Το μυθιστόρημα
«Πεθαίνω για σένα» της Μανίνας Ζουμπουλάκη αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας
που, σε μια καθοριστική στιγμή της ζωής της, ανατρέχει στο παρελθόν και στη
σχέση που τη σημάδεψε. Μέσα από αποσπασματικές μνήμες, ξεδιπλώνεται η πορεία
μιας σχέσης που αρχικά δείχνει ιδανική, αλλά σταδιακά αποκαλύπτει τις δυσκολίες
και τις σκοτεινές της πλευρές. Η ηρωίδα, νοσηλεύτρια και μητέρα, βρίσκεται
αντιμέτωπη με συναισθήματα φόβου και ενοχών, προσπαθώντας να κατανοήσει όσα
έχει βιώσει. Μέσα από αυτή τη διαδρομή, αναζητά τη δύναμη να επαναπροσδιορίσει
τη ζωή της και να σταθεί ξανά στα πόδια της. Το βιβλίο προσεγγίζει με
ευαισθησία το ζήτημα της ενδοοικογενειακής βίας, αναδεικνύοντας τη δυνατότητα
μιας γυναίκας να προχωρήσει μπροστά και να ξαναβρεί τον εαυτό της.
Η Αγάπη είναι το Α και το Ω, ο σκοπός της ζωής.
Συγχωρεί τα πάντα, ξεπερνά τις δυσκολίες, πηδά πάνω από τα εμπόδια, λειαίνει
τις γωνίες και τις αγωνίες, δίνει νόημα στην καθημερινότητα. Και στο τέλος
νικάει, έτσι πίστευα. Γνώρισα τον έρωτα της ζωής μου, τον Λευκό Ιππότη, τη
Μεγάλη μου Αγάπη, και νόμιζα πως είχα βρει το κλειδί της ευτυχίας. Όχι την
πόρτα του φόβου. Που, για φαντάσου, ανοίγει με το ίδιο κλειδί… Δεν προσέχεις τα
σημάδια. Αδιαφορείς για τις ενδείξεις. Προσποιείσαι ότι δεν βλέπεις τα σήματα
κινδύνου, γιατί συνεχίζεις να πιστεύεις πως η Αγάπη —αυτός ο διάολος— είναι η
ουσία. Πως όλα όσα πίστευες ισχύουν ακόμη, πως η Αγάπη μαλακώνει τους
ανθρώπους, συμφιλιώνει, σώζει. Μέχρι που ο Φόβος γίνεται καθημερινότητα χωρίς
να το καταλάβεις. Δεν θυμάσαι πια πού χάθηκε η τόση Αγάπη. Και τότε όλα μέσα
στο τρομαχτικό, επικίνδυνο πια σπίτι σού φωνάζουν: ορίστε, πού έφτασες. Ορίστε,
που πεθαίνεις γι’ αυτόν. Και δεν θέλω να πεθάνω. Όχι ακόμη. Όχι με μικρά
παιδιά. Όχι γι’ αυτόν. Έκανα λάθος, Λάθος με κεφαλαίο. Για την αγάπη με πεζό.
Και ίσως να μην είναι αργά. Ίσως προλαβαίνω, έστω και τώρα, την τελευταία
τελευταία στιγμή…
Με
ξέρει από τα πρώτα μου συγγραφικά βήματα. Τότε που έψαχνα εναγωνίως εκδοτικό
οίκο για να εκδώσω το πρώτο μου βιβλίο. Με έχει βοηθήσει πάρα πολύ στη ζωή μου.
Δεν μου έμαθε να γράφω μόνο αλλά και το «πως» να γράφω όμορφα βιβλία. Η Μανίνα
Ζουμπουλάκη πιστεύει πολύ στη νέα γενιά και την αγαπώ πολύ. Έχω όλα της τα
βιβλία φυσικά. Κάποια τα έχω διαβάσει και δυο φορές. Το «Πεθαίνω για σένα»
είναι πιο σύγχρονο και πιο επίκαιρο από ποτέ! Η ηρωίδα μιλάει για όλα όσα την
πονάνε – για όλα εκείνα που την πληγώνουν. Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί. Η
ιστορία τρέχει νεράκι και οι χαρακτήρες είναι ολοζώντανοι. Διαβάστε το. Σας το
προτείνω ανεπιφύλακτα!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου