Το θυμάμαι ακόμα εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό στο
νοσοκομείο. Με υποδέχτηκε με χαμόγελο. «Θέλω αφιέρωση στο βιβλίο σου» είπα στον
ποιητή και χατίρι δεν μου χάλασε. Περίμενα σαν καλό παιδί να με φωνάξουν. Καθώς
περίμενα διάβαζα τα πανέμορφα ποιήματά του. Πανέμορφα ναι. Και μοναδικά. Και ας
μιλούν για θάνατο τα περισσότερα από αυτά. Άλλωστε και ο θάνατος μέσα στη ζωή
είναι. Ο Δημήτρης Καραπιπέρης έχει ένα σπάνιο χάρισμα. Τον συμπαθούν όλοι. Επίσης
αγαπά τον άνθρωπο, τον σέβεται, είναι δίπλα του σε κάθε ανάγκη να βοηθήσει πρόθυμα.
Πέρα από εξαιρετικός επιστήμονας είναι και καλλιτέχνης με ψυχή. Τα ποιήματά του
είναι ψαγμένα και γραμμένα προσεκτικά ένα προς ένα. Έχουν συναίσθημα και ψυχή όπως
προείπα. Το μαύρο ρίγος είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή και αυτόν τον καιρό
ετοιμάζει τη δεύτερη. Είναι γεννημένος καλλιτέχνης. Είναι φίλος μου και τον
ευχαριστώ και για αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου