Διαβήκαμε το δάσος των ελαιών.
Όπως και τότε, η λάμψη του φεγγαριού
και των αναρίθμητων αστέρων σηματοδοτούσε
κάτι το πρωτόγνωρο.
Αυτή τη φορά, για μας η νύχτα είχε ρίξει το βελούδινό της
πέπλο,
το ασημοκέντητο με όνειρα, οράματα
και επουράνιες ψαλμωδίες.
Των αγγέλων παιχνιδίσματα
συνόδευαν τη φλογερή περπατησιά μας.
Όμοια και συ,
άγγελος εξ ουρανού σταλμένος
ν’ αναστατώνεις τη μοναχική μου ύπαρξη,
φώτιζες το δρόμο με τα ρουμπινένια μάτια σου
και τα πυρόξανθα μαλλιά σου,
έκανες το βάδισμά μου ανάλαφρο, το δρόμο ασήμαντο,
το στόχο Ιθάκη.
Καλύτερα να μη φθάσουμε ποτέ.
Όχι, δεν ήθελα να σε αφήσω,
σε ποθούσα, θα σε λατρεύω πάντα, σκέφθηκα.
Μα ξάφνου ήλθε η ώρα για το αντίο,
η ώρα του αποχαιρετισμού, πάντα ψυχρή,
χωρίς αισθήματα, πάντα να σε πληγώνει,
να σε γεμίζει με τα δάκρυα της πίκρας.
Δεν θα παρασυρθώ, είπα, δεν θα κλάψω.
Μακάριοι όσοι κρατήσαν τις υποσχέσεις τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου