα, η βραχνή, η υστερική, η άγνωστη και ταυτόχρονα τόσο γνώριμη φωνή, μακάρι να ήταν μόνο μία. Θα τη σκότωνα επί τόπου. Θα την είχα διώξει τώρα που μιλάμε. Σίγουρα όμως δεν πρόκειται για τη δική μου φωνή. Η δική μου είναι όμορφη, μελωδική. Κάνει και για ραδιόφωνο. Δυστυχώς δεν είναι μία. Είναι πάρα πολλές οι φωνές που με βασανίζουν τα βράδια –πάντα μετά τα μεσάνυχτα με επισκέπτονται, ξέρουν τι κάνουν– και παρ’ όλα τα χρόνια που έχουν περάσει, ακόμα άκρη δεν έχω βγάλει. Και τα χρόνια δεν είναι λίγα. Βρε λέτε να μην υπάρχει γιατρειά; Ποιος ξέρει…
Αυτό που ζω είναι για γέλια και για κλάματα. Η ζωή μου έχει μετατραπεί σε εφιάλτη ο οποίος μπερδεύεται με τους πραγματικούς εφιάλτες, αλλά σε κανέναν δεν το δείχνω, γιατί φοβάμαι. Αποφάσισα να τα εξομολογηθώ όμως. Όλα. Μεγάλη απόφαση πήρα, το ξέρω. Όχι για να το παίξω «ιστορία», τύπου «κοιτάξτε με, έχω αυτό και ξεχωρίζω», αλλά για έναν και μόνο λόγο. Να πείσω και τους υπόλοιπους που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση μ’ εμένα ότι δεν είναι μόνοι.