Μια αθόρυβη αλλαγή της συγγραφέως Δώρας Τζέμα

 

Υπάρχουν εποχές που δεν φωνάζουν. Που δεν γράφονται με κεφαλαία, ούτε κυκλοφορούν με πανηγυρισμούς. Είναι οι εποχές του ενδιάμεσου, το σημείο εκείνο όπου τα πράγματα δεν είναι πια όπως ήταν, μα ούτε ακόμη όπως πρόκειται να γίνουν.

Το φθινόπωρο δεν έρχεται να διεκδικήσει τίποτα. Έρχεται για να μας δείξει πως οι αλλαγές και η διάβρωση έρχεται αθόρυβα και αόρατα. Μια αλλαγή που δεν την αντιλαμβάνεσαι στο αρχικό της στάδιο και που όταν το πάρεις είδηση είναι πλέον αργά.

Τίποτα δεν τελειώνει με κραυγές στη φύση. Σβήνει αργά, σαν τη θράκα που υποχωρεί δίχως σπίθες, σαν φως που φεύγει από τα βλέφαρα λίγο πριν τον ύπνο.

 

Η αλλαγή έρχεται με τον ήλιο να σιγοκαίει ακόμη τα μεσημέρια, ενώ ο αέρας του πρωινού φέρει μια ψύχρα γεμάτη σκέψεις. Σκέψεις που μας θυμίζουν πως τίποτε δεν διαρκεί για πάντα στο ακέραιο.

Ούτε το Φθινόπωρο κάνει θεαματική είσοδο. Αυτό γλιστράει μέσα από τις ρωγμές του Αυγούστου ψιθυρίζοντας στη γλώσσα της ψυχρής ειλικρίνειας ότι η φλόγα δεν διαρκεί για πάντα.

Είναι οι μέρες όπου οι σκιές μακραίνουν, και η σιωπή των απογευμάτων δεν είναι πλέον σιωπή ανάπαυσης, αλλά σιωπή αναμονής.

Το Φθινόπωρο είναι εποχή-κατώφλι.

Δεν σε σπρώχνει, ούτε σε παίρνει από το χέρι να προχωρήσεις βιαστικά. Σε αφήνει να σταθείς και να κοιτάξεις πίσω, να ακούσεις. Να επιτρέψεις στα πράγματα να αλλάξουν χωρίς όμως να προλάβεις να επέμβεις.

Το φθινόπωρο είναι αίσθηση που απλώνεται σαν σκιά πίσω απ’ το φως, σαν αναστεναγμός που δεν ειπώθηκε ποτέ δυνατά. Είναι εποχή ορίου. Ούτε ζωή, ούτε φθορά. Ούτε αρχή, ούτε τέλος. Είναι η εποχή του ενδιάμεσου και της αμφιταλάντευσης όπου όλα γίνονται εύθραυστα και αληθινά.

Το φθινόπωρο δεν έρχεται, διαρρέει αφήνοντας το στίγμα του παντού δίχως να το αντιληφθούμε άμεσα. Κυλά μέσα απ’ τα παντζούρια, τρυπάει τα κόκαλα τα πρωινά, πέφτει πάνω στα ρούχα που κρέμονται να στεγνώσουν.

Το βλέπεις αν κοιτάξεις τα φύλλα που ενώ δεν πέφτουν ακόμα, έχουν ήδη χάσει την πίστη τους στο πράσινο. Λες και κρατιούνται από συνήθεια και όχι από ζωή..

Τα κορμιά, καψαλισμένα από το καύμα του καλοκαιριού, ξεφλουδίζουν κι αυτά αργά όπως η σαύρα που αποχωρίζεται το δέρμα της. Η φύση φοράει τα πιο φλογερά πορτοκαλί που μοιάζουν με φλόγες χωρίς να καίνε, αλλά δεν τα φορά για να γιορτάσει, μα για να αποχαιρετίσει με αξιοπρέπεια αυτό που φεύγει. Τα φοράει για να υποδεχτεί τη σιωπή.

Το ίδιο και ο ουρανός που κρατάει μαζί το φως και το σκοτάδι της βροχής. Βαρύς ο σκοπός του, να δροσίσει χωρίς να καταστρέψει. Μα είναι γλυκό αυτό το βάρος, μοιάζει με κουβέρτα παλιάς εποχής, που ενώ δεν την χρειάζεσαι ακόμη, θέλεις να την έχεις κοντά. Σαν τη κουκούλα που έχεις ήδη φορέσει, ενώ η βροχή δεν σε βρήκε ακόμη.

Το φθινόπωρο δεν είναι τόπος ούτε κατάσταση. Είναι τρόπος. Τρόπος να αποδεχτείς την πτώση χωρίς ήττα, να νιώσεις την απώλεια χωρίς θρήνο, να δεις ότι η ομορφιά κρύβεται στην παροδικότητα, στην αλλαγή, στη μετάβαση και όχι στη διάρκεια. Είναι εκείνο το ανάμεσα στο ήμουν και θα είμαι. Όλα γίνονται διαφορετικά πριν καν το καταλάβεις. Κι εκεί κρύβεται η μαγεία. Στο ότι δεν υπάρχουν βεβαιότητες, παρά μόνο ίχνη από καλοκαίρι και υποσχέσεις του χειμώνα. Κάθε πρωί μυρίζει περισσότερο χώμα. Χώμα υγρό που κάνει τα μπράτσα σου να ζητάνε μανίκια κι ο ουρανίσκος σου ζεστό καφέ.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο φως που λιγοστεύει και στο κρύο που έρχεται, η ψυχή νιώθει μετέωρη και κενή από την αναμονή.

Φθινόπωρο λοιπόν. Μια εποχή ζωντανή απόδειξη, όπου μας δείχνει πως όλα αλλάζουν ακριβώς τη στιγμή που φαίνονται ακίνητα.