ΤΕΤ Α ΤΕΤ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ & ΗΘΟΠΟΙΟ ΧΡΗΣΤΟ ΝΤΟΒΑ

 

Σκηνοθεσία σε συνδυασμό με υποκριτική. Ποιες είναι οι ευκολίες και ποιες οι δυσκολίες;

Ως σκηνοθέτης δομείς τον κόσμο της δικής σου προσέγγισης του έργου εξ αρχής. Ορίζεις τους άξονες, τα μονοπάτια των ρόλων πάνω στα οποία θα κινηθεί ο ηθοποιός.

Όταν τυγχάνει να είσαι και τα δύο, έχεις ήδη σχηματισμένη την εικόνα του κόσμου αυτού, οπότε ο ηθοποιός εαυτός έρχεται και «κουμπώνει» πιο άμεσα, πιο ομαλά στο συνολικό όραμα.

Στον αντίποδα οφείλεις να αναπτύξεις τη σκηνοθετική σου ματιά σε πολλαπλά επίπεδα: να βλέπεις αυτό που εκτυλίσσεται από πολλές γωνίες, όχι μόνο την οπτική που έχεις ευρισκόμενος επί σκηνής.

 Κι εδώ εισέρχεται το κομβικό και παραγνωρισμένο πόστο του βοηθού σκηνοθέτη και φυσικά  του/της κινησιολόγου, η συμβολή των οποίων είναι καταλυτική ειδικά σε αυτή τη συγκυρία. 

 

 

Ανεβάζετε τον πήχη όλο και πιο ψηλά. Υπάρχει κάτι που σας φοβίζει σε αυτό;

Φυσικά. Όμως δεν έχουμε άλλη επιλογή ως καλλιτέχνες. Οφείλουμε να ρισκάρουμε, να προσπαθούμε να βγούμε από τη βολή μας, τις ευκολίες μας - να φλερτάρουμε με το ανέφικτο. Κι έχουμε το αναφαίρετο δικαίωμα του να αποτύχουμε. Παταγωδώς.

 

Τι σημαίνει για σας «επιτυχία»;

Σε συνέχεια της προηγούμενης απάντησής μου – σε καλλιτεχνικό επίπεδο επιτυχία είναι να διδάσκεσαι από τα επίπονα μαθήματα της αποτυχίας, να τα αφομοιώνεις και να ρίχνεσαι πάλι στην αρένα της σκηνής, της αναμέτρησης με το τέρας του θεάτρου.

Σε προσωπικό επίπεδο επιτυχία είναι η αναγνώριση. Τρεφόμαστε από αυτήν. Τρέφεται το εγώ μας. Κι αν οι μπουκιές αυτές είναι μικρές, δε βλέπω κάτι κακό σε αυτό.

 

Σας ενδιαφέρουν οι «επίσημες» κριτικές;

Όταν παρουσιάζεις κάτι στο ευρύ κοινό, η κριτική είναι αναπόφευκτη. Κάθε κριτική είναι ένα σχόλιο πάνω στο εγχείρημά σου, το οποίο με τη σειρά του είναι επίσης ένα σχόλιο στο έργο που επέλεξες να ανεβάσεις. Όταν το σχόλιο είναι δομημένο και σαφές, τότε η κριτική όποιο πρόσημο και να έχει, είναι μια ευκαιρία για διάλογο. Και κάθε αφορμή για διάλογο μοιάζει με ευλογία στον κόσμο των πολώσεων του σήμερα.

Με ενδιαφέρει ό,τι μου δίνει την ευκαιρία να γίνομαι καλύτερος. 

 

Γενικά τι σας λέει το θεατρόφιλο κοινό;

Οφείλω να ομολογήσω ότι τα τελευταία δύο χρόνια το κοινό μας έχει εκπλήξει πολύ ευχάριστα με τη διεισδυτικότητα της ματιάς του, ιδίως σε έργα σύνθετα ή λυρικά. Ο τρόπος με τον οποίο αγκάλιασαν τις δουλειές μας στο παρελθόν ήταν πραγματικά συγκινητικός κι αποτελεί για μας κίνητρο να συνεχίζουμε να δημιουργούμε.

 

Γιατί να δούμε την παράσταση;

Το PURGATORIO είναι ένα βαθιά ανθρώπινο έργο. Σοφά ο Ντόρφμαν δεν ονοματίζει τους ήρωές του. Δε χρειάζεται. Οι πράξεις τους μιλάνε για αυτούς πολύ περισσότερο από τα ονόματά τους.

Οι δυο αυτοί ανώνυμοι άνθρωποι, αυτά τα θηρία από το μυθικό χτες, στέκονται γυμνά σχεδόν ενώπιον όλων, σαν εξωτικά εκθέματα του αιώνιου μέσα μας – των σκέψεων που δεν τολμήσαμε ποτέ να κάνουμε λέξεις, των επιθυμιών που δεν τολμήσαμε ποτέ να κάνουμε πράξεις. Εν τέλει ΑΝΔΡΑΣ και ΓΥΝΑΙΚΑ δεν είναι παρά καθρέφτες του ίδιου μας του εαυτού – ή έστω του κομματιού εκείνου του εαυτού μας που παλεύουμε να τιθασεύσουμε.

 

Ποιες είναι οι απαιτήσεις του κοινού;

Νομίζω η ειλικρίνεια. Τουλάχιστον αυτό. Η ειλικρίνεια έναντι του ίδιου του κειμένου. Η σκηνοθεσία οφείλει να είναι υποστηρικτική και να αναδύεται εικαστικά στο φόντο του κειμένου. Τότε ο θεατής μπορεί να ταυτιστεί με τους ήρωες ή αντι-ήρωες που στέκονται εμπρός του και πάσχουν.

 

Μια φράση/ατάκα κλειδί από το κείμενο του έργου:

Στην Γ’ Πράξη η ΓΥΝΑΙΚΑ λέει σε ένα μνημειώδες ξέσπασμά της μεταξύ άλλων:

«Κι εγώ; Τί γίνεται με μένα; Θα με θυμούνται πάντα, στα βάθη των αιώνων, ως εξόριστη, ηλίθια, εξαπατημένη εράστρια, παρατημένη από άντρα και θεούς, μάγισσα, προδότρια, πουτάνα;».

Είναι η φράση-πυρήνας της αδικίας που νιώθει να τη σκεπάζει αιώνες τώρα. Και πάντα με συγκινεί.