Ένα βιβλίο που διάβασα και σας προτείνω | Τούλα Βαρώτσου | Τα διαμάντια της αιωνιότητας | Εκδόσεις Kaktos

 

Περιγραφή

Ονειρεύτηκε πως θα σώσει τον λαό του από ένα νέο Ολοκαύτωμα.

 

Δεκέμβριος 1943: Επιζών από τα βασανιστήρια του Άουσβιτς και χτυπημένος ανελέητα από τη μοίρα, ο δρ. Γιόχαν Κάμερχσον αναζητά εκδίκηση μέσα από το πιο αποτρόπαιο επιστημονικό του σχέδιο. Στην έρημο της Ινδίας, μακριά από κάθε ίχνος πολιτισμού, χτίζει μια αυτοκρατορία∙ ένα αδιαπέραστο, μυστικό τείχος, όπου οι θύτες μεταμορφώνονται σε θύματα.

Ίσως κάπου να είχε προφητευτεί πως οι Πεντακόσιοι Άγγελοι, αυτή τη νύχτα, θα ορμούσαν και θα νικούσαν τον εχθρό.

 

Δεκέμβριος 1969: Πρώην κρατούμενοι του Άουσβιτς —ο Άαρον, ο Πραντχού και ο Φραντζισέκ— φτάνουν στην κορύφωση των επιτευγμάτων τους για την Τελική Εκδίκηση. Ακολουθώντας πιστά τον Εβραϊκό Πάπυρο, κάθε διεστραμμένο σχέδιό τους μετατρέπεται σε εναρκτήρια δύναμη για ένα ακόμη πιο διαβολικό.

Παλεύοντας μέσα σε ένα συνονθύλευμα κυβερνητικών συνωμοσιών, παιχνιδιών εξουσίας, προδοσιών, δολοπλοκιών και επιστημονικών τερατουργημάτων, θα σώσουν την ανθρωπότητα ή θα πνίξουν το ίδιο τους το αίμα για χάρη του Μεγάλου Σχεδίου;

Δεκέμβριος 2015: Τι μυστήριο συνδέει τη διάσημη βιολόγο δρ. Τζόχαρσον, τη μυστηριώδη δρ. Μπλέις και τον πολυμήχανο Τζόναθαν, σε μια κοινή αποστολή να εξαλείψουν, με επιστημονικές εχθροπραξίες, τη μυστικιστική εβραϊκή οργάνωση;

Ποιοι θα θυσιαστούν ολοκληρωτικά για μια υπέρτατη συγχώρεση;

 

Εβραίοι και ναζί βρίσκονται αντιμέτωποι με την Ιστορία, σε μια μάχη επιβίωσης για την Τελική Δικαίωση.

 

Θεός, άνθρωποι και όντα γίνονται ένα σύμπλεγμα πολύτιμων πετραδιών…

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ

Το βιβλίο της συγγραφέως Τούλας Βαρώτσου με τίτλο «Τα Διαμάντια της Αιωνιότητας» δεν είναι ένα απλό και συνηθισμένο πεζογράφημα σαν όλα εκείνα που κυκλοφορούν εκεί έξω. Πρόκειται για ένα συναρπαστικό λογοτεχνικό αναγνωστικό ταξίδι με αμέτρητες εικόνες και συναισθήματα που δεν με άφησαν αδιάφορο. Με το που ξεκίνησα να το διαβάζω, από τις πρώτες κιόλας σελίδες με κέρδισε αμέσως όχι μόνο ο τρόπος γραφής της συγγραφέως αλλά και η μαγεία που ξετυλίγει την ιστορία. Μια ιστορία πρωτότυπη που θα καθηλώσει ακόμα και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη. Διαβάστε το για πολλούς και διάφορους λόγους αλλά κυρίως επειδή το συγκεκριμένο βιβλίο έχει κάτι σπάνιο πάνω του που το κάνει και ξεχωρίζει: είναι μοναδικό! Καλοτάξιδο να ευχηθώ και να φτάσει πολύ ψηλά! Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!

 

ΛΥΠΗΣΟΥ… Ν. ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ

 

Λυπήσου ἐκείνους ποὺ πονοῦν,

βουβὰ κι ἀνώφελα, γιὰ κάτι,

καὶ παίρνουν, γιὰ νὰ λησμονοῦν,

τῆς ζωῆς κάποιο ἄθλιο μονοπάτι...

Λυπήσου αὐτοὺς ποὺ ἔχουν χαθεῖ,

μὲς στὴν θλιμμένη ὕπαρξή μας,

κι ἔγιναν αἴνιγμα βαθύ,

μιὰ καὶ δὲν εἶναι μεταξύ μας...

Κι αὐτόν, κι αὐτὸν ποὺ ἀναπολεῖ

τὰ περασμένα του λυπήσου:

μὰ ὅμως, ἀκόμα πιὸ πολύ,

τὶς ὦρες τῆς βαθειᾶς σιωπῆς σου,

λυπήσου αὐτούς, πού, μιὰ φορά,

μὲ φτερὰ ζοῦσαν, καὶ τὰ χάνουν,

 

καὶ δὲν τοὺς μένει ἄλλη χαρά,

παρὰ ἡ χαρὰ πὼς θὰ πεθάνουν...

Βραδιά ROCK... μια βραδιά στοχασμού | Κυριακή 27/9 | 19:00 | Αρχιτεκτονική club live stage

 

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ ΣΤΙΣ ΜΕΘΥΣΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

 

-Τι είναι «Το Μαύρο Ρίγος»;

Το μαύρο ρίγος είναι η παρακολούθηση μιας εξελικτικής πορείας. Της πορείας μου, που γεφυρώνει τα πρώτα φοιτητικά μου χρόνια με το τώρα. Είναι η ανθολογία της ζωής μου σα να λέμε που με κάνει να νιώθω έτοιμος να πάω παρακάτω και να δώσω ότι καλύτερο έχω σαν συγγραφέας αλλά και σαν άνθρωπος.

-Ποια είναι η ανάγκη για δημιουργία;

Η ανάγκη μου για δημιουργία είναι η ίδια ανάγκη να εξερευνώ τα βάθη μου, τα σπλάχνα μου. Και να πηγαίνω όσο βαθύτερα μέσα μου, σκάβοντας τα σωθικά μου καθημερινά, ματώνοντας τα νύχια μου από το σκάψιμο. Αυτό το αιμάτωμα είναι μεγάλη προίκα.

-Τι σημαίνει για σένα ποίηση;

Θα  απαντήσω και ως γιατρός σε αυτήν την ερώτηση.

Για εμένα ποίηση σημαίνει να μεταβολίζω τα συναισθήματα μου στο χωροχρόνο, σε συνάρτηση με τα ερεθίσματα μου..

Η Ποίηση όμως κυρίως για εμένα είναι αυτοψυχανάλυση.

-Τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις;

Πίσω από τις λέξεις που πλέκει ένας συγγραφέας δύο πράγματα καλό θα είναι να κρύβονται..

το συναίσθημα και

η εικόνα.

Η επιτυχία του συγγραφέα είναι να τα μεταφέρει και τα δύο στον αναγνώστη.

-Από την ιατρική στη συγγραφή. Πως προέκυψε;

Ήταν ανάγκη. Από μικρή ηλικία μου βγήκε αυτή η ανάγκη. Ήταν ένα μέσω εκτόνωσης. Θυμάμαι τον εαυτό μου σε όλες τις εφημερίες δίπλα στο κομοδίνο να με περιμένει στωικά ένα μολύβι με χαρτί για να γράψω και να εκτονωθώ. Να γράψω τα συναισθήματά μου στο χαρτί. Αυτό ήθελα.  Πολλά από αυτά που έχω γράψει σε εφημερίες είναι ήδη τραγούδια ή βρίσκονται στην ποιητική συλλογή μου.

 

-Τι σε κάνει πιο δημιουργικό;

 

Η ίδια μου η διάθεση. Η αυτοψυχανάλυση μου και η αγάπη μου αυτή καθαυτή για την ίδια την ζωή. Η ελπίδα ότι την πιο ωραία μέρα δεν την έχω ζήσει ακόμα, μου τσιγκλά κυρίως την δημιουργικότητα.

 

-Τι σε κάνει ευτυχισμένο;

 

Ο αγώνας που δίνω ως χορτοφάγος για την φύση και τα ζώα. Ευτυχισμένο επίσης με κάνει το σκυλί μου αλλά και το όμορφο χαμόγελο μιας ευφυούς γυναίκας.

 

-Οι νέοι διαβάζουν ποίηση;

 

Νομίζω όχι πολύ. Αν διάβαζαν ίσως να ήταν και διαφορετικοί ως μεγαλύτεροι ανθρώποι.

 

Δεν ξέρω… για εμένα οι νέοι διαβάζουν δεν διαβάζουν ποίηση, θα με χαροποιούσε αν ένιωθαν το κέντρο τους και αν συνειδητοποιούσαν το ποσό πολύτιμο δώρο είναι η ζωή. Μια φορά ζει κανείς και το πέρασμα είναι μικρό.

 

-Ποια είναι η σχέση σου με τη μουσική;

 

Ακούω μουσική πολύ. Χαίρονται τα αυτιά μου να ακούν καλή μουσική. Λατρεύω την κλασική μουσική αλλά και το ρεμπέτικο και την ροκ και την ραπ. Άλλωστε γράφω στίχους και για τα τρία παραπάνω ήδη. Ακούστε την «Μπαμπέσα μου» και τα υπόλοιπα τραγούδια μου στο κανάλι μου στο YouTube! Χαμόγελα..  ☺️

 

-Ποια είναι τα άμεσα σχέδιά σου;

 

Είναι λίγα, άλλα καλά. Όπως να βοηθώ ως ιατρός τον κόσμο με τις γνώσεις που έφερα μετά τόσα χρόνια στο εξωτερικό. Να πηγαίνει όλο και καλύτερα το Ενδοσκοπικό τμήμα στο δημόσιο νοσοκομείο Αμαλία Φλέμινγκ όπου είμαι υπεύθυνος. Επίσης ετοιμάζω δύο βιβλία ένα παιδικό με την επίσης συγγραφέα Ευριδίκη Σιγαλού κι ένα ποίησης όπου θα είναι στην ουσία το απόσταγμα των βιωμάτων μου. Θα περιέχει ένα προσωπικό μου επίτευγμα όπου παίρνω κάποιες διεργασίες από την ιατρική και τις κάνω ποίηση. Νομίζω θα σας αρέσει.

 

-Ας κλείσουμε με ένα ποίημα ή στίχο:

 

Θα ήθελα να κλείσω με το ποίημα μου Κλαίω... Διαβάζοντας το θα κατανοήσετε γιατί ονόμασα την ποιητική συλλογή μου «Στο μαύρο Ρίγος»

 

Ευχαριστώ πολύ για την εξαιρετική συνέντευξη και τις εύστοχες ερωτήσεις.

 

Ποίημα:

 

Κλαίω..

 

Γιατί υπάρχω

 

Γιατί νιώθω

 

Γιατί πονάω.

 

Κλαίω..

 

Γιατί είμαι γδαρμένος

 

Είμαι δαρμένος

 

Και πληγωμένος.

 

Κλαίω..

 

Για τη πληγή μου

 

Που τη χαϊδεύω

 

Με τη ψυχή μου

 

Μα δεν ιάται.

 

Κλαίω..

 

Για τη παιδικότητα

 

Που μου τάξαν

 

Με βεβαιότητα.

 

Κλαίω..

 

Για την αστραπή

 

Μήπως χαθεί

 

Και δεν είμαι εκεί.

 

Κλαίω..

 

Για τα κομμάτια μου

 

Που τα μαζεύω

 

Και τα χαζεύω

 

Τα κλαίω όμως

 

Γιατί τώρα αρχίζω

 

Να τα γνωρίζω.

 

Κλαίω..

 

Για τη σκιά

 

Τη καταχνιά

 

Τούτη που αφήνει

 

Αυτή η γενιά.

 

Κλαίω επίσης..

 

Που νιώθω λίγος

 

Που δεν είμαι εκεί

 

Στο μαύρο ρίγος.

 

Στο ρίγος της ψυχής

 

Της κάθε ζωής

 

Που έχει ανάγκη

 

Στο εμείς..

 

 

 

Κλαίω

 

ΔΚ

 

 

 

Ελευθέριος Π. Αντωνιάδης | Ο ΜΙΤΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

 

Ο Μίτος του Ανθρώπου

 

Το φαινόμενο της πεταλούδας λέει πως ακόμη και το ανεπαίσθητο χτύπημα των φτερών της μπορεί, μέσα από μια ακολουθία αόρατων μεταβολών, να προκαλέσει κάτι δραματικό στην άλλη άκρη του κόσμου.

 

Μια ελάχιστη κίνηση εδώ. Μια καταιγίδα κάπου αλλού.

 

Ίσως, όμως, ο άνθρωπος να μην επηρεάζει τον κόσμο μόνο με όσα κάνει. Ίσως να τον αλλάζει και μόνο με το πέρασμά του.

 

Φαντάσου, λοιπόν, ότι από την πλάτη κάθε ανθρώπου ξετυλίγεται μια αόρατη κλωστή.

 

Δεν υπήρχε πριν από εκείνον ούτε τον περιμένει έτοιμη και απλωμένη στον κόσμο. Γεννιέται μαζί του και μεγαλώνει όσο εκείνος ζει. Με κάθε του βήμα, ένα ακόμη μέρος της αφήνεται πίσω.

 

Η κλωστή περνά από το σπίτι όπου γεννήθηκε, από τα δωμάτια όπου μεγάλωσε, από τους δρόμους όπου περπάτησε. Απλώνεται στους τόπους όπου αγάπησε, φοβήθηκε, μίλησε ή σώπασε. Διασχίζει τις πόλεις όπου έζησε και φτάνει μέχρι τα πιο μακρινά μέρη όπου ταξίδεψε.

 

Και όταν ο άνθρωπος φεύγει από έναν τόπο, η κλωστή δεν επιστρέφει μαζί του.

 

Παραμένει εκεί.

 

Ακόμη και ένα ταξίδι στην άλλη άκρη της Γης αφήνει πίσω του ένα κομμάτι του μίτου μας: στο αεροδρόμιο, στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, σε έναν δρόμο, σε μια παραλία, σε μια σύντομη συζήτηση με έναν άνθρωπο του οποίου ίσως δεν μάθαμε ποτέ το όνομα.

 

Εμείς επιστρέφουμε. Η κλωστή μας, όμως, μένει.

 

Και όσο ζούμε, συνεχίζει να ξετυλίγεται.

 

Αν μπορούσαμε για μία μόνο στιγμή να δούμε όλες αυτές τις κλωστές, ο κόσμος θα άλλαζε μορφή μπροστά στα μάτια μας.

 

Δεν θα βλέπαμε πια μόνο δρόμους, σπίτια, πόλεις και σύνορα. Θα βλέπαμε ένα αχανές δίκτυο από ανθρώπινους μίτους.

 

Άλλοι θα απλώνονταν σε χώρες και ηπείρους και άλλοι θα παρέμεναν γύρω από έναν μικρό τόπο. Κάποιοι θα πορεύονταν σχεδόν μόνοι, κάποιοι θα συναντιούνταν για λίγο και ύστερα θα απομακρύνονταν, ενώ άλλοι θα ήταν τόσο μπλεγμένοι μεταξύ τους, ώστε κανείς δεν θα μπορούσε να ξεχωρίσει πού τελειώνει η μία ζωή και πού αρχίζει η άλλη.

 

Θα υπήρχαν σημεία όπου δύο κλωστές διασταυρώθηκαν μόνο μία φορά.

 

Μια τυχαία συνάντηση. Ένα βλέμμα. Μια φράση. Μια μικρή χειρονομία.

 

Μια στιγμή τόσο ασήμαντη για τον έναν, ώστε λίγο αργότερα την ξέχασε, αλλά τόσο σημαντική για τον άλλον, ώστε άλλαξε την κατεύθυνση της ζωής του.

 

Θα υπήρχαν και κόμποι.

 

Άλλοι δεμένοι από αγάπη και άλλοι από φόβο, εξάρτηση, ανάγκη ή ενοχή. Κόμποι που λύθηκαν εύκολα και άλλοι που πέρασαν από γενιά σε γενιά, μέχρι που κανείς δεν θυμόταν πλέον ποιος τους δημιούργησε.

 

Πάνω σε αυτούς τους κόμπους θα βλέπαμε να σχηματίζονται οικογένειες, φιλίες, κοινωνίες και ολόκληρες εποχές.

 

Γιατί ο μίτος μας δεν μένει απλώς εκεί όπου περάσαμε.

 

Περιπλέκεται με τους μίτους των άλλων.

 

Μια λέξη μας δένεται με τη σκέψη κάποιου. Ένα βλέμμα μας συναντά έναν φόβο που δεν γνωρίζαμε ότι υπήρχε. Μια πράξη μας αγγίζει έναν άνθρωπο, μεταβάλλει ελάχιστα τη διάθεσή του και εκείνος, χωρίς να το αντιλαμβάνεται, μεταφέρει αυτή τη μεταβολή στον επόμενο.

 

Ένας άνθρωπος φεύγει το πρωί από το σπίτι του θυμωμένος και μιλά απότομα σε κάποιον που συναντά στον δρόμο του. Εκείνος μεταφέρει την ένταση στον χώρο όπου εργάζεται και μια απόφασή του γίνεται σκληρότερη. Κάποιος τρίτος επιστρέφει απογοητευμένος στο σπίτι του και σωπαίνει απέναντι σε έναν άνθρωπο που περίμενε μια λέξη συμπαράστασης.

 

Κανείς τους δεν γνωρίζει τον πρώτο. Κι όμως, για λίγες ώρες, οι κλωστές τους βρέθηκαν δεμένες στον ίδιο κόμπο.

 

Το ίδιο συμβαίνει και με το καλό.

 

Ένας άνθρωπος λέει μια ενθαρρυντική φράση και την ξεχνά. Εκείνος που την άκουσε βρίσκει το θάρρος να κάνει ένα βήμα που φοβόταν. Χρόνια αργότερα, στέκεται δίπλα σε κάποιον άλλον, επειδή κάποτε κάποιος είχε σταθεί, έστω και για λίγο, δίπλα σε εκείνον.

 

Η αρχική φράση μπορεί να έχει ξεχαστεί. Η επίδρασή της, όμως, εξακολουθεί να ταξιδεύει μέσα στο δίκτυο.

 

Ίσως αυτή να είναι η ανθρώπινη εκδοχή του φαινομένου της πεταλούδας.

 

Δεν είναι μόνο μια πράξη που προκαλεί μια άλλη και ύστερα μία ακόμη. Είναι ένας μίτος που αφήνεται μέσα στον κόσμο και συνεχίζει να επηρεάζει ό,τι συναντά, ακόμη και όταν ο άνθρωπος από τον οποίο ξετυλίχθηκε βρίσκεται πλέον μακριά.

 

Ένας ταξιδιώτης μπορεί να επιστρέψει από μια χώρα πιστεύοντας ότι δεν άφησε τίποτα πίσω του. Κι όμως, μια συζήτησή του ίσως μετέβαλε μια απόφαση, μια ευγένειά του άλλαξε τη διάθεση ενός αγνώστου ή μια απρόσεκτη συμπεριφορά του έγινε η αρχή μιας έντασης που μεταφέρθηκε πέρα από εκείνη τη στιγμή.

 

Ο ίδιος δεν θα μάθει ποτέ τι προκάλεσε. Θα θυμάται, ίσως, μόνο το ταξίδι. Ο μίτος του, όμως, θα έχει ήδη πλεχτεί με τους μίτους εκείνου του τόπου.

 

Και θα παραμένει εκεί.

 

Αυτό είναι το παράξενο με την ανθρώπινη παρουσία: η επιρροή της δεν περιορίζεται από τη μνήμη.

 

Οι άλλοι δεν χρειάζεται να θυμούνται το πρόσωπό μας για να έχει αλλάξει κάτι μέσα τους εξαιτίας μας. Ούτε εμείς χρειάζεται να θυμόμαστε όλους εκείνους που επηρέασαν τη δική μας πορεία.

 

Ίσως ένα μεγάλο μέρος αυτού που αποκαλούμε χαρακτήρα να είναι ένα πλέγμα από ξένες κλωστές: λέξεις ανθρώπων που ξεχάσαμε, φόβοι που μας παραδόθηκαν χωρίς να γνωρίζουμε από ποιον ξεκίνησαν, δυνάμεις που βρήκαμε μέσα μας επειδή κάποιος, κάποτε, μας έκανε να πιστέψουμε ότι υπήρχαν.

 

Ίσως ακόμη και οι πιο προσωπικές μας αποφάσεις να μην είναι ποτέ αποκλειστικά δικές μας. Ίσως να γεννιούνται στο σημείο όπου ο μίτος μας συναντά όλους τους μίτους που προηγήθηκαν.

 

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πόσες ζωές έχει αγγίξει ούτε πόσες φορές η δική του ζωή άλλαξε από την κλωστή ενός ανθρώπου που δεν γνώρισε ποτέ.

 

Μια καθυστέρηση μπορεί να οδηγήσει σε μια συνάντηση που διαφορετικά δεν θα συνέβαινε. Μια φαινομενικά ασήμαντη απόφαση μπορεί να δημιουργήσει σχέσεις, να γεννήσει παιδιά, να αλλάξει ολόκληρες οικογενειακές διαδρομές.

 

Και όλα ίσως ξεκίνησαν από έναν μίτο που ακούμπησε έναν άλλον σε κάποιο μακρινό σημείο του κόσμου.

 

Ακόμη και η απουσία αφήνει το σχήμα της μέσα σε αυτό το δίκτυο.

 

Η συνάντηση που δεν έγινε. Η λέξη που δεν ειπώθηκε. Η συγγνώμη που δεν ζητήθηκε. Το χέρι που δεν απλώθηκε. Ο άνθρωπος που δεν εμφανίστηκε όταν κάποιος τον χρειαζόταν.

 

Η κλωστή δεν σταματά να ξετυλίγεται όταν επιλέγουμε να μην πράξουμε. Συνεχίζει να αφήνεται πίσω μας, καταγράφοντας και τα κενά που δημιουργήσαμε.

 

Γιατί ακόμη και η αδράνεια αλλάζει τη θέση των άλλων νημάτων.

 

Δεν υπάρχει πραγματικά ουδέτερη παρουσία. Δεν υπάρχει τρόπος να περάσουμε από τον κόσμο χωρίς να αγγίξουμε τίποτα. Ακόμη και η σιωπή μας καταλαμβάνει χώρο. Ακόμη και η απουσία μας αναγκάζει κάποιον να ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο.

 

Στον αρχαίο μύθο, η Αριάδνη έδωσε στον Θησέα έναν μίτο για να μπορέσει να βγει από τον Λαβύρινθο. Εκείνος τον ξετύλιγε συνειδητά καθώς προχωρούσε. Ο μίτος διατηρούσε τη μνήμη της διαδρομής του και του επέτρεπε να επιστρέψει από τον ίδιο δρόμο.

 

Ο μίτος του ανθρώπου είναι το αντίστροφο.

 

Δεν ξετυλίγεται για να μας δείξει τον δρόμο της επιστροφής. Ξετυλίγεται ακούσια και μένει πίσω μας, αλλάζοντας τους δρόμους εκείνων που θα τον συναντήσουν.

 

Δεν μας βοηθά να βγούμε από τον Λαβύρινθο.

 

Συμμετέχει στη δημιουργία του.

 

Κάθε ανθρώπινο πέρασμα προσθέτει έναν νέο διάδρομο. Κάθε συνάντηση δημιουργεί μια διασταύρωση. Κάθε πράξη δένει έναν κόμπο ή λύνει κάποιον που υπήρχε ήδη.

 

Κανείς δεν παραλαμβάνει τον κόσμο όπως ακριβώς ήταν πριν περάσουμε από αυτόν.

 

Τον έχουμε ήδη αλλάξει. Έστω ανεπαίσθητα.

 

Το τρομακτικό είναι ότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πώς.

 

Το παρήγορο είναι ότι το ίδιο ισχύει και για το καλό.

 

Μια πράξη καλοσύνης δεν τελειώνει στον άνθρωπο που τη δέχθηκε. Μπορεί να περάσει μέσα από εκείνον, να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο θα φερθεί σε κάποιον άλλον και να συνεχίσει να μεταδίδεται πολύ πέρα από τη δική μας ζωή.

 

Ίσως μια πράξη που ξεχάσαμε να εξακολουθεί να κινείται μέσα στον κόσμο. Ίσως μια λέξη μας να έφτασε ήδη σε ανθρώπους τους οποίους δεν θα γνωρίσουμε ποτέ. Ίσως η κλωστή μας να έχει απλωθεί σε τόπους όπου εμείς δεν θα επιστρέψουμε.

 

Αν βλέπαμε αυτό το αχανές δίκτυο, θα καταλαβαίναμε ότι καμία ζωή δεν περιορίζεται στα όρια ενός σώματος.

 

Είμαστε όλοι κλωστές μέσα σε ένα έργο που υφαίνεται διαρκώς, χωρίς κανείς να γνωρίζει το τελικό του σχέδιο.

 

Κλωστές που ξεκινούν από διαφορετικές εποχές και διαφορετικούς τόπους. Άλλες πορεύονται μόνες για μεγάλες αποστάσεις. Άλλες περιπλέκονται, απομακρύνονται και συναντιούνται ξανά. Άλλες κόβονται νωρίς, αλλά ό,τι πρόλαβαν να ξετυλίξουν παραμένει μέσα στο ύφασμα.

 

Κανείς δεν μπορεί να δει ολόκληρο το σχέδιο. Ο καθένας βλέπει μόνο το μικρό μέρος γύρω του και πιστεύει ότι οι κινήσεις του χάνονται μέσα στην απεραντοσύνη.

 

Όμως τίποτε δεν χάνεται εντελώς.

 

Κάθε πέρασμά μας αφήνει μια γραμμή. Κάθε παρουσία αλλάζει τη θέση των υπόλοιπων νημάτων.

 

Και όταν κάποτε η κλωστή μας πάψει να ξετυλίγεται, δεν θα μαζευτεί πίσω μας. Θα παραμείνει απλωμένη σε όλους τους τόπους όπου βρεθήκαμε, μπλεγμένη με ανθρώπους που μας γνώρισαν και με άλλους που δεν έμαθαν ποτέ ότι υπήρξαμε.

 

Όταν η ζωή μας θα έχει τελειώσει, ο μίτος της θα βρίσκεται ακόμη μέσα στον κόσμο.

 

Γιατί ο μίτος της Αριάδνης ξετυλίχθηκε για να διατηρήσει έναν δρόμο.

 

Ενώ ο μίτος του ανθρώπου ξετυλίγεται για να δημιουργήσει δρόμους που ο ίδιος δεν θα γνωρίσει ποτέ.

 

Και ίσως το αληθινό φαινόμενο της πεταλούδας να μην κρύβεται μόνο σε όσα κάνουμε.

 

Ίσως να κρύβεται στην αόρατη κλωστή που αφήνει πίσω της η ύπαρξή μας, καθώς περιπλέκεται με τον κόσμο και συνεχίζει να τον αλλάζει πολύ μετά από εμάς.

 

Ελευθέριος Π. Αντωνιάδης

Ένα βήμα μπροστά - ποίημα της Βασιλικής Στρώλη

 

Οι νύχτες μας θα είναι ακρωτηριασμένες Εγώ θα αγαπώ στις 10.30 το βράδυ

κι εσύ στις 12.00.

Είναι σχεδόν μια άλλη μέρα το 12.00 και ο χρόνος είναι σχετικός,

όσο σχετικό είναι και το σ’ αγαπώ.

Για μένα θα έχει τελειώσει η μέρα, για σένα ίσως να ξεκινά.

Και εγώ πάντα θα αργώ να λάβω μήνυμά σου και σε σένα πάντα θα φτάνει νωρίς το δικό μου.

Τόσο νωρίς, που ίσως, αν είναι πρωί κι έχω πάει στη δουλειά μου,

εσύ μπορεί και να μην έχεις ξυπνήσει

αυτό σημαίνει ότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, εσύ

θα βρίσκεσαι στην προηγούμενη –πάντα– μέρα

κι εγώ

στην επόμενη.

Και είναι δύσκολο να αγαπάς στις 10.30 και να σ’ αγαπούν στις 12.00.

Κάποτε σου αγόρασα ένα τετράδιο και ζωγράφισα μέσα δύο παράλληλες γραμμές,

τις άφησα να ξεφύγουν από τη σελίδα. Έφτιαξες πάνω τους έναν ακροβάτη, ζωγράφισα το δίχτυ προστασίας.

Σύμφωνα με την ευκλείδεια γεωμετρία,

οι παράλληλες γραμμές δεν θα συναντηθούν ποτέ.

 

Στην προβολική γεωμετρία, συναντιούνται σε ένα σημείο στο άπειρο.

Έξω από το τετράδιο θα βρίσκονται ακόμη οι γραμμές μας

ο ακροβάτης σου ακόμη θα ταλαντεύεται και το δίχτυ προστασίας μου θα έχει φθαρεί εύχομαι εκείνη τη στιγμή –οι γραμμές μας–να συναντηθούν στις 10.30.

 

Ένα βιβλίο που διάβασα και σας προτείνω | Hannah Lynn | Οι Αμαζόνες | Εκδόσεις Μίνωας

 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΡΙΕΣ

Στην αρχαία Θεμίσκυρα η Ιππολύτη είναι η βασίλισσα των Αμαζόνων, οι οποίες αποτελούν τον φόβο και τον τρόμο σε ολόκληρη την Ελλάδα με τις απαράμιλλες ικανότητές τους στο πεδίο της μάχης. Όμως, όταν καταφθάνει ένα πλοίο στις ακτές τους, φέρνει μαζί του κάτι πιο επικίνδυνο από την απειλή του πολέμου, ένα μέλλον που η Ιππολύτη δεν θα το φανταζόταν ποτέ. Καταλήγοντας στην Αθήνα χωρίς τη θέλησή της, η Ιππολύτη γνωρίζει έναν έρωτα που ξεπερνά ακόμα και τον δεσμό των Αμαζόνων. Μπορεί να ξεχάσει το πολεμικό της παρελθόν και να χτίσει μια νέα ζωή που δεν είχε ονειρευτεί ποτέ; Με την αδελφή της απούσα, η Πενθεσίλεια δεν έχει άλλη επιλογή από το να ανακηρυχθεί η νέα βασίλισσα των Αμαζόνων. Σε αντίθεση με τη φιλευσπλαχνία και τη σοφία της αδελφής της, εκείνη κυβερνά με παρορμητικότητα και ισχύ. Όταν ο κόσμος της Ιππολύτης αρχίζει να καταρρέει, τα πάντα εξαρτώνται πλέον από την Πενθεσίλεια, η οποία πρέπει να αποφασίσει μέχρι πού είναι διατεθειμένη να φτάσει προκειμένου να υπερασπιστεί την τιμή τους.

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ

Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό το βιβλίο από την αρχή μέχρι και το τέλος. Με κέρδισε, με μάγεψε, με πήρε μαζί του σε ένα ανατρεπτικό αναγνωστικό ταξίδι που απολάμβανα λέξη τη λέξη σελίδα τη σελίδα. Είναι ένα από εκείνα τα ιστορικά μυθιστορήματα που διαβάζονται απνευστί. Πρόκειται για ένα πολυδιάστατο παζλ όπου κυλώντας η ιστορία αυτό ολοκληρώνεται μόνο του. Και αυτό είναι που το κάνει ακόμα πιο συναρπαστικό και ενδιαφέρον. Εξαιρετική πλοκή, αληθινές ηρωίδες, έτοιμες να ξεπηδήσουν μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Διαβάστε το. Πιστέψτε με θα σας αρέσει πάρα πολύ!!