Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ ΣΤΙΣ ΜΕΘΥΣΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

 

-Ο «ΗΡΩΑΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑ» τι πραγματεύεται;

Τη δίψα του ατόμου για λίγη ευτυχία και τον εκφυλισμό των ονείρων.

 

-Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης;

Ένας πίνακας που έπεσε στα χέρια μου ένα ανοιξιάτικο απόγευμα και με έκανε να αναρωτηθώ τι θα συνέβαινε αν μεταβαλλόταν.

 

-Πόσα κοινά χαρακτηριστικά έχεις με τον κεντρικό ήρωα;

Τη μαχητικότητα και την αντιφατικότητα.

 

-Τι το ξεχωριστό έχει αυτό το βιβλίο από τα προηγούμενα;

Ότι συνδυάζει το στοιχείο του φανταστικού με την κοινωνική παρατήρηση.

 

-Οι νέοι διαβάζουν λογοτεχνία;

Είναι αρκετοί αυτοί που διαβάζουν και ακόμη περισσότεροι αυτοί που θα ήθελαν να διαβάσουν, αλλά ευτελείς επιδιώξεις, είτε ατομικές ματαιοδοξίες είτε εκδοτικές συμμορίες, τους εμποδίζουν να έχουν κρίση και καθαρή ματιά, με αποτέλεσμα να πάνε να κόψουν το λουλούδι και το χέρι τους να γεμίζει αγκάθια ή ακόμη χειρότερα να τους τρώει το φίδι.

 

-Που οδεύει η σύγχρονη κοινωνία;

Η σύγχρονη κοινωνία οδεύει προς το τέλος της. Κάθε ανθρώπινη κοινωνία είναι η μοίρα της, σε κάθε εποχή, να έρχεται αντιμέτωπη με ένα τέλος, σαν να αντικρίζει μία φουρτουνιασμένη θάλασσα από την άκρη ενός γκρεμού. Λίγο πριν συμβεί αυτό, ενεργοποιούνται δυνάμεις, κάποιοι ήρωες φαντάσματα, και η ανθρωπότητα συνεχίζει να πορεύεται μέσα σε αυτό το χαώδες, και μεγαλοπρεπές μες στην ατέλειά του, σύμπαν.

 

-Κάθε πότε γράφεις;

Όσον αφορά το εκτελεστικό κομμάτι, που είναι και το πιο αμελητέο, γράφω με το που ξυπνάω, μα κατ’ ουσίαν γράφω όλο το εικοσιτετράωρο, ακόμα και στα όνειρά μου, σε εκείνα τα σημειωματάρια του μυαλού όπου καταγράφεται η έμπνευση. 

 

-Τι σε ωθεί στη δημιουργία;

Η έλλειψη προσωπικής φιλοδοξίας σε έναν κόσμο επιδιώξεων ίσως και να είναι εξοργιστική, αλλά όταν ξεκίνησα τυχαία να γράφω το 2008 με αφορμή μία ιστοσελίδα που είχα δημιουργήσει με θέμα την υγεία, ένιωσα σαν μια κεραία που είχα μέσα μου και ήταν καιρό σε αχρηστία, ξαφνικά να υψώνεται και να αρχίζει να τρεμοπαίζει, διεκδικώντας το δικό της μερίδιο του είναι μου. Με τον καιρό διαπίστωσα ότι η ενασχόληση με τις λέξεις με έκανε να ζω συγκινήσεις μεγαλύτερες ακόμη και από το να ταξιδεύω, χωρίς να έχω μάλιστα να περιμένω στις ουρές αναμονής στα αεροδρόμια τις οποίες μισώ, ενώ γνώριζα όλο και περισσότερο τον εαυτό μου, διευρύνοντας τα πνευματικά μου όρια, σαν να έκανα υπερπόντιες πτήσεις σε αχαρτογράφητες περιοχές του μυαλού μου.   

   Είναι κακό επίσης να πω ότι από τις εμπειρίες που έχω αποκομίσει τον μαραθώνιο της Τέχνης, αλλά και από τα άτομα που έχω γνωρίσει επειδή έχουν εκτιμήσει τα γραπτά μου, είμαι καταδικασμένος να γράφω για την υπόλοιπή ζωή μου; Μπορεί και να είναι.

   Αυτά τα δύο πάντως είναι που με ωθούν στη δημιουργία, το ότι διευρύνω τον εσωτερικό, αλλά και τον εξωτερικό μου κόσμο.

 

-Τι σε κάνει πιο δυνατό;

Το νερό και οι λέξεις.

 

-Πότε είναι η παρουσίαση του βιβλίου σου;

Την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου στις 20:00 στο Calderone Art Space.

 

-Ας κλείσουμε με μια χαρακτηριστική φράση από το βιβλίο:

«Για ένα ακόμη απόγευμα η πραγματικότητα είχε διαρραγεί και είχα μείνει να κυνηγάω ανεμόμυλους, να χτίζω κάστρα που θα γκρεμίζονταν το επόμενο πρωινό».