Το «ΠΥΡΙΝΟ ΑΝΘΟΣ»
μέσω της Μυητικής διαδικασίας της
Ποίησης
πραγματεύεται τη δυνατότητα εξέλιξης
του Ανθρώπου
σε Νέο Ανώτερο Πνευματικό Οργανισμό,
στο Αγαπὀ!
Όπως αναφέρεται στο έργο,
«Άστρο, άστρο, στον πυρήνα του Ήλιου
καταφτάνω
και φυτεύω κόκκινο φωτεινό το Γένος
της Καρδιάς, Αγαπό μου.»
Η Μεταλλακτική και Εξαγνιστική
Δύναμη της Αγάπης,
ως Ανώτερη Μοίρα του ανθρώπινου
γένους,
ως φλόγα από τα Ανώτερα Πεδία,
θα προστατέψει το Άνθος του Νου
και θα το καταστήσει ικανό να
κατανοήσει τα Νοητά!
Είναι Νόμος Της Αγάπης, ο Νόμος της
Αναστροφής,
ακριβώς την Ώρα της Αδράστειας
Πτώσης,
την Ώρα του τέλους του Πέμπτου
γένους, εν προκειμένω,
να γίνεται η Ίδια Νομοτέλεια,
Κοσμικός, Συμπαντικός, Πύρινος
Νόμος.
Έρωτας του Πνεύματος: ΠΥΡΙΝΟ ΑΝΘΟΣ!
Ἔστι τι νοητὸν ὅ χρή σε νοεῖν νόου ἄνθει.
(«Με το Άνθος του Νου κατανοούμε τα
Νοητά.» Χαλδ. Λόγιο 1.)
Η Κατανόηση των Νοητών
είναι η Μεγάλη Ώρα της Εξαγνισμένης
Συνείδησης,
της «ΛΕΥΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ»,
που θα γεννήσει την Ελεύθερη Βούληση
του Ανθρώπου
να «..λαχταράει το Γένος της
Καρδιάς»
και να επικαλεστεί τη ΜΟΥΣΑ
ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ ΜΗΤΡΑ ΨΥΧΗ
να τον στέρξει, να θεμελιώσει τη Νέα
του ΓΕΝΝΗΣΗ!
«Έλα Μούσα. Κατοίκησέ με. Δέξου με.»
«Σε νιώθω Μούσα,
μπαίνεις στα σωθικά μου Καταιγίδα
Φωτός
απ’ τη ρωγμή τ’ Ουρανού.»
«Λαχταράω το Γένος της Καρδιάς.»
«Έρχομαι Αγαπό σαν εσένα, από Αγαπό
να τρέφομαι,
να βγάλω φτερά, να πετάξω από σένα
περήφανα
και να μπω κατακόκκινο στο στήθος
του γένους μας.»
Λευκοθέα Σχεδία η Ελεύθερη Βούληση
της Εξαγνισμένης Συνείδησης,
με ασφάλεια ΤΩΡΑ
διασχίζει τους Ουράνιους Ωκεανούς
των Πνευματικών Αστερισμών
και φτάνει στην Καρδιά του Ήλιου,
την Καρδιά του Έκτου Γένους.
«Και ήρθα με Λευκή Μνήμη,
περπατώντας άστρο άστρο,
προς Ηλιογέννητη Καρδιά,
Αγαπό μου!»
Μαρία Ρεπούλιου
I
Ήθελες να λαμβάνεις γράμματα
και κάθε μέρα κοίταζες το ράφι
που η πολυκατοικία διέθετε
για τη διανομή της επικείμενης λαχτάρας.
Ήθελα να γράφω γράμματα,
να αγαπάω αίμα σκοτεινό,
συν-κινούμενο και αδιαίρετο.
Σου έγραφα κάθε μέρα.
Ήταν όλα εκεί
αλλά δεν μπόρεσες ποτέ
να αναγνωρίσεις εσένα
στην γωνιά του παραλήπτη.
Δέκα, σχεδόν, χρόνους πολεμήσαμε,
μιμούμενοι τους ΕλληνοΤρώες
και τα καταφέραμε.
Εκπληρωθήκαμε.
Μείναμε επιτέλους άγνωστοι,
περιχαρείς στο κατά μόνας πορεύεσθαι.
Δεν είν’ οι μάσκες της ζωής
που θα φορέσεις,
δεν είναι που τη μοίρα σου
σε μια απ’ αυτές
θα τη χωρέσεις,
αυτό που μας στοιχειώνει
είν’ οι κρωξιές κοράκων
πάνω στο πτώμα της αλήθειας
που ντρέπομαι να πω,
μα ντρέπομαι και να κρυφτώ.
Δεν είν’ οι λέξεις που θα πεις
σε υποσχέσεις,
δεν είναι που τα όνειρα
βαθιάς ψυχής
δεν θα τ’ αντέξεις,
αυτό που με πληγώνει
είναι που μου μιλούσες
απ’ την ανάγκη της συνήθειας
και ντρέπομαι να ζω,
μα ντρέπομαι και να χαθώ.
Αυτό που μας στοιχειώνει
είν’ οι κρωξιές κοράκων
πάνω στο πτώμα της αλήθειας
είναι που μου μιλούσες
απ’ την ανάγκη της συνήθειας.
Να προσέχεις.
Μη γλιστρήσεις στα μυαλά και στα έντερα
τόσων ξεκοιλιασμένων χρόνων.
Τώρα, σε καιρό ειρήνης
η ανάμνηση παρελαύνει με το σώμα σου τις νύχτες,
μέσα σε επευφημίες, ζητωκραυγές και
χειροκροτήματα.
Να προσέχεις.
Μήπως από τον θόρυβο δεν ακούσεις τον ήχο των
εντόμων
και σε τσιμπήσει η σφήκα και φτύσει συμφορά,
ολόδική σου.
Συγχώρεσέ μου τις φοβίες,
είναι από πόνο ανέγγιχτο του θανάτου.
Είναι γιατί εξακολουθώ να σου γράφω,
αποθησαυρίζω λέξεις και συναισθήματα,
στήνω αγάλματα πάνω στα ίχνη σου
και σε απαθανατίζω.
Δέκα χρόνους τα πτώματα γύρω σου
σε ομορφαίνουν τόσο πολύ
που δεν ξεχωρίζει κανείς,
αν τα βογγητά τους είναι από πόνο ή ηδονή.
Με έναν ελάχιστο διαχωρισμό
της κυριολεξίας από τη μεταφορά,
μπορείς να μεταφερθείς, υγιώς,
στον ανταγωνισμό του υψηλού αναστήματος.
Ποθώ να σου μιλήσουν τα αγάλματα,
η ανώτερη μορφή του μαρμάρου
στους αιώνες των αιώνων.
Όταν αυτό συμβεί θα αντικρίσεις το αθώρητο,
αυτό το άγαλμα που σμίλευα στον πόλεμο
για να αντέξω την ειρήνη.
Παρελαύνει ανατέλλον σε ορίζοντα αγάπης
και δύει με τιμή και επαίνους,
γιομάτο κορμί από αίμα και μάρμαρο.
Το όνομά του, Αγαπό!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου