Αυτό τον καιρό η φύση αρχίζει να επιστρέφει στη γη
ό,τι της πρόσφερε. Και η γη, συγκατανεύοντας στο χρόνο, χαμογελάει με ένα
φευγαλέο, αχνό χαμόγελο. Αυτό το χαμόγελο το λέμε φθινόπωρο.
Έχει μια γλυκάδα το φθινόπωρο, ένα χρώμα και μία σιωπή
που γοητεύει. Μπορεί να είναι η αλλαγή, η αναμονή, η προσμονή. Ιδιαίτερα όμως
και βαθύτερα είναι γιατί κουβαλάει μία αντίφαση: την αποσύνθεση, τη φθορά,
ταυτόχρονα όμως το νόημα της ομορφιάς και μία υπόσχεση για την άνοιξη. Αν δεν
ήταν ν’ ανοίξουν τα σχολεία και να ξεχυθεί στους δρόμους το ποτάμι της ζωής, η
ψυχή μας θα δοκιμαζόταν πολύ αυτή την εποχή. Γιατί το φθινόπωρο μπαίνει μέσα
σου και στέκεται δίπλα στις σκέψεις και στις αποφάσεις σου, λες και του ανήκει
κάποιος λόγος.
Είναι ο καιρός τέτοιος. Ανασκαλεύει τον βυθό μας. Πίσω
από κάθε εικόνα του, στο φως που χαμηλώνει, στα φύλλα των δέντρων, στο πέταγμα
των πουλιών, διακρίνεις ένα δικό σου κομμάτι.
Η αίσθηση του γυρισμού και της επιστροφής, η βίωση της
φθοράς, φέρνει τη γλυκιά θλίψη του φθινοπώρου. Αυτή, με τη σειρά της, γεννάει
τρυφερότητα, μαζί και την ανάγκη να ερχόμαστε πιο κοντά ο ένας με τον άλλον
όπως οι γλάροι με τα κύματα. Με ποιον αθέατο τρόπο υφαίνεται αυτό;
Εκεί, στο συναπάντημα, είναι δεμένο το άρρητο μυστικό
του φθινοπώρου που σε κυκλώνει για να σε αγγίξει, για να το ζήσεις, ενώ η
λογική μένει αμήχανη και σιωπηλή:
η ζωή είναι εύθραυστη, περαστική, γι’ αυτό ακριβώς
είναι όμορφη και πολύτιμη! Η ομορφιά είναι συμφιλιωμένη με τον χρόνο. Δεν
βρίσκεται στην αντίσταση απέναντι στον χρόνο αλλά στην ήρεμη αποδοχή του, στην
αξία της στιγμής, σε ό,τι, μας συγκινεί, στο νόημα που δεν μαραίνεται,
στο νόημα που γεννάει η σχέση, η μνήμη, η αγάπη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου