Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Ο Φιλόλογος ΧΑΡΗΣ ΒΑΣΙΛΑΚΟΣ παρουσιάζει το βιβλίο μου "ΦΟΝΟΙ ΣΤΗΝ ΚΡΥΣΤΑΛΛΗ"


Διάβασα πριν καιρό ότι «στο εσωτερικό του εγκεφάλου μας υπάρχει ένα ιδιαίτερο σημείο όπου η ζωή και ο θάνατος, το πραγματικό και το φανταστικό, το παρελθόν και το μέλλον, το αισθητό και το υπεραισθητό παύουν να φαίνονται ως αντίθετα».

Σουρεαλισμός λοιπόν ... πάνω ή πέρα από την πραγματικότητα

Φόνοι στην Κρυστάλλη λοιπόν ... πάνω ή πέρα από την πραγματικότητα ...

Όπως αναφέρει και το βιβλίο στο οπισθόφυλλό του,
Αθήνα – Θεσσαλονίκη με το τραίνο των 9...
Ένα ταξίδι που αρκετοί από εμάς έχουμε κάνει.
Στο ίδιο Βαγόνι μία ηρωίδα συλλεκτικής αξίας
και ένας φτωχός πλην τίμιος συγγραφέας ...
Έτσι το ήθελε η μοίρα, έτσι έγινε!
Εκείνη του εξιστορεί τα ... αιματηρά κατορθώματά της
κι εκείνος αρχίζει να φαντάζεται το πολυπόθητο best seller του.
Όταν το ταξίδι τελειώνει, ο συγγραφέας κάνει ένα μεγάλο λάθος,
η ηρωίδα επανεμφανίζεται και καπου εκεί όλα ανατρέπονται ...  

Έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλίο, το οποίο σε αποδεσμεύει από κάθε μορφή λογικής, ένα βιβλίο που απελευθερώνει τη σκέψη και τη φαντασία ...

Συχνά, γίνεται έντονη η εξερεύνηση της αυτόματης γραφής,
της γραφής του μαγικού και φανταστικού ...

Το θαυμαστό, το παράλογο, το τυχαίο, το συμπτωματικό ...

Σε όλο το έργο παρατηρούμε την παντοδυναμία του ονειρικού στοιχείου
το οποίο είναι και η βάση της σουρεαλιστικής οπτικής του συγγραφέα ...
Εκείνος αναζητά ένα νέο, πειραματικό υλικό για να στήσει την ιστορία του, για να διαμορφώσει την ηρωίδα του ...

Η σκέψη υπαγορεύεται χωρίς να ασκείται κανένας έλεγχος από τη λογική! 

Καταργούνται οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας.

Έτσι λοιπόν, δεν μπορούμε να μην προσέξουμε την απομόνωση του αφηγητή
και την αποξένωση του από την κοινωνία, ή ακόμη και από τη φύση! 
Κάπου εκεί όμως βρίσκει όμως στην ηρωίδα του την ανάγκη να γράψει δίπλα της , για εκείνη ...



Φόνοι στην Κρυστάλλη ... Μία υπερπραγματικότητα, ένα παιχνίδι σκέψεων,
ένας συνδυασμός συνειρμών ...

Έχουμε να κάνουμε επίσης με μία υπόθεση που τείνει συνεχώς στην ανατροπή ...

Μία γυναίκα κι ένας παράλογος σχεδιασμός των πραγμάτων!

Μία αναζήτηση ενός νέου εσωτερικού, προσωπικού κόσμου, μιας και είναι δεδομένη η ασάφεια της ηρωίδας  ως προς το νόημα του εξωτερικού κόσμου καθώς και η σύγχυση που αφορά στην ψυχοσύνθεσή της.

Σε όλο το βιβλίο υπάρχει μια αίσθηση επικείμενης καταστροφής!

Ένα μυστηριώδες, αλλά αβλαβές φάντασμα που αιωρείται
και αυτό δεν είναι άλλο από το ΕΓΩ της πρωταγωνίστριας.

Εκείνη ... Μία παρουσία πολύμορφη, αινιγματική, αισθησιακή ...

Ασυναίσθητα ... εκείνη μυεί το συγγραφέα στη λογική της αναζήτησης με μία ανεξήγητη φυσικότητα και εξοικείωση.

Συχνά οι δύο ήρωες εμφανίζονται σε μια εντελώς αλλοπρόσαλλη συνάντηση ανθρώπων από διαφορετικές εποχές και ιδέες, σ΄ένα αλλόκοτο συνταίριασμα που μόνο στο χώρο του παραλόγου θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί.

Όλα τα άλλα στοιχεία έρχονται σε 2η μοίρα, είναι φόντο ή γεμίζουν γωνίες.

Η γραφή του Κωνσταντίνου είναι αντικομφορμιστική, απελευθερωμένη.
Εκφράζει το υποσυνείδητο του ήρωα.
Ο συγγραφέας στρέφεται στον εαυτό του και σε ένα καθαρά εσωτερικό μοντέλο!

Στα βιβλία γινόμαστε δέκτες τόσων και τόσων ήχων κι έτσι κι εδώ, ο συγγραφέας διεγείρει τη διάθεση με οπτικά εφέ, εικόνες και φιλμικά στοιχεία. 

Συχνά είναι και τα ευφάνταστα χιουμοριστικά σχήματα! Ο Κωνσταντίνος βγάζει σταδιακά στην επιφάνεια τα πάθη της ηρωίδας με τα οποία προσπαθεί να κάνει την επανάστασή της.

Από το βιβλίο δεν λείπει το τυχαίο, η συγκυρία δηλαδή κάποιων περιστάσεων απρόβλεπτων και συχνά απίθανων! 

Δεν λείπουν κάποιες ανεξήγητες τροπές της πλοκής εκδηλώνονται όταν δοθεί η ανάλογη ευκαιρία από ένα εξωτερικό συμβάν.


Διαβάζοντας το βιβλίο, διαπιστώνεις ότι μετατρέπεσαι σε ενεργό θεατή, ικανό να παρέμβει και να αποφασίσει για την τύχη των ηρώων.

Από την έναρξη του έργου σου έχει δοθεί η εντύπωση ότι η υπόθεση θα στηριχτεί σε ένα διάλογο μεταξύ των δύο προσωπών. Δεν πρόκεται όμως για διάλογο, αλλά για έναν έντονο μονόλογο.

Το Ένστικτο ... πανταχού παρόν! 
Έντονη είναι και η πικρή ειρωνεία σε μερικά σημεία του βιβλίου.

Η ηρωίδα εξαπολύει έμμεση επίθεση στις συμβάσεις της κοινωνίας
Έχεις την αίσθηση ότι η ζωή της είναι ρηχή ...
Οι μέχρι πρότινος σχέσεις της επιφανειακές ...
Η αυτοκριτική ανύπαρκτη και μέσα σε όλα αυτά ...
δεν υπάρχει διέξοδος και διαφυγή όσο κι αν το επιθυμεί ο αφηγητής!

Με ένα flashback από την ηρωίδα μαθαίνουμε τα αμαρτήματά της
Ο ρυθμός έχει εναλλαγές ... επιταχύνει, στη συνέχεια σε αφήνει να χαλαρώσεις
Το καλό μπερδεύεται με το κακό, ενώ φυσικά δεν λείπουν τα μυστικά και τα ψέματα από τις δύο πλευρές.

Σε όλο το μήκος του βιβλίου, η γυναίκα αυτή βρίσκεται στα όρια της αλλοφροσύνης,
αλλά παράλληλα διακατέχεται από μία χαμηλόφωνη μελαγχολία.

Μία ηρωίδα με ενεργητικότητα, οξύτητα κρίσης

Βέβαια, η κενότητα και οι κρυμμένες πτυχές της σκληρότητας και της αδιαφορίας
που διαπερνούν πολλές φορές την υψηλή κοινωνία
προβάλλουν με γλαφυρότητα μέσα από την ηρωίδα του βιβλίου, και τονίζουν την έλλειψη συναισθηματικών δεσμών.

Αισθάνεσαι συχνά ότι περνάει γρήγορα ο χρόνος και οι συνειρμικές μετάβασεις κάνουν αυτήν την αίσθηση πιο έντονη.

Η γλώσσα του συγγραφέα, προφανώς είναι δημοτική, με απλό και λιτό ύφος,
δίχως πομπώδεις εκφράσεις!

Πολλές φορές οι λέξεις λειτουργούν υπογείως συγκινησιακά!

Η μορφή της έκφρασης είναι απόλυτα ελεύθερη!

Ο τόνος ... χαμηλός και υπαινικτικός, με σαφή γλωσσοτεχνικά μέσα! 
Μην ξεχνάτε ότι το παράλογο μπλέκεται με την αλήθεια σε ένα παράδοξο σχήμα! 


Ο Κωνσταντίνος έχει δώσει οργανική ενότητα στα γραφόμενά του! 
Το τραγικό στοιχείο είναι πυκνό σε αρκετές περιπτώσεις, καλύπτεται όμως από το σουρεαλισμό.

Η γενικότερη αίσθηση του βιβλίου είναι ότι τα γεγονότα εκτυλίσσονται σε μία εποχή που δεν υπάρχει ... υπερβατική ...

Κι εκεί που θεωρείς ότι τα τεκταινόμενα ανήκουν στο πεδίο της φαντασίας του συγγραφέα, αρχίζεις να αισθάνεσαι ότι εδράζονται στον εσωτερικό του κόσμο.

Φόνοι στην Κρυστάλλη ...
Ο Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης μας συστήνει το δικό του λογοτεχνικό καταφύγιο! 

Μας επιτρέπει να γνωρίσουμε το χώρο του!

Στήνει το μύθο του πάνω στο συνδυασμό μάθηση και σκέψη! 

Αναπαριστά «την ανθρώπινη δράση και την ανθρώπινη συμπεριφορά»· μέσα από καταστάσεις που παράγουν συγκίνηση, θόρυβο, φόρτιση, σε ένα πλαίσιο, σε μία σκηνοθεσία γεγονότων.

Εκφράζει συναισθήματα με συντομία κι ένταση! 

Οι φόνοι είναι απλώς ένας διάκοσμος μέχρι να φτάσουμε στην κορύφωση
και το τελικό συμπέρασμα.

Διαβάζοντας το βιβλίο αισθάνεσαι ότι το παρόν συνταυτίζεται με το παρελθόν και το μέλλον ..

Κωνσταντίνε, εύχομαι το παρελθόν και το παρόν σου να χτίσουν ένα σπουδαίο λογοτεχνικό μέλλον ...







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου