ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΩ | ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΛΟΓΝΩΜΑ | ΑΓΡΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ – ΜΕΡΟΣ 2ο | ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΡΑΦΗΜΑ

 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ…

«Όταν φτάνεις στο σημείο να αναιρέσεις τη ζωή σου, τότε μάλλον αυτή ήταν μια ζωή που δεν ήθελες ποτέ».

 

“Φιλιώ”. Το όνομά της κεραυνός, καταμεσίς ενός πελάγους στο οποίο πια παραδέρνεται άγρια. Η πραγματική φουρτούνα τώρα ξεκινά, το λιμάνι είναι μακριά κι ο φάρος που θα την οδηγήσει σε αυτό, φτιαγμένος από νότες και κόκκινα τριαντάφυλλα, θ’ αργήσει να φανεί.

 

Οι καταιγιστικές αποκαλύψεις οδηγούν τη Φιλιώ Βλαβιανού σ’ ένα ανελέητο κυνηγητό, όπου δεν είναι πια ευκρινές ποιος κυνηγά ποιον. Τα πιόνια σ’ αυτή την παρτίδα διαρκώς μετατοπίζονται, εχθροί και φίλοι ανακατεύονται επικίνδυνα, το παρελθόν μπαίνει ξανά μπροστά κυρίαρχο και ένα νέο πρόσωπο εμφανίζεται, για να βάλει τελικά τα πράγματα στη θέση τους με τον πιο αναπάντεχο, μα και τον πιο τραγικό τρόπο.

 

Τι επιφυλάσσει η μοίρα στη Φιλιώ και τα πρόσωπα που καθόρισαν και καθορίζουν τη ζωή της; Πόσο μακριά είναι πια η δικαίωση και πόσο κοντά η εξιλέωση για όλους; Ποιο απ’ όλα τα πρόσωπα της ζωής της έπαιξε, παίζει και θα παίξει μέχρι τέλους τον πιο σημαντικό ρόλο; Θα καταφέρει να συγχωρέσει;

 

Και, κυρίως, ποιο είναι επιτέλους αυτό το περιβόητο «σχέδιο» που της έχει τάξει η ίδια η μοίρα;

 

Το 2ο και τελευταίο μέρος της Άγριας Θάλασσας έρχεται για να σας ταξιδέψει στα πιο άγρια και ταυτόχρονα τα πιο ερωτικά, μουσικά νερά.

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ…

Τι μπορεί να συμβεί σε έναν αναγνώστη όταν πιάνει στα χέρια του ένα βιβλίο μιας αγαπημένης συγγραφέως με καλαίσθητο εξώφυλλο το οποίο είναι χίλιες και σελίδες; Πολύ απλά κάθεται αναπαυτικά και το απολαμβάνει. Όταν είχα διαβάσει το πρώτο μέρος της «Άγριας Θάλασσας» είχα ενθουσιαστεί πολύ. Όταν πήγα στην παρουσίαση του βιβλίου και γνώρισα από κοντά τη συγγραφέα τότε το λάτρεψα. Η Ελευθερία Καλογνωμά δεν γράφει για να περνάει την ώρα της ούτε από ματαιοδοξία. Γράφει από εσωτερική ανάγκη και επειδή θέλει να επικοινωνήσει την ιστορία της με το αναγνωστικό κοινό. Η «Άγρια Θάλασσα» είναι ένα δυνατό ανάγνωσμα που δεν του λείπει τίποτα. Μιλά για τις ανθρώπινες σχέσεις, για μουσική, για έρωτα. Είναι καλογραμμένο και καλοδουλεμένο βιβλίο. Τα πάντα σε αυτήν την ιστορία είναι άρτια ευθυγραμμισμένα: πλοκή, ήρωες, ανατροπές που το κάνουν ακόμα πιο ενδιαφέρον. Η συγγραφέας δεν χρησιμοποιεί έξυπνα τρικ για να εντυπωσιάσει τον αναγνώστη ή για να του εκβιάσει το συναίσθημα. Σε αυτό το βιβλίο τίποτα δεν περισσεύει. Ούτε μια τελεία. Διαβάστε το για πολλούς και διάφορους λόγους. Δεν έχει ταμπέλα (δεν είναι δηλαδή βιβλίο παραλίας). Δεν έχει εποχή (χειμώνας δίπλα στο τζάκι με μια κούπα καφέ). Πρόκειται για ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που αξίζει την προσοχή μας!!   

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΝΟΣ - ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΜΑΚΗ ΤΣΙΤΑ "ΤΣΙΧΛΕΣ ΤΑΞΙΔΙΟΥ" ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

 

Εάν ο εκάστοτε κλασσικός αναγνωρίζεται ως ένας έγκυρος εκφραστής, κριτικός αναλυτής, της εποχής του, γιατί δεν θα μπορούσε να είναι εξ ίσου έγκυρος εκφραστής, αναλυτής, μιας παραπαίουσας σημερινής κοινωνίας και ένας σύγχρονος δημιουργός;

Εφόσον οι τέχνες εκφράζουν, κατά κοινή ομολογία, τα ατομικά, κοινωνικά, υπαρξιακά μας αδιέξοδα, απτή απόδειξη αυτού, θα μπορούσαν να είναι και τα σπαράγματα που δραπετεύουν μέσα από τις σελίδες του Μάκη Τσίτα, που, παρόλη την προσπάθειά του να τα λειάνει για λόγους καθαρά ανθρωπιστικούς, αυτά επιμένουν να κάνουν γνωστή, ευτυχώς, την παρουσία τους, αποτρέποντας κατ’ αυτό τον τρόπο,  τη διολίσθηση σε παραμέτρους άσχετους το πόνημα· έκβαση που θα μείωνε μετά βεβαιότητος, τόσο την ποιότητα της γραφής, όσο και την απήχηση, το αναγνωστικό του εύρος! Το να διαφεύγει αυτό  τον σκόπελο στις μέρες μας όμως κανείς, αν μη τί άλλο, πρέπει να διαθέτει πλήρη γνώση του κινδύνου που ελλοχεύει, εγκυμονεί και την ανάλογη βούληση, παιδεία, ευαισθησία, αισθητική!

Δεν κομίζει γλαύκαν, αν ισχυριστεί, βέβαια, κανείς, ότι, όλοι, λίγο πολύ, έχουμε πέσει θύματα, κατά καιρούς, της υπερβολής η οποία επιφυλάσσει τους δυσμενέστερους, διαπροσωπικούς, σχολιασμούς, στους επισκέπτες της,  καθώς ανοίγει μέσω αυτών η ατραπός της θλίψης, της αυτοαναίρεσης και της αποδοκιμασίας. Καταστάσεις στις οποίες περιέρχονται συχνά οι δραματοποιημένοι χαρακτήρες του Μάκη Τσίτα, στο νεοεκδοθέν έργο του «Τσίχλες ταξιδίου», καθόσον, είτε από ανάγκη επιβεβαίωσης, είτε από έλλειψη επικοινωνίας, οδηγούνται στην υπέρβαση των ορίων τους, χωρίς να αντιλαμβάνονται εν τη ρύμη του λόγου, τον κίνδυνο της αυτοπαγίδευσης που ελλοχεύει με σκοπό την μερική ή ολική απομυθοποίηση, δεδομένου ότι το έργο δεν είναι μία επιφανειακή κατασκευή, αλλά μία μελέτη χαρακτήρων που αναζητούν μες τα σπαράγματα, αν όχι την επιβεβαίωση, τη λύτρωσή τους, την αποδοχή, τουλάχιστο την επιείκεια κατά την κρίση· τη συνείδηση του αναγνώστη.

Πέραν αυτού,  αυτών, όμως, αυτό που έχει σημαίνουσα αξία, σημασία, σε ένα έργο λόγου, όπως το  συγκεκριμένο, δεν είναι η σύλληψη, αυτή καθ’ αυτή, μόνον· η κατάθεση, καταγραφή κάποιων σκέψεων, συμπεριφορών και χαρακτήρων, αλλά και η αρχιτεκτονική του, ο τρόπος σύνθεσης, δόμησής του και το, κεκαλυμμένο ή μη, ιδεολογικό, περιεχόμενο, με προφανή λόγο τις, θετικές ή αρνητικές, επιπτώσεις, έναντι των ιδίων,  του κοινωνικού συνόλου και του δημιουργού του φυσικά, που, δια της υπογραφής του, αναλαμβάνει, εν τινί μέτρω, την ατομική, κοινωνική ευθύνη των χαρακτήρων που διαμορφώνει, υιοθετεί, καθόσον, μέσω αυτών, γίνεται μέτοχος και διαμορφωτής της τρέχουσας κοινωνικής, αισθητικής, γλωσσικής, πραγματικότη-τας, δοθέντος ότι η τέχνη, παράγει γνώση, ήθος, πολιτισμό·  αρνητικό ή θετικό  ―αδιάφορο! 

Υπ’ αυτό το πρίσμα, δύσκολα θα ενέτασσε σε κάποιο από τα υπάρχοντα καλλιτεχνικά ρεύματα το συγκεκριμένο έργο οιοσδήποτε αναγνώστης, παρατηρητής, δεδομένου ότι δημιουργεί την υποψία ότι υπηρετεί από μόνο του μια νέα μορφή έκφρασης, ότι διαμορφώνει μια νέα εκφραστική πραγματικότητα.

Παρά ταύτα, αυτό που είναι εμφανές διά γυμνού οφθαλμού, είναι ότι το ύφος του συγκεκριμένου έργου, η δομή, η  αρχιτεκτονική του, είναι αρκούντως θεατρική, καθώς διέπετε από μία ελεγχόμενη σκηνική οικονομία και μια σημαίνουσα διαλεκτική, διαλογική ευστοχία· εύλογα, πώς θα μπορούσε, αφού δόκιμα  θεατρικά κείμενα του συγγραφέα έχουν παρουσιαστεί κατά καιρούς, σε πλείστες όσες επαγγελματικές θεατρικές σκηνές της χώρας με τη δέουσα επιτυχία. 

Εκείνο που χαρακτηρίζει, έτι περαιτέρω, τα συγκεκριμένα κείμενα, πάντως, είναι ότι, παρότι αναδεικνύουν υποδόρια  τα υπαρξιακά  αδιέξοδα τα οποία βρίσκονται πανταχού παρόντα, ανεξάρτητα αν εμφανίζονται ως εμμονικές, περιθωριακές, συμπεριφορές, καθώς το παράλογο επικρέμαται ως Δαμόκλειος σπάθη επί των κεφαλών  τους,  σε σημείο να σου δημιουργείται η βεβαιότητα ότι ένας, οιονεί, Ιονέσκο, αναδύεται, θα αναδυθεί, μέσα από τις λιτές σελίδες τους, εντούτοις, δεν φέρουν κανένα αρνητικό φορτίο ικανό να αποπροσανατολίσει τον αναγνώστη, πολλώ δε μάλλον, να ακυρώσει την ποιότητα του λόγου και των χαρακτήρων· πράγμα  που τα καθιστά απόλυτα αποδεκτά από όλο το κοινωνικό, αναγνωστικό φάσμα, καθώς διακρίνονται από ισόρροπη κατασκευή ―είναι, ούτως ειπείν, αυτεξήγητα, ευχερή στη διατύπωση και ευμενή ως προς τον νοητικό, περαιτέρω, στοχασμό! Ειρήσθω εν παρόδω, ότι, κάποια συνοπτικά, αφαιρετικά, μέρη, προσιδιάζουν με πεζά λυρικά ποιήματα, πράγμα που αναγορεύουν τη σύνθεση σε πρότυπο γραφής.

Ως προς την κοινωνιολογική μυθοπλασία του, δε, εμφανώς και κινείται μέσα στα πλαίσια της τρέχουσας καθημερινότητας με προεξέχοντα τα υπαρξιακά, διαταξικά και μεταφυσικά, ενίοτε, αδιέξοδα των ανθρώπων, ως ανεφέρθη, οι οποίοι στην προσπάθειά τους να υπάρξουν, να επιβεβαιωθούν, προσκρούουν στις προσωπικές τους αντιφάσεις και στις κοινωνικές σταθερές, που εγείρουν τείχη απροσπέλαστα και  από λανθάνοντα, αποκτούν ενεργητική διάσταση και δράση στην πορεία, την εξέλιξή του μύθου.

Αυτό που θα μπορούσε να επισημάνει, εν κατακλείδι, τέλος, κανείς, είναι ότι το έργο δεν αφήνει τίποτα στο απυρόβλητο, βοηθούσης και της επιλογής, βέβαια, η οποία  είναι δομημένη κατά τρόπο που να περιλαμβάνει τη μέγιστη κοινωνική αντιπροσώπευση, εις τρόπον ώστε, με μια ελάχιστη προσθαφαίρεση, να αναγνωρίζει κάποια πτυχή της ταυτότητάς του με κάποιον από τους χαρακτήρες των διηγημάτων, ο κάθε αναγνώστης. Η σύντομη φόρμα, ο λιτός, ελεγχόμενος, θεατρικός λόγος, η, δυνητικά, αιωρούμενη, ολοκλήρωση των μύθων, δίνουν τη δυνατότητα στον εκάστοτε αναγνώστη να επεκτείνει έτι περαιτέρω τη σύνθεση, τη δράση του μύθου και των χαρακτήρων, ανοίγοντας μυστικές πύλες ατομικής διερεύνησης στα αδιέξοδα πεδία του ατόμου που  αγωνιά να μετατραπεί από πλάνητας των ανασφαλειών του και της χαμένης του ταυτότητας, στο πρώτο κινούν υποκείμενο, μήλον της έριδος, του πρότερου εαυτού του.

Είναι γνωστό στους παροικούντες, ότι η δεοντολογία απαγορεύει, ρητά, οποιαδήποτε παρέμβαση στο έργο ενός δημιουργού. Εάν όμως η συγκεκριμένη γραφή είναι αποτέλεσμα έντονου θεωρητικού προβληματισμού, περί το δέον γενέσθαι της ενεστώσας καλλιτεχνικής δημιουργίας, πράγμα που πιστεύουμε ακραδάντως, εξ αφορμής του πρωτοποριακού του  έργου: «ΜΑΡΤΥΣ ΜΟΥ Ο ΘΕΟΣ», τότε οφείλουμε να αποδώσουμε τα εύσημα στον Μ.Τ, διότι, εκών άκων, δημιουργεί, μέσω του έργου του, ένα νέο, πρωτοποριακό (μεταμοντέρνο;) ρεύμα  γραφής, όπως έγινε κατά το παρελθόν την περίοδο του μεσοπολέμου, όπου δημιουργήθηκαν τα μεγάλα  καλλιτεχνικά ρεύματα τα οποία διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν έκτοτε την παγκόσμια πνευματική δημιουργία. Προβληματισμός που πρέπει να απασχολήσει σοβαρά και την ποίηση κάποτε, την κατ’ εξοχήν αρμοδία ως προς αυτό,  εν προκειμένω, δεδομένου ότι οι παγκόσμιες εξελίξεις, ανατροπές δεν μπορούν να εκφραστούν μέσα από τα συγκεκριμένα πνευματικά κινήματα του παρελθόντος. Οι μεγάλες ανατροπές φέρνουν, άλλωστε, και μεγάλες αλλαγές.

δ . Μ                                                                 

Δύο επιπλέον παράστασεις : " Η παρέα του Μίκυ και το τραγούδι της χαράς " από την παιδική σκηνή της Γιώτας Τζουάνη. Σινέ Τριανόν Σαρωνίδα 23.8 και Σινέ Γέρακας 27.8.

 

“ Η Παρέα του ΜΙΚΥ και το Τραγούδι της Χαράς ”

 

 

Δύο επιπλέον παραστάσεις στην Αττική λόγω μεγάλης επιτυχίας της περιοδείας και κατόπιν παράκλησης του κοινού. Στις 23 Αυγούστου στο Σινεμά Τριανόν στη Σαρωνίδα και στις 27 Αυγούστου στο Θερινό Σινέ Γέρακας.

 

 

Η Παιδική Σκηνή της Γιώτας Τζουάνη ,  μετά τις SOLD OUT ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ      στο Θέατρο Αυλαία του Πειραιά και στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, ετοίμασε βαλίτσες και έσπασε ρεκόρ εισιτηρίων όλο το καλοκαίρι σε όλη την Ελλάδα.

 

  Μια μεγάλη παιδική θεατρική  παραγωγή “  Η Παρέα του ΜΙΚΥ και το Τραγούδι της Χαράς “  σε κείμενο και σκηνοθεσία της Γιώτας Τζουάνη.

 

 

 

 

 

 

 

Στην μοναδική αυτή περιπέτεια θα συναντήσετε τους ήρωες  ΜΙΚΥ, ΜΙΝΙ, ΝΤΟΝΑΛΝΤ, ΝΤΑΙΖΗ, ΓΚΟΥΦΥ, τον παιχνιδιάρη ΣΚΙΟΥΡΟ και φυσικά τον ΚΑΚΟ ΛΥΚΟ που πάντα σκαρφίζεται σκανταλιές …

 

 

 

Η μεγάλη Παιδική Επιτυχία της Χρονιάς  ταξιδεύει σε κάθε γωνιά της Ελλάδας !

 

Ετοιμάζεται να γεμίσει Θέατρα, Πλατείες και Φεστιβάλ σε όλη την Χώρα, με Φως, Μουσική και Παιδικά Χαμόγελα !

 

 

 

Η αγαπημένη Παράσταση που μάγεψε το κοινό με το κέφι, την ζωντάνια, την μουσική και τα Διαδραστικά της στοιχεία, ταξιδεύει από πόλη σε πόλη , για να συναντήσει παιδιά και οικογένειες σε κάθε γωνιά της χώρας

 

 

 

Η Παράσταση κορυφώνεται με την μεγάλη Συναυλία του ‘ Τραγουδιού της Χαράς ‘ όπου η σκηνή και η πλατεία γίνονται ένα! Μικροί και Μεγάλοι Θεατές συμμετέχουν ενεργά, χορεύουν και τραγουδούν όλοι μαζί, δημιουργώντας μια Μοναδική Θεατρική Γιορτή. Με τις φωτιζόμενες ράβδους, να γεμίζουν την αίθουσα με φως και χρώματα, το κοινό γίνεται μέρος ενός εντυπωσιακού Φινάλε γεμάτου Ενέργεια, Μουσική και Χαρά.

 

 

 

Η Γιώτα Τζουάνη και οι συνεργάτες της, δημιουργούν μια πολύχρωμη θεατρική εμπειρία που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα. Οι μικροί Θεατές δεν είναι απλώς θεατές, ανεβαίνουν στη σκηνή ( όχι κατά την διάρκεια της παράστασης αλλά κατά την διάρκεια των τραγουδιών ), χορεύου, τραγουδούν και βοηθούν τους ήρωες σε απορίες που έχουν.

 

 

 

Με εντυπωσιακά κουστούμια, αγαπημένους χαρακτήρες, χορό, τραγούδι  και ενεργή συμμετοχή από το κοινό,  “  Η ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ ΜΙΚΥ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ “ υπόσχεται ένα θεατρικό ταξίδι, γεμάτο γέλιο, Μουσική και Μαγικές Στιγμές για όλη την Οικογένεια.

 

 

 

Η μεγάλη Περιοδεία της Παιδικής Σκηνής της Γιώτα Τζουάνη θα περάσει από πολλές πόλεις της Ελλάδας δίνοντας την ευκαιρία σε ακόμη περισσότερα παιδιά να ζήσουν αυτή την μοναδική εμπειρία θεάτρου

 

 

 

•          ΣΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΓΚΟΥΦΥ  : ΣΠΥΡΟΣ ΜΠΙΜΠΙΛΑΣ

 

 

 

•          ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΕΣ ΣΤΟΛΕΣ ΜΑΣΚΟΤ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ

 

 

 

•          Στο ΤΕΛΟΣ κάθε παράστασης ΟΛΟΙ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ,   ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ μαζί τους ……

 

 

 

•          Με φωτιζόμενες ράβδους στα χέρια , βοηθούν τους ήρωες , τραγουδούν , χορεύουν και ζουν μια μοναδική εμπειρία μαζί με τις ΜΑΣΚΟΤ !

 

 

 

•          Σε μια γιορτή , γεμάτη φως , μουσική και αγάπη !!!!

 

 

 

Η μαγεία του θεάτρου συναντά την παιδική φαντασία, στην νέα εντυπωσιακή παραγωγή .

 

 

 

Μια Διαδραστική  Παιδική Παράσταση, γεμάτη  Μουσική, Τραγούδι, Κίνηση και …. Αγκαλιές από τις πιο αγαπημένες ΜΑΣΚΟΤ της Παιδικής Καρδιάς !

 

 

 

Μια μεγάλη ονειρική παραγωγή για μικρούς και μεγάλους …

 

 

 

                                  ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΟΡΤΗ !

 

 

 

Η παράσταση μετατρέπει τη θεατρική εμπειρία σε μια ζωντανή γιορτή  , όπου τα παιδιά τραγουδούν, χορεύουν και συμμετέχουν ενεργά, στην εξέλιξη της ιστορίας.

 

Ο ΜΙΚΥ και η παρέα του, οργανώνουν μια ΣΥΝΑΥΛΙΑ  Χαράς,  Φιλίας κα Αγάπης, όπου όλοι είναι καλεσμένοι ΜΙΚΡΟΙ και ΜΕΓΑΛΟΙ !

 

 

 

ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΓΙΑ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ( ΑΝΩ ΤΩΝ 2 ΕΤΩΝ ) .

 

 

 

 

 

Μια παράσταση για όλη την οικογένεια, σε κείμενο και σκηνοθεσία της  Γιώτας Τζουάνη, που θα κλέψει τις καρδιές σας.

 

Κατάλληλη για σχολεία και συλλόγους.

 

 

 

 

 

 

 

  ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ

 

 

 

Ο ΜΙΚΥ και οι αγαπημένοι του Φίλοι, αποφασίζουν να οργανώσουν μια μεγάλη Συναυλία με Τραγούδι, Χορό και Αγάπη !

 

Όμως για να πετύχει η Συναυλία χρειάζονται ….. Εσένα !

 

Τα παιδιά συμμετέχουν ενεργά στην παράσταση, βοηθούν τους ήρωες, ανεβαίνουν στη σκηνή, τραγουδούν και χορεύουν με τις ΜΑΣΚΟΤ !

 

 

 

ΜΕ ΔΥΝΑΤΟ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ

 

 

 

Η Παράσταση έχει σχεδιαστεί με βάση τις Παιδαγωγικές Αρχές της Δημιουργικής Μάθησης και της Βιωματικής Συμμετοχής :

 

 

 

Ενθαρρύνει την Έκφραση και την Φαντασία

Καλλιεργεί την Συνεργασία και την Φιλία    

Αναδεικνύει την Σημασία της Μουσικής και του Θεάτρου στην ζωή του Παιδιού

Στηρίζει τη Συναισθηματική Νοημοσύνη και την Ομαδικότητα

 

 

ΜΑΣΚΟΤ-ΣΚΗΝΙΚΑ-ΜΟΥΣΙΚΕΣ-ΠΛΟΥΣΙΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ

 

 

 

Η Παράσταση ξεχωρίζει για τις εντυπωσιακές Στολές – ΜΑΣΚΟΤ ,τα ζωντανά Τραγούδια, τα Διαδραστικά Σημεία και την Ζεστή Ατμόσφαιρα, που μετατρέπει κάθε Εμφάνιση σε Γιορτή !

 

 

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

 

 

 

 

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :

 

 

 

Κείμενο, Διασκευή, Σκηνοθεσία: ΓΙΩΤΑ ΤΖΟΥΑΝΗ

 

Βοηθός Σκηνοθέτη : ΡΙΑ ΝΤΕΓΙΑΝΝΗ

 

Σκηνικά : ΜΑΡΣΩ ΦΙΛΗ

 

Ενορχήστρωση : ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΡΟΜΠΟΝΑΣ

 

Ήχος-Φώτα : ΜΑΡΙΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

 

 Video - Trailer -Φωτογράφιση : ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΛΛΟΟΥ

 

 

 

ΠΑΙΖΟΥΝ :

 

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΑΓΓΕΛΗ

 

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΝΤΟΣ

 

ΜΑΡΣΩ ΦΙΛΗ

 

ΡΙΑ ΝΤΈΓΙΑΝΝΗ

ΛΙΛΙΑΝ ΑΡΧΟΝΤΗ

ΑΝΔΡΈΑΣ ΜΑΝΤΖΕΒΕΛΑΚΗΣ

 

ΓΕΩΡΓΙΑ ΦΩΣΚΟΛΟΥ

 

 

 

Επικοινωνία - Οργάνωση περιοδείας: ΝΤΑΙΖΗ ΛΕΜΠΕΣΗ / daisylempesi@hotmail.gr

 

 

 

 

 

 

 

You tube  : https://youtu.be/oxftaAgUcDA

 

 

 

ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ !

 

Με την υπογραφή της ΓΙΩΤΑΣ ΤΖΟΥΑΝΗ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΔΙΑΡΚΕΙΑ : 90λ με ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

 

 

 

Σινέ Τριανόν Σαρωνίδα 23 Αυγούστου ώρα 20:45

 

Θερινό Σινέ Γέρακας 27 Αυγούστου ώρα 20:30

 

 

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ :

 

 

 

Γενική Είσοδος: 10€

 

 

Προπώληση εισιτηρίων:  Ticketservices.gr

 

 

 

 

Παραγωγή: ΝΕΑ ΑΥΛΑΙΑ

 

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΩ | SARAH MACLEAN | ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΕΣ | ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ…

Η Άλις δε μοιάζει με τα υπόλοιπα αδέρφια της οικογένειας Στορμ. Ενώ οι άλλοι έμειναν να παλεύουν για την προσοχή, την έγκριση και την αμύθητη περιουσία των γονιών τους, εκείνη έφυγε, χτίζοντας τη δική της ζωή πέρα από το οικογενειακό όνομα και την επιρροή του. Τίποτα δε θα μπορούσε να την κάνει να επιστρέψει στο ιδιωτικό τους νησί. Εκτός από τον θάνατο του πατέρα της.

Η Άλις σκόπευε να φύγει μετά το τέλος της κηδείας. Δυστυχώς, όμως, ο πατέρας της είχε άλλα σχέδια. Ο εκκεντρικός, χειριστικός πατριάρχης άφησε στην οικογένεια μία τελευταία πρόκληση – ένα παιχνίδι κληρονομιάς. Οι κανόνες είναι σαφείς: μείνετε στο νησί για μία εβδομάδα και ολοκληρώστε τις δοκιμασίες.

Αυτό είναι ακατόρθωτο για την Άλις. Κάθε γωνιά του τεράστιου παλιού σπιτιού ξεχειλίζει από δυσλειτουργικό χάος: η μυστική ερωτική σχέση της μεγαλύτερης αδερφής της, οι ασταμάτητες, φλύαρες εξηγήσεις του αδερφού της, η απροκάλυπτη απληστία της νύφης της, η εμμονή της μικρότερης αδερφής της με την «ατμόσφαιρα», η τάση της μητέρας της να υποδαυλίζει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα παιδιά της… Και πάνω απ’ όλα, το αυστηρό, διαρκώς παρατηρητικό βλέμμα του Τζακ Ντιν του αινιγματικού και αδιανόητα γοητευτικού δεξιού χεριού του πατέρα της.

Θα είναι θαύμα αν η Άλις καταφέρει να βγάλει αυτή την εβδομάδα αλώβητη.

Ένα απολαυστικά ευφυές αλλά και απροσδόκητα τρυφερό μυθιστόρημα που εξερευνά μυστικά του παρελθόντος, αλήθειες του παρόντος και μέλλοντα που σφυρηλατούνται στον απόηχο άγριων καλοκαιρινών καταιγίδων.

 

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ…

Μου κράτησε την καλύτερη συντροφιά στην παραλία δίπλα μου να σκάει το κύμα. Αυτό το βιβλίο είναι τόσο δυνατό όσο και ο τίτλος του. Τα ερωτήματα είναι πολλά: τι συμβαίνει όταν ένας πατέρας φεύγει από τη ζωή; Τι παθαίνουν οι σχέσεις μεταξύ της οικογένειας; Πώς σε μια στιγμή ανατρέπονται τα πάντα; Ένα δυνατό μυθιστόρημα όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Δυνατοί και αδύναμοι ήρωες μπαίνουν στην αρένα για επιβίωση. Ποιο θα είναι το τέλος; Διαβάστε το! Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!!

Διακοπές στον Ωρωπό

 

Πέντε ολόκληρες μέρες έμεινα στον φιλόξενο Ωρωπό και μέσα σε αυτές τις πέντε μέρες προλάβαμε και τα κάναμε όλα σαν έφηβοι που τρέχουν να τα προλάβουν όλα - σαν να μην υπάρχει αύριο. Και καφέδες εξαιρετικής ποιότητας στο μαγαζί του κουμπάρου μου του Γιάννη Σιδέρη το Side Street Café. Και απολαύσαμε τα μπάνια μας στη θάλασσα κάτω από τον καυτό ήλιο. Και εξαιρετικό φαγητό κάτω από τ’ αστέρια. Και ξενυχτήσαμε μέχρι το πρωί (κυριολεκτικά) στη Ρία Ελληνίδου η οποία κάνει τρελό κέφι. Και πρόλαβα να δω τον αγαπημένο μου φίλο και ομότεχνο Παναγιώτη Κουρούπη και τα είπαμε όλα. Και φυσικά δεν με ένοιαζε που κοιμόμουν ελάχιστες ώρες. Γύρισα στο σπίτι στη Νίκαια την Κυριακή το βράδυ με γεμάτες μπαταρίες και έτοιμος για την επόμενη εξόρμηση. Ευχαριστώ τους αγαπημένους μου κουμπάρους Γιάννη και Δήμητρα που πάντα φροντίζουν να αισθάνομαι σαν το σπίτι μου. Και του χρόνου με υγεία!!  

 

Το νέο βιβλίο του συγγραφέα Στάθη Βλαχάκου «Ο εστέτ κ. Ντόλφιν» είναι το must read του καλοκαιριού.

 

Αυτό το καλοκαίρι κυκλοφορούν αμέτρητα λογοτεχνικά βιβλία Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Αυτό δεν σημαίνει ότι αξίζουν όλα να διαβαστούν. Ο πολυγραφότατος φίλος μου και συγγραφέας Στάθης Βλαχάκος επιστρέφει με ένα δυνατό αστυνομικό νουάρ μυθιστόρημα το οποίο με κέρδισε αμέσως από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο με απίστευτη πλοκή και έναν καθόλου συνηθισμένο πρωταγωνιστή. Ο ήρωας του βιβλίου ζει μια περιπέτεια και περιπλέκεται σε διάφορες καταστάσεις. Είναι άκρως ενδιαφέρον βιβλίο και δεν αφήνει κανέναν αναγνώστη παραπονεμένο. Η μια ανατροπή διαδέχεται την άλλη και η αγωνία κορυφώνεται. Αν, λοιπόν, θέλετε να διαβάσετε κάτι το ξεχωριστό που θα σας μείνει να η ευκαιρία. Ο εστέτ κ. Ντόλφιν βρίσκεται εκεί έξω και σας περιμένει!

 

 

Στο οπισθόφυλλο γράφει…

Ένας μοναχικός περιηγητής και φωτογράφος
φτάνει στους αμπελώνες του Κιάντι,
αναζητώντας το φως, τη σιωπή και την ομορφιά.
Όμως, κάτω από την ειδυλλιακή επιφάνεια
της Τοσκάνης, ξετυλίγεται ένα σκοτεινό μυστικό
που θα τον παρασύρει σε έναν λαβύρινθο
από πάθη, ψέματα και εγκλήματα.

Σε έναν κόσμο που όπου τίποτα
δεν είναι όπως φαίνεται,
ο κ. Ντόλφιν θα κληθεί να ανακαλύψει
την αλήθεια – αν πρώτα
δεν χαθεί μέσα στην ίδια του
την αισθητική αναζήτηση.

Ένα μυθιστόρημα μυστηρίου για εκλεκτικούς αναγνώστες,
όπου η ομορφιά και η διαφθορά
συνυπάρχουν αρμονικά, όπως το φως
και η σκιά στους λόφους του Κιάντι.

 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΛΤΕΜΙ

Το παράδοξο της τεχνολογίας: Κερδίσαμε χρόνο, χάσαμε τη στιγμή | Ελευθέριος Π. Αντωνιάδης | συγγραφέας

 

Κάποτε τα πράγματα κινούνταν πιο αργά. Όχι απαραίτητα καλύτερα, όχι απαραίτητα πιο εύκολα, αλλά σίγουρα πιο αργά. Αν ήθελες να μιλήσεις με κάποιον, του έλεγες: «Θα σε πάρω αύριο» ή «θα τα πούμε σε δύο ώρες». Και αυτό αρκούσε. Η επικοινωνία είχε χρόνο αναμονής. Η δουλειά είχε φυσικά όρια. Η απουσία δεν θεωρούνταν αμέλεια. Το να μη σε βρίσκει κάποιος για δύο ώρες δεν ήταν πρόβλημα· ήταν απλώς ζωή.

Σήμερα, η τεχνολογία έχει σχεδόν εξαφανίσει την αναμονή. Το μήνυμα φτάνει αμέσως. Το email έρχεται παντού. Το κινητό μας ακολουθεί στο γραφείο, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, στο τραπέζι, ακόμα και στις στιγμές που υποτίθεται ότι ανήκουν αποκλειστικά σε εμάς. Η εργασία που κάποτε χρειαζόταν ώρες, τώρα μπορεί να γίνει σε λεπτά. Η πληροφορία που παλαιότερα απαιτούσε αναζήτηση, τηλεφωνήματα, βιβλία ή εμπειρία, σήμερα εμφανίζεται μπροστά μας σε δευτερόλεπτα. Και τώρα, με την τεχνητή νοημοσύνη, ακόμη και διαδικασίες που θεωρούσαμε αργές ή σύνθετες γίνονται σχεδόν αστραπιαίες.

Θα περίμενε κανείς ότι αυτό θα μας έκανε πιο ήρεμους. Ότι όσο η τεχνολογία κερδίζει χρόνο για εμάς, τόσο εμείς θα κερδίζουμε χώρο μέσα στη ζωή μας. Ότι οι πιο γρήγοροι υπολογιστές, οι πιο άμεσες επικοινωνίες, οι πιο εύκολες μετακινήσεις και τα πιο έξυπνα εργαλεία θα μας απελευθέρωναν από ένα μέρος του άγχους. Όμως συνέβη το αντίθετο. Ο άνθρωπος δεν πήρε τον χρόνο που του επιστράφηκε και τον μετέτρεψε σε ξεκούραση, σκέψη, σχέση ή απόλαυση. Τον γέμισε με περισσότερες υποχρεώσεις.

Εδώ βρίσκεται το μεγάλο παράδοξο της τεχνολογικής προόδου: όσο πιο γρήγορα γίνονται τα πράγματα, τόσο περισσότερα πράγματα απαιτείται να γίνουν. Η ταχύτητα δεν λειτούργησε ως απελευθέρωση. Λειτούργησε ως νέα προσδοκία. Αν κάτι μπορεί να γίνει γρήγορα, τότε πρέπει να γίνει γρήγορα. Αν ένα μήνυμα μπορεί να απαντηθεί άμεσα, τότε η καθυστέρηση μοιάζει με αδιαφορία. Αν μια εργασία μπορεί να ολοκληρωθεί σε μία ώρα αντί για μία ημέρα, τότε απλώς δημιουργείται χώρος για την επόμενη εργασία. Η τεχνολογία δεν αφαίρεσε πίεση· ανέβασε τον πήχη της διαθεσιμότητας.

Παλαιότερα, το τέλος της εργασίας είχε πιο καθαρό περίγραμμα. Έφευγες από το γραφείο και, σε μεγάλο βαθμό, η δουλειά έμενε εκεί. Σήμερα, η δουλειά χωράει στην τσέπη. Το κινητό έχει γίνει ένας μικρός φορητός σταθμός ευθύνης. Δεν μεταφέρει μόνο επικοινωνία· μεταφέρει προσδοκία. Να απαντήσεις. Να ξέρεις. Να ενημερωθείς. Να μη χάσεις κάτι. Να είσαι διαθέσιμος. Να είσαι παρών σε όλα, ακόμα κι όταν δεν είσαι πραγματικά παρών πουθενά.

Η ίδια λογική έχει περάσει και στην απόλαυση. Πηγαίνεις σε μια συναυλία, σε ένα ταξίδι, σε ένα καλό εστιατόριο, και η πρώτη αντίδραση δεν είναι πάντα να ζήσεις τη στιγμή. Είναι να την καταγράψεις. Να τραβήξεις φωτογραφία, να βγάλεις βίντεο, να το ανεβάσεις, να το δείξεις, να το αποθηκεύσεις. Η εμπειρία δεν βιώνεται μόνο για αυτό που είναι· μετατρέπεται σε υλικό. Σε απόδειξη παρουσίας. Σε περιεχόμενο.

Κάποτε μια συναυλία έμενε μέσα σου ως ήχος, φως, αίσθηση, πρόσωπα, ατμόσφαιρα. Μπορεί να μην θυμόσουν κάθε λεπτομέρεια, αλλά θυμόσουν το βίωμα. Το σώμα σου ήταν εκεί. Το μυαλό σου ήταν εκεί. Η ανάμνηση γραφόταν μέσα σου, όχι επειδή την κατέγραφε μια συσκευή, αλλά επειδή την ζούσες χωρίς μεσολάβηση. Σήμερα, συχνά η στιγμή περνάει μέσα από την οθόνη πριν περάσει από τη συνείδηση. Κοιτάμε το γεγονός που συμβαίνει μπροστά μας μέσα από ένα κινητό, σαν να χρειαζόμαστε τεχνική επιβεβαίωση ότι πράγματι το ζήσαμε.

Το περίεργο είναι ότι πολλές από αυτές τις φωτογραφίες και τα βίντεο δεν τα ξαναβλέπουμε ποτέ. Καταλήγουν καταχωνιασμένα σε μια ψηφιακή μνήμη, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα αρχεία. Η ανάμνηση δεν κατοικεί πλέον τόσο στο μυαλό όσο σε έναν αποθηκευτικό χώρο. Και επειδή ξέρουμε ότι «υπάρχει κάπου», ίσως σταματάμε να την κρατάμε μέσα μας με τον παλιό τρόπο. Δεν αφηνόμαστε να τη νιώσουμε. Τη συλλέγουμε.

Έτσι, η εμπειρία χάνει το βάθος της και αποκτά τη μορφή λίστας. Πήγαμε εκεί. Φάγαμε εκεί. Είδαμε αυτό. Το ανεβάσαμε. Το τσεκάραμε. Been there, done that. Πάμε στο επόμενο. Η ζωή αρχίζει να μοιάζει όχι με αλληλουχία βιωμάτων, αλλά με αλληλουχία καταγραφών. Δεν έχει σημασία μόνο τι ζήσαμε, αλλά αν το αποτυπώσαμε, αν το κοινοποιήσαμε, αν απέκτησε εξωτερική επιβεβαίωση.

Η τεχνολογία, βέβαια, δεν είναι ο εχθρός. Δεν φταίει το κινητό επειδή τραβάμε βίντεο αντί να ακούμε τη μουσική. Δεν φταίει ο υπολογιστής επειδή γεμίσαμε το πρόγραμμά μας με περισσότερες εργασίες. Δεν φταίει η τεχνητή νοημοσύνη επειδή φοβόμαστε να μείνουμε λίγο ακίνητοι. Το πρόβλημα δεν είναι η ύπαρξη των εργαλείων. Το πρόβλημα είναι ότι δεν προλάβαμε να αναπτύξουμε σοφία ανάλογη με τη δύναμή τους.

Κερδίσαμε ταχύτητα χωρίς να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε με τον χρόνο που απελευθερώνεται. Κερδίσαμε δυνατότητες χωρίς να βάλουμε όρια. Κερδίσαμε συνδεσιμότητα χωρίς να προστατεύσουμε τη σιωπή. Κερδίσαμε άμεση καταγραφή χωρίς να καταλάβουμε ότι η ανάμνηση δεν είναι απλώς αρχείο. Είναι επεξεργασμένο βίωμα. Είναι κάτι που ωριμάζει μέσα μας, όχι κάτι που αποθηκεύεται απλώς σε έναν φάκελο.

Ίσως το ζητούμενο της εποχής μας να μην είναι περισσότερη τεχνολογία, αλλά περισσότερη επίγνωση στη χρήση της. Να ξαναβάλουμε καθυστέρηση εκεί που η αμεσότητα δεν είναι απαραίτητη. Να ξαναβάλουμε όρια εκεί που η διαθεσιμότητα έγινε ασφυξία. Να ξαναμάθουμε να πηγαίνουμε σε μια συναυλία και να ακούμε. Να πηγαίνουμε σε ένα ταξίδι και να κοιτάμε. Να καθόμαστε σε ένα τραπέζι και να είμαστε εκεί, όχι μισοί στη συζήτηση και μισοί στην οθόνη.

Η πραγματική πρόοδος δεν είναι να κάνουμε τα πάντα πιο γρήγορα. Είναι να ξέρουμε ποια πράγματα αξίζει να γίνονται αργά. Η αγάπη, η φιλία, η σκέψη, η ξεκούραση, η τέχνη, η απόλαυση, η μνήμη δεν υπακούουν πάντα στη λογική της επιτάχυνσης. Δεν βελτιώνονται επειδή συμπιέζονται. Αντίθετα, πολλές φορές καταστρέφονται όταν τις αντιμετωπίζουμε σαν εργασίες προς ολοκλήρωση.

Η τεχνολογία μάς έδωσε ένα τεράστιο δώρο: τη δυνατότητα να κάνουμε περισσότερα με λιγότερο κόπο και σε λιγότερο χρόνο. Το ερώτημα είναι γιατί εμείς μετατρέψαμε αυτό το δώρο σε νέα μορφή πίεσης. Γιατί, αντί να αδειάσουμε χώρο στη ζωή μας, τον γεμίσαμε μέχρι ασφυξίας. Γιατί, αντί να ζούμε περισσότερο, καταλήξαμε να διαχειριζόμαστε περισσότερα.

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη επανάσταση να μην είναι η επόμενη συσκευή, η επόμενη εφαρμογή ή το επόμενο άλμα της τεχνητής νοημοσύνης. Ίσως η πραγματική επανάσταση να είναι να μπορέσει ο άνθρωπος να σταθεί ξανά μπροστά σε μια όμορφη στιγμή χωρίς να την καταναλώσει, χωρίς να την ανεβάσει, χωρίς να την αποθηκεύσει βιαστικά. Να την αφήσει απλώς να συμβεί. Να την ζήσει. Και να την κρατήσει εκεί όπου οι πιο σημαντικές αναμνήσεις ανήκαν πάντα: όχι στη μνήμη της μηχανής, αλλά στη μνήμη της ψυχής.

Ελευθέριος Π. Αντωνιάδης