Tête-à-Tête με τον συγγραφέα Αντρέα Πολυκάρπου

 

Ο Αντρέας Πολυκάρπου γεννήθηκε στην Κύπρο το 1984 και από το 2004 ζει στην Αθήνα, δίπλα στη θάλασσα. Ασχολείται επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία, ενώ γράφει ποίηση και θέατρο. Ποιήματα και θεατρικά του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, στα Ισπανικά και στα Γαλλικά. Αγαπά τη θάλασσα και τις γάτες ενώ ακόμα προσπαθεί να καταλάβει τον άνθρωπο…

«ΕΙΣ ΑΔΟΥ ΚΑΘΟΔΟΣ» τι πραγματεύεται;

Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι πρόκειται για μια κάθοδο στον Άδη μέσα από την ποίηση και τους στίχους, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Πίσω από τις λέξεις – που πολλές φορές φαίνονται πένθιμες- εμφιλοχωρεί η ανάγκη μιας Ανάστασης τόσο ψυχικής όσο και πνευματικής αλλά και κοινωνικής.

Ποια από τα ποιήματα ξεχωρίζετε και γιατί;

Δεν θα μπορούσα να πω ότι ξεχωρίζω κάποια από τα ποιήματα της συλλογής αφού για μένα αποτελούν ένα όλον. Βέβαια αγαπημένα μου ποιήματα είναι το «Σε τούτο τον τόπο» και το «Ο τάφος του Ελπήνορα» που θεωρώ πιο αντιπροσωπευτικά καθώς και το «Σε κάποια» που αφορά σε ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο.

Ποια είναι η κινητήριος δύναμη;

Η κινητήριος δύναμη μου είναι μια ανάγκη για έκφραση. Να γράψω όλα αυτά που δεν καταφέρνω αλλιώς να εκφράσω παρά μόνο μέσα από τη γραφή

Τι σας εμπνέει πιο πολύ;

Η ίδια η ζωή με τα σκαμπανεβάσματά της είναι από μόνη της η μεγαλύτερη έμπνευση.

Να περιμένουμε στο άμεσο μέλλον και κάποιο μυθιστόρημα;

Εκτός από την ποίηση, έχω ασχοληθεί και με κάποιους θεατρικούς μονολόγους οι οποίοι – είχα τη χαρά- να τους δω να ζωντανεύουν στο θεατρικό σανίδι. Από εκεί και πέρα ασχολούμαι και με την αστυνομική λογοτεχνία έχοντας εκδώσει δύο αστυνομικά μυθιστορήματα με το λογοτεχνικό μου ψευδώνυμο Τειρεσίας Λυγερός.

Οι νέοι σήμερα διαβάζουν ποίηση;

Θεωρώ ότι το αναγνωστικό κοινό της ποίησης είναι πραγματικά πολύ μικρό τόσο στους νέους όσο και στους μεγαλύτερους ηλικιακά αναγνώστες.

Ας κλείσουμε με έναν αγαπημένο στίχο:

Αγαπημένοι στίχοι πολλοί, αλλά πάντα επιστρέφω στο στίχο του Γιώργου Σεφέρη από το ποίημα «Ελένη»:

Ήμουν κι εγώ στον πόλεμο τοξότης·

το ριζικό μου, ενός ανθρώπου που ξαστόχησε.

Όσον αφορά σε κάποιο δικό μου στίχο θα έλεγα ότι βρίσκεται στο ποίημα «Ο Τάφος του Ελπήνορα» :

Μετά την ανάσταση δεν υπάρχει ποίηση.

Όλα στον θάνατο εγγράφονται...