ΩΡΑ 6:00 το πρωί. Φτάνει το τρένο στο σταθμό της Ομόνοιας.
Εγώ αποβιβάζομαι, εκείνο συνεχίζει ευτυχισμένο την πορεία του. Νυστάζω. Θέλω
επειγόντως καφέ. Ανεβαίνω την κυλιόμενη σκάλα. Τα φώτα σβήνουν. Ακόμα δεν έχει
ξημερώσει ο Θεός τη μέρα. Άστεγοι παντού και κάποιοι παίρνουν τη δόση τους. Με πιάνει
μια μελαγχολία με αυτά που βλέπω αλλά δεν είμαι ο σούπερ ήρωας που θα αλλάξω
εγώ τον κόσμο...
ΩΡΑ 6:10. Πίνω τον δεύτερο καφέ (ο πρώτος ήταν μέσα
στο τρένο) και σκέφτομαι τι μπορώ να κάνω μέχρι να ξυπνήσει ο φίλος μου ο Ανδρέας.
Ο φίλος μου ο Ανδρέας εκτός από δικηγόρος είναι και ένας εξαιρετικός ποιητής. Έχω
διαβάσει ποιήματά του και οφείλω να ομολογήσω ότι το ένα είναι καλύτερο από το
άλλο…
ΩΡΑ 7:00. Περπατάω μέχρι την Εμμανουήλ Μπενάκη και κάθομαι
σε ένα συμπαθητικό μαγαζάκι. Η σερβιτόρα μου χαμογελά. Είναι μια κούκλα. Της δίνω
παραγγελία και ανοίγω το αγαπημένο μου λαπτοπ και κάθομαι και γράφω αυτές τις γραμμές
που εσύ διαβάζεις τώρα. Αυτή τη στιγμή.
ΩΡΑ 7:15 και τρώω μια φλασιά. Βιβλία δεν έχω στο
σπίτι. Βιβλία δικά μου εννοώ. Παράλληλες Τροχιές. Οπότε μετά τον καφέ με τον
Ανδρέα πρέπει να περάσω από τον εκδοτικό οίκο στη Σόλωνος για ανεφοδιασμό.
ΩΡΑ 7:30 Ο ήλιος κάνει την εμφάνισή του. Χαίρομαι πολύ
γι’ αυτό. Μου τη δίνουν στα νεύρα και τα γκρίζα σύννεφα αλλά και η βροχή. Περαστικοί
με έναν καφέ στο χέρι πάνε στις δουλειές τους. Εγώ δεν δουλεύω. Είμαι συγγραφέας
το είπαμε αυτό. Ευελπιστώ να έρθει κάποια μέρα που θα ζω από τα βιβλία μου. Ελπίζω
σε ένα καλύτερο αύριο. Άλλωστε η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Σωστά; Σωστα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου