Ο ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΙΣ ΜΕΘΥΣΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

 

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο;

Η εκδίκηση πρέπει να είναι το επιδόρπιο στο τέλος του δείπνου, δεν πρέπει να είναι ποτέ το κυρίως γεύμα ή το ορεκτικό. Αν είναι το ορεκτικό, πιάνεις τον άλλον τελείως απροετοίμαστο, και δεν αντλείς πραγματική ικανοποίηση. Αν είναι το κυρίως γεύμα, επενδύεις δυσανάλογα πολύ χρόνο και ενέργεια σε αυτό, αντί να επενδύσεις σε πιο χρήσιμες δραστηριότητες.

Αλλά ως επιδόρπιο, η εκδίκηση μπορεί να φαγωθεί κρύα, ας πούμε σαν μία πάστα, ή και ζεστή, σαν ένα κομμάτι κιουνεφέ.

Ποιος από τους δυο ήρωες είναι ο πιο αδύναμος;

Έχουν και οι δύο τις αδυναμίες τους, γι’ αυτό καταφέρνει ο ένας να βρει τον άλλον μέσα σε αυτό το χαοτικό σύμπαν.

Τι το ξεχωριστό έχει αυτό το δείπνο;

Είναι ένα δείπνο που δίνει την ευκαιρία και στους δύο πρωταγωνιστές να αλλάξουν τη ζωή τους, χωρίς να συμβεί κάτι εξωπραγματικό, μόνο και μόνο μέσα από την αφήγηση, τη μνήμη, την αντιμετώπιση της αλήθειας.

Ποια είναι η συνταγή της επιτυχίας;

Ειλικρινά, δεν γνωρίζω τη συνταγή της επιτυχίας, αλλά ελπίζω να είναι λεμονάτη, γιατί μου αρέσουν πολύ τα λεμονάτα φαγητά.

Τι σε κάνει πιο ευτυχισμένο;

Με κάνει ευτυχισμένο να βρίσκομαι στα μέρη που έχω αγαπήσει, να περιτριγυρίζομαι από τους ανθρώπους που λέω δικούς μου, να γουργουρίζει ο γάτος μου στο αυτί μου, να διαβάζω βιβλία που μπορούν να με ταρακουνήσουν, να ακούω τραγούδια που έχουν κάτι να μου πουν, να οδηγάω νύχτα στην εθνική και να κερδίζει η ΑΕΚ.

Τι σε κάνει πιο δημιουργικό;

Με κάνει δημιουργικό η βαρεμάρα. Σκέφτομαι πολλές ιστορίες στο μετρό, όσο ο συρμός διασχίζει εκείνες τις στάσεις που δεν πιάνει καθόλου Ίντερνετ το κινητό. Αν γίνεται, ας καθυστερήσει η εγκατάσταση του δικτύου 5G ένα εξάμηνο ακόμη, για να ολοκληρώσω και το επόμενο βιβλίο μου.

Κάθε πότε γράφεις;

Δεν γράφω τόσο συχνά όσο θα ήθελα, αλλά όταν υπάρχει μια ιστορία στο μυαλό μου, τη σκέφτομαι συνέχεια, κρατάω παντού σημειώσεις, και ψάχνω την κατάλληλη στιγμή για να μπορέσω να βγάλω την αφήγηση στο χαρτί (στον υπολογιστή δηλαδή, πάνε χρόνια που δεν γράφω σε χαρτί).

Τελικά ποιος χόρτασε και ποιος όχι;

Νομίζω αυτή είναι μία ερώτηση που μένει στο μυαλό των αναγνωστριών όταν κλείσουν το βιβλίο. Νιώθω ότι σε αυτή τη σχέση, χόρταιναν και δεν χόρταιναν από την τοξικότητα, τη βία, τον πόνο, κι αυτό το δείπνο ίσως ήταν μία κομβική στιγμή για να πουν και οι δύο, ή έστω ένας εκ των δύο, χόρτασα, είμαι εντάξει, δεν θα πάρω άλλο. Αλλά δεν είμαι εγώ αυτός που μπορεί να το απαντήσει.

Ας κλείσουμε με μια αγαπημένη φράση από το βιβλίο:

«Χόρευα μόνη μου και γελούσα και σκεφτόμουν από μέσα μου πόσες να είναι εκεί έξω, πόσες να χορεύουν γύρω μου και να κρύβουν μέσα τους κάτι σαν και το δικό μου, κάτι που να τις πονάει βαθιά, κάτι που να τις τραυματίζει ακόμη κι όταν δεν το σκέφτονται, κάτι που να ντρέπονται να το πουν ακόμη και στη μαμά τους».