Δύσκολα βράδια ντυμένα μονα...

Ούτε τη λέξη δεν μπορώ να προφέρω. Όχι δεν μπορώ. Δεν θέλω! Αρνούμαι! Υπάρχουν στιγμές που αισθάνομαι να με κυνηγάει. Παντού. Με παρακολουθεί με δυο κατακόκκινα μάτια που στάζουν αίμα και βγάζουν φωτιές. Αυτή η γριά η μάγισσα που η μπόχα της φτάνει μέχρι την άλλη άκρη της γης. Ποτέ της δεν περνάει απαρατήρητη. Όλοι την κοιτούν και όλοι τη φοβούνται. Κι εγώ τη φοβάμαι. Προσπαθώ να μην… αλλά, τη φοβάμαι. Μ’ έχει τυλίξει στα δίχτυα της και δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Κινδυνεύω, αισθάνομαι τον κίνδυνο τον μυρίζω. Τη μισώ. Ναι, αυτό κάνω, τη μισώ με όλο μου το μίσος. Τη μισώ γιατί εκείνη με έμαθε να τη μισώ. Θα έρθει εκείνη η μέρα. Το ξέρω ότι θα έρθει. Που θα τη βάλω απέναντί μου. Στο ένα μέτρο και θα τη βρίζω με τις πιο άσχημες λέξεις που υπάρχουν στον κόσμο για όλα όσα μου έκανε. Για όλα αυτά τα χρόνια που χάθηκαν σε μια νύχτα σε μια στιγμή. Για όλες αυτές τις στιγμές που δεν με άφησε να ζήσω. Για όλα αυτά που ονειρευόμουνα να κάνω και δεν τα έκανα ποτέ. Θα τα κάνω; Ποιόν ρωτάω; Θα τα κάνω!