Η ΕΛΕΝΗ ΓΑΛΗΝΟΥ ΣΤΙΣ ΜΕΘΥΣΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

 

«ΚΗΡΥΚΑΣ» ο τίτλος του νέου σας μυθιστορήματος. Τι πραγματεύεται;

 

Το βιβλίο αναφέρεται στην ιστορία ενός ανθρώπου που έζησε έναν αιώνα πριν στην Ερεσό της Λέσβου και ήταν συγγενής μου, αδελφός της προγιαγιάς μου. Ήταν πρόσφυγας από τη Σμύρνη και τον έλεγαν Δαμιανό, όμως άγνωστο γιατί, όλοι τον φώναζαν Κήρυκα. Ίσως γιατί μιλούσε όμορφα, πίστευε βαθιά στον Θεό και είχε πολύ αγάπη για τους ανθρώπους. Όταν βρήκα τις σημειώσεις μιας θείας μου, αδελφής του πατέρα μου, που αναφερόταν σε εκείνον και τη ζωή του, συγκινήθηκα και μαγεύτηκα. Ήταν ένα υπέροχο θέμα για μυθιστόρημα. Παράλληλα, μπορούσα να συμπεριλάβω ιστορικά γεγονότα, πραγματικά στοιχεία, δοξασίες του τόπου μας, μεγάλες αλήθειες για τη ζωή και την πίστη μας, για τις συνθήκες που ζούσαν οι άνθρωποι εκείνης της εποχής, επαγγέλματα που εξαφανίστηκαν ή αντικαταστάθηκαν με άλλα, για βότανα, γλυκά και φαγητά…

Με γνώμονα την ιδιαίτερη προσωπικότητά του, την πολυτάραχη ζωή του και τα μυστήρια που κουβαλούσε, πλέκω την αλήθεια με τον μύθο προσθέτοντας και τους ανάλογους μυθιστορηματικούς ήρωες, για να κάνω την ιστορία μου να μοιάζει όσο περισσότερο γίνεται με την αληθινή. Σκόπιμα απέφυγα να συμπεριλάβω άλλα συγγενικά μου πρόσωπα. Σκοπός μου ήταν να γράψω μόνο για εκείνον τον χαρισματικό άνθρωπο, όχι για όλη την οικογένειά μου.

 

 

Η επιλογή των νησιών έγινε τυχαία;

 

Θα έλεγα όχι. Τη Λέσβο και το χωριό Ερεσός τα επέλεξα επειδή εκεί έζησε και πέθανε ο Κήρυκας. Αυτός ήταν ο τόπος του. Την Άνδρο τη διάλεξα για μυθιστορηματικούς λόγους. Επειδή ανάμεσα σε Άνδρο και Εύβοια είναι το Κάβο Ντόρο, που θεωρείται ένα από τα δυσκολότερα περάσματα στο Αιγαίο, φημισμένο για τα ισχυρά θαλάσσια ρεύματα και τους θυελλώδεις ανέμους του. Και στο μυθιστόρημα, περιγράφω ένα σοβαρό ναυάγιο που γίνεται εκεί και αλλάζει πολλά στη ροή της ιστορίας μου.

 

 

Τι ρόλο παίζει η «μοίρα» στην ιστορία σας;

 

Θα απαντήσω με δυο χαρακτηριστικά αποσπάσματα του βιβλίου:

 

«Ένας γέροντας μοναχός είχε προφητέψει στον πατέρα του: “Βαρύ πεπρωμένο περιμένει τον γιο σου. Δύσκολη ζωή… δοκιμασίες… βάσανα… απώλειες… πίκρες… θα έχει όμως την ευλογία. Και… όποιο όνομα και να πάρει, με άλλο θα τον αποκαλούν οι άνθρωποι”. Και πράγματι, μεγαλώνοντας, όλοι τον φώναζαν Κήρυκα».

 

 «Η ζωή δεν ρωτάει ποτέ πώς τα θες, σ’ τα φέρνει όπως εκείνη αποφασίσει, ξαφνιάζοντάς σε άλλοτε ευχάριστα κι άλλοτε οδυνηρά. Κάποιοι θεωρούν ότι όσα τους συμβαίνουν είναι θέλημα Θεού, άλλοι πως αυτή είναι η μοίρα τους, και κάποιοι ακόμα ότι είναι ανθρώπινες επιλογές που έχουν προξενήσει οι ίδιοι με τις πράξεις και τις αποφάσεις τους».

 

 

Τι κάνει το βιβλίο σας τόσο ξεχωριστό από τα προηγούμενα;

 

Δεν ξέρω αν είναι πιο ξεχωριστό από τα προηγούμενα βιβλία μου, στην πραγματικότητα ποτέ δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω. Ωστόσο, αυτό έχει όντως κάτι παραπάνω: την αλήθεια και την αγάπη αυτού του ξεχωριστού ανθρώπου. Βέβαια, το να γράφω για τον τόπο μου και έναν συγγενή μου με τόσα χαρίσματα και αινίγματα μοιραία αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον. Το βιβλίο αυτό έχει πολλή αγάπη και την εκπέμπει απλόχερα, το νιώθεις από τις πρώτες σελίδες. Ο κόσμος προχωράει και όλα αλλάζουν, οι άνθρωποι γίνονται διαφορετικοί, οι αξίες υποβαθμίζονται, οι αρετές αργοσβήνουν αβοήθητες… Η αγάπη όμως, αν είναι αληθινή και πηγάζει από την ψυχή, ποτέ δεν αλλάζει ούτε χάνεται, αυτό θα μας έλεγε ο Κήρυκας. 

Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον;

 

Πιστεύω ότι στον άνθρωπο έχει δοθεί το δώρο της ελεύθερης βούλησης. Για τις πράξεις και τις αποφάσεις μας, την ευθύνη τη φέρουμε εμείς οι ίδιοι. Η ζωή είναι δράση και αντίδραση. Ως άνθρωποι δεχόμαστε διαρκώς προκλήσεις, καλές και κακές, είτε από τη φύση είτε από άλλους ανθρώπους, και τότε καλούμαστε να αποφασίσουμε πώς θα φερθούμε και τι λύσεις θα δώσουμε. Οι δυσκολίες ωριμάζουν τον άνθρωπο, τον κάνουν πιο δυνατό, πιο σοφό. Κι όσα μας συμβαίνουν, είναι για να γίνουμε δυνατότεροι και να εξελίξουμε το μυαλό μας. Αν δεν το καταλάβουμε όμως, και αν δεν βρούμε τη δύναμη να φέρουμε εις πέρας την κάθε πρόκληση, καμιά μοίρα δεν θα μας αναγκάσει να το κάνουμε. Θα το βρίσκουμε απλώς μπροστά μας και θα αναρωτιόμαστε: Γιατί πάλι σε εμένα; Γιατί τα τραβάω όλα εγώ; Η μαύρη μου η μοίρα φταίει. Ό,τι κι αν είναι γραμμένο στο πεπρωμένο μας, την τελική έκβαση τη γράφουμε μόνοι μας. Οι προσπάθειες όμως δεν είναι απεριόριστες, ο χρόνος δυστυχώς είναι συγκεκριμένος και κάπου παραμονεύει η λήξη του.

 

 

Οι περιγραφές και τα γεγονότα είναι ολοζώντανα. Πως τα καταφέρατε;

 

Η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα μέρη που περιγράφω είναι αληθινά. Η Μυτιλήνη, η Ερεσός και η Αθήνα είναι έτσι ακριβώς όπως τα αφηγούμαι. Βέβαια, έπρεπε να τα φανταστώ σε μια άλλη εποχή. Σε αυτό με βοήθησε η ανάλογη έρευνα, ήταν όμως πολύ συναρπαστικό να ψαχουλεύω το παρελθόν. Στην Ερεσό όπου διαδραματίζεται το μεγαλύτερο μέρος βιβλίου, ήταν κάπως πιο εύκολο. Το χωριό διατηρεί ακόμη την παραδοσιακή του μορφή. Η κεντρική πλατεία με τον πλάτανο, τα καφενεία γύρω, τα λιθόστρωτα δρομάκια, οι εκκλησίες, το νεκροταφείο, το τοπίο, ακόμα και το σπίτι. Μπορεί να μην είναι αυτό που έζησε ο Κήρυκας, επειδή δεν το είδα ποτέ και δεν υπάρχει πια, όμως δανείστηκα το πατρικό μας σπίτι στο χωριό που έχει κι αυτό τη δική του όμορφη ιστορία. Επίσης, τα περισσότερα απ’ όσα κάνει ο Κήρυκας είναι πράξεις που όντως έκανε όσο ζούσε.

Η αλήθεια όμως είναι ότι σε όλα τα βιβλία μου οι περιγραφές μου θυμίζουν ταινία, επειδή όταν γράφω, τα βλέπω στο μυαλό μου να συμβαίνουν σκηνή σκηνή και τα σκηνοθετώ ανάλογα. Μου αρέσει πολύ αυτή η διαδικασία και νομίζω ότι αυτό περνάει στον αναγνώστη μου. Πολλές φορές μου έχουν πει: Όσο διάβαζα, ήταν σαν το έβλεπα μπροστά μου.

 

 

Ας κλείσουμε με μια χαρακτηριστική φράση από το βιβλίο.

 

«Για να φτάσεις στην αθανασία πρέπει να διαβείς τον θάνατο. Για να εξυψωθείς προς τον Θεό πρέπει να ντυθείς την ταπείνωση. Για να ενωθείς με τον Δημιουργό σου πρέπει να γίνεις εσύ η αγάπη».  

 

 

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας!

Καλοτάξιδο να είναι!

 

Κι εγώ σας ευχαριστώ.