Φθινόπωρο… Κι εγώ πάλι εδώ, στο ίδιο
παγκάκι, να κοιτώ τα τρένα που πηγαινοέρχονται, τους ανθρώπους που
ανεβοκατεβαίνουνε, άλλοτε φορτωμένοι και άλλοτε όχι, μα πάντα με μοναδικές
εκφράσεις… Μοναξιά, αγωνία, βιασύνη, χαρά, μελαγχολία, νοσταλγία… Πόσα
συναισθήματα, πόσες εικόνες! Χιλιοπρόσωπα πρόσωπα…
Πάντα καθόμουν στο ίδιο παγκάκι, από όταν
ήμουν νέα ακόμα, θυμάμαι. Ξέρεις, εδώ είναι η πιο καλή θέση! Κι αυτό το
φθινόπωρο, η πιο κατάλληλη, θαρρείς, εποχή! Βλέπεις ημίγυμνα τα κλαδιά των
δέντρων, να χορεύουν βαλσάκι με τα γκρίζα σύννεφα, να παίζουν κυνηγητό με τις
αποχρώσεις του ουρανού, το λευκό, το γαλάζιο κι άλλες φορές το πορτοκαλί, την
ώχρα, το μοβ… Με τα λιγοστά ρουχαλάκια
τους, τα φύλλα, στο πράσινο, το κίτρινο, το καφετί να γαργαλάνε τον ουρανό… Τον
ουρανό; Το πρόσωπο του Θεού; Δεν ξέρω. Πάντως είναι αστείο, πως ο πιο
ταλαντούχος ζωγράφος του κόσμου δεν έχει ούτε χέρια, ούτε πόδια, ούτε υπογράφει
με χαμόγελο τις δημιουργίες του! Δεν κάνει εκθέσεις, δεν έχει τίτλους κι ενώ
όλοι τον γνωρίζουν λίγοι είναι εκείνοι που, πραγματικά, τον αναγνωρίζουν… Και
δεν έχει καν αυτή την ανάγκη! Αχ, Φύση, πόσα έχεις να μας μάθεις ακόμα…!
Και μετά, είναι και τα τόσα βαγόνια που
έρχονται και φεύγουν… Όπως τα όνειρα! Εκείνη την ώρα, που το τρένο σταματάει
σφυρίζοντας επιβλητικό, με τον καπνό του φουγάρου να θολώνει τον φθινοπωρινό
καμβά και τα πουλιά να φτερουγίζουν ολόγυρα… Το ίδιο πάντα συναίσθημα: Ότι τα
όνειρα κάποτε τελειώνουν…. Κι όταν ξεκινά πάλι, που νιώθεις κάθε φορά πως η ζωή
συνεχίζεται, ακόμα και με ένα λιγότερο όνειρο… Με πόσα λιγότερα όνειρα, άραγε,
συνεχίζεται η ζωή μας;
Κι όμως εγώ, γι’ αυτό το «συνεχίζεται»
αγαπάω τόσο πολύ τους σταθμούς των τρένων. Έχουνε γεύση από ζωή και πραγματικότητα, κι εγώ δεν μπορώ να τα συνδέω
συχνά αυτά τα ρημάδια. Μπερδεύομαι. Ακροβάτης μεταξύ ονείρου και ορθολογισμού,
πουθενά να μην μπορώ να χωρέσω επαρκώς το σαρκίο μου…
Μα τα χρόνια περνάνε… Ναι, τα χρόνια πια πέρασαν.
Και να’ μαι πάλι εδώ, με τα μαλλιά μου να’ χουν ασπρίσει, με τις ρυτίδες να
έχουν αυλακώσει το πρόσωπο, γυρεύοντας πάλι τις ίδιες εικόνες…. Το ίδιο
φθινοπωρινό τοπίο. Στο ίδιο μέρος. Στο ίδιο παγκάκι, στον ίδιο σταθμό… Ακόμα να
ψάχνω μάταια τις ισορροπίες και το σκοινί μου ολοένα να φθείρεται…
Και ξέρεις ποιο είναι το αστείο; Πως μια
ολάκερη ζωή με θυμάμαι να κοιτώ τα τρένα που πήγαιναν κι έρχονταν, και μόνο
τώρα, που φτάνω στη δύση μου, αναρωτιέμαι πόση ζωή έχασα μονάχα κοιτώντας… Πόσα
όνειρα άφησα παρατημένα σε βαγόνια αφού το τρένο θα έφευγε πάλι… Κι ούτε που
βρήκα ποτέ μου τη δύναμη να πηδήξω κι εγώ μέσα σε ένα βαγόνι κι όπου με πάει… Τι άλλη ζωή θα είχα
άραγε; Με τα «αν» και τις απορίες μου, άφηνα τον φόβο να μπουμπουκιάζει και να
ανθίζει. Και να με πνίγει, χωρίς να με κάνει να πνιγώ… Και τι κέρδισα; Τίποτα.
Ξέμεινα εδώ, ρέστη από δύναμη, ρέστη από όνειρα, ημίγυμνο δέντρο κι εγώ, ώσπου
να χάσω όλα τα φύλλα μου μια μέρα φθινοπωρινή σαν κι αυτή, ακούγοντας τα τρένα
που συνεχίζουν αμέριμνα το σφύριγμά τους…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου