Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Επίμετρο το νέο νουάρ μυθιστόρημα του Γιάννη Καραγιάννη "Θετός γιος"

 

Γιάννης Καραγιάννης
Θετός γιος
Σελίδες: 538, Τιμή: 23.32 ευρώ
ISBN: 978-618-5861-40-7
Εκδόσεις Επίμετρο

 

 

 

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Επίμετρο το νέο νουάρ μυθιστόρημα του Γιάννη Καραγιάννη Θετός γιος.

Η ζωή ενός μοναχικού επαρχιώτη φοιτητή στην Αθήνα αλλάζει πορεία, όταν υιοθετείται από έναν άνθρωπο της νύχτας, λίγο πριν σκοτωθεί. Επηρεασμένος από τη αινιγματική προσωπικότητα του θετού του πατέρα, αποφασίζει να ψάξει το σκοτεινό του παρελθόν. Ανακαλύπτει πως ο πατέρας του ήταν ένας διαφορετικός άνθρωπος, ευαίσθητος, καλλιεργημένος, λάτρης της τέχνης, μέλος μιας μυστικής αδελφότητας προστασίας τσιγγάνων, με στοίχημα ζωής να βρει το δολοφόνο του τραπεζίτη φίλου του.

Ο θετός γιος, συνεχίζει την αναζήτηση του δολοφόνου στη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Αιθιοπία και την Ελβετία, ρισκάροντας τη ζωή του. Διεθνή κυκλώματα αρχαιοκάπηλων, η βαλκανική μαφία, παλιές διαφορές και αντιδικίες δυσχεραίνουν την προσπάθεια. Συμπαραστάτες του ένας απόστρατος αστυνομικός, ένας Ρουμάνος καθηγητής καρδιολογίας και η ηγουμένη μιας Μονής των Μετεώρων.

Μια εκρηκτική αλληλουχία γεγονότων, συμπτώσεων και καθηλωτική κινηματογραφική δράση οδηγούν στη σύλληψη του δολοφόνου και την αποκάλυψη του σατανικού σχεδίου.

 

Βιογραφικό

Ο Γιάννης Καραγιάννης γεννήθηκε στα Γιάννενα, σπούδασε οικονομικά στην Ελλάδα και το εξωτερικό και εργάζεται ως σύμβουλος επιχειρήσεων στον τομέα των εξαγωγών. Το 2015-2019 διετέλεσε βουλευτής Ιωαννίνων. Αρθρογραφεί τακτικά για οικονομικά, αναπτυξιακά, κοινωνικά θέματα. Ασχολείται με τη λογοτεχνία και την ποίηση από τα μαθητικά του χρόνια. Πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα το 1978, με την ποιητική συλλογή Ποιητικές μας ιστορίες. Ακολούθησε το 1982 το Ρέκβιεμ, αποσπώντας θετικές κριτικές και σχόλια. Το 2010 κυκλοφόρησε το πολιτικό μυθιστόρημα Η ομίχλη έπεσε νωρίς στην Οδησσό (εκδ. ΚΨΜ), το 2019 το νουάρ μυθιστόρημα Ζάσταβα με σπασμένα φρένα (εκδ. Οσελότος) και το 2023 το, επίσης, νουάρ Έγκλημα στη Μαύρη Θάλασσα (εκδ. Πνοή).

 

Εκδόσεις Επίμετρο, Νικηταρά 2 & Εμμ. Μπενάκη, 106 78 Αθήνα, 210 3822496, 210 3838020
www.papazisi.gr, papazisi@otenet.gr

 

 

 

Νόσος πνευμάτων… απαλών μύχιων θαυμάτων της Ελένης Ψαρρά

 

  Τί είναι το ταλέντο; Νομίζω… τίποτα περισσότερο από ένα αδιάλλακτο προκλητικό στοίχημα. Να βρίσκεις συνεχώς τρόπους να μεταφέρεις επάνω στο χαρτί όσο πιο πιστά γίνεται όλα σου τα συναισθήματα και μοιραία να δένεσαι παντοτινά με ετούτη τη  συνήθεια. Και αυτό καταντά μετά από λίγο ασθενικό και ίσως κατά μια παρανοϊκή οπτική υβριστικό και αναίσχυντο. Να ψάχνεις κάθε τόσο χάρτινα αποθέματα για να παίζεις άπειρα στοιχήματα. Ενισχύεις την πίστη σου με κοσμογονικές θεωρίες της Γένεσης των λέξεων που θα σε βγάλουν από τις ψυχικές δεσμεύσεις για να έχεις πρόσκαιρη ικανοποίηση… Να λες : «Ω! Ναι! Το μέσα μου εξωγεννήθηκε από τις γραφές μου. Εμφανίστηκε το ανεξήγητο Εγώ μου και δημιούργησε αγγέλους απ’ την Κόλαση!». Κι έτσι επιδεινώνεται ταχέως η ασθένεια. Οι άλλοι σε θαυμάζουν για την έκφραση των βασάνων σου, ενώ εσύ ονειρεύεσαι τη δική τους ατάραχη φύση.

  Σε αυτά τα δυσανάγνωστα στοιχήματα, κερδισμένοι βγαίνουν μόνο οι χαμένοι. Γιατί εκεί που λες : «Έγραψα τους κλώνους των μύχιων μου», το χαρτί δεν στέκεται να το θωρήσεις. Απομακρύνεται και λουφάζει εσκεμμένα μακριά σου, για να καταφεύγεις ανελλιπώς και απροσχεδίαστα στην επανάληψη της ριματικής δραματοποίησης. Εθισμένος στον τζόγο των λέξεων, ασθενής της αποτύπωσης των απαλών πραγμάτων- των πνευμάτων σου. Αδύναμος ο οργανισμός να αντιδράσει σε μια  ασθένεια σκληρή που εξαπλώνεται με το αντιφατικό παραλήρημα των ενορμήσεων του, ασθενεί χρονίως και εκουσίως. Χρειάζεται αμέτρητες δεσμίδες στίχων να ποντάρει στην τέχνη της απομίμησης ψυχοσωματικής μετατροπής σε λόγο για να έχει η νόσος ύφεση μα ποτέ θεραπεία.

 

 Πριν από λίγο καιρό μού δόθηκε ως δώρο ένα ωχρό βιβλίο πλούσιο σε όγκο και περιεχόμενο. Διαβάζοντας τον τίτλο ένιωσα οίκτο : «Η ασθένεια των απαλών πραγμάτων». Ποιητική συλλογή θρεμμένη από πολλαπλές μετατροπές εσωτερικών θαυμάτων που νοσούν εξαιτίας της ευαίσθητης φύσης τους. Τον Αλέξη Σταμάτη τον «γνώρισα» πριν από μερικά χρόνια. Πάσχα, στο εξοχικό μου σπίτι. Καθόμουν στον κήπο μου και τον κρατούσα στα χέρια μου. Θυμάμαι να διαβάζω τη σκληρόδετη έκδοση του μυθιστορήματός του, «Μπαρ Φλωμπέρ» με θαυμασμό. Εκείνη τη μέρα σηκώθηκα από τη θέση μου μόνο για να φτιάξω καφέ. Τριακόσιες εξήντα επτά σελίδες σε τέσσερις ώρες! Ρεκόρ ανάγνωσης! Δεν γινόταν να αφεθεί αδιάβαστο για την επόμενη ημέρα… Ένιωσα τύψεις για την προτίμησή μου στους ξένους συγγραφείς. Με το «Μπαρ Φλωμπέρ» βίωσα την εκστατική παραβίαση των φυσικών νόμων που προσφέρει η ανάγνωση της αξιόλογης γραφής. Μια ιστορία που στα πρόσφερε όλα τόσο ορμητικά και απροσδόκητα : εικόνα, μυστήριο, ταξίδι, μποέμικη περιπλάνηση, αναζήτηση ταυτότητας με περιγραφικό όχημα τη συναισθηματική και πνευματική καταβολή του. Τον θαύμασα για τη γραφή του και τον ευχαρίστησα σιωπηρά για την ατμοσφαιρική ηχοσυνθετική εικονοποίηση ενός προσωπικού σύμπαντος. Μετά από αυτή την εμπειρία τον «έχασα»… Μέχρι που ένας φίλος μού δώρισε τους στίχους του.

  Ήταν λογικό να γράψει ποίηση ο Σταμάτης. Ο συγγραφικός ρυθμός του έχει όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της υπερβατικής φαντασιακής μεταστοιχείωσης που αναζητά η έκφραση της ποίησης, όπως επίσης και το αιτιολογικό δικαίωμα προσφυγής σε εκείνη. Την αδάμαστη ανάγκη να εκθέτεις τα εσώτερα με την ελπίδα ότι θα τα επικοινωνήσεις με όσους θα τα αναγνωρίσουν ως οικεία, για να μη νιώθεις σε αυτή την πλάση ως μία απροσδιόριστη παράταιρη οντότητα. Σαν την εξαναγκασμένη φυσική ταλάντωση του εκκρεμούς που τη διατηρεί ο εξωτερικός διεγέρτης της-ο κόσμος. Την άδηλη επιθυμία για αλληλεπίδραση και συντονισμό δυνάμεων με το περιβάλλον που δεν πρέπει να μείνει ανερμήνευτο κι ανέκφραστο από την ικανότητα κρυπτογράφησής σου. Νοσείς από ιδέες και είδωλα πραγμάτων, αναζητώντας την αποκρυπτογράφησή τους από την ομήγυρη για να έχει αξία η μάζα όσων ταλαντεύονται στη βάση της υπόστασής σου. Προς το «Ον» το αυθύπαρκτον… το εκκρεμές… αυτό που τρέμει την κατοικία στο ανύπαρκτο κενοτάφιο μεταξύ ζωής και θανάτου.

 

  Η ποιητική συλλογή διαιρείται σε τρία μέρη και καταλήγει με την αποδελτίωση ενός ποιητικού επίλογου. Αν μου επιτρεπόταν να δώσω η ίδια έναν τίτλο σε αυτά τα μέρη θα τα ονομάτιζα ως εξής : A. Ευθυγράμμιση Εαυτού με το Σύμπαν B. Γήινος προσδιορισμός Γ. Κατάλογος διερεύνησης συναισθημάτων Δ. Έξοδος

 

  Στο πρώτο μέρος οι τίτλοι των ποιημάτων αποκαλύπτουν τη διάθεση του ποιητή να ασχοληθεί με τα συμπαντικά φαινόμενα σε σχέση με τα δρώμενα του φυσικού εαυτού. Τίτλοι ποιημάτων όπως : Κομήτης, εκκωφαντική βαρύτητα, τραγούδι για ένα εξαφανισμένο σωματίδιο, πίνακας συνεχούς χρόνου, το Σύμπαν ως υποθετικός δίδυμος, η καμπύλη του Εγώ, χρονική αναδίπλωση και υστερόγραφο στο φως, δανείζονται το ασαφές και αβέβαιο πεδίο της φυσικής επιστήμης. Για να χωρέσει το Σύμπαν στη φύση του Εγώ πρέπει να καμπυλωθεί χωροχρονικά. Γι’ αυτό και ο λόγος του είναι ελεύθερος, ακράτητος, περιγραφικός, αναλογικός με μετάπλαση βιώματος και με σαφή στιγμιότυπα σχέσεων και θέσεων μεταξύ μικρόκοσμου και Χάους.

 

«Ίσως το Σύμπαν να διατηρεί τη μνήμη μας

να τη φυλά μέσα στο φως».

 

«Μπορεί αυτό να είναι πένθος;

μια απαλή εξαφάνιση δεδομένων

μια ζεστασιά στο σημείο

όπου κάποτε υπήρχε κάποιος;»

 

«Ίσως το Εγώ να είναι απλώς η διαδρομή

ανάμεσα σε δυο σιωπές που δεν απαίτησαν εξήγηση».

 

  Τα υπαρξιακά ερωτήματα του Σταμάτη κυριαρχούν σε φιλοσοφικό μέγεθος και δισυπόστατο εύρος. Άλλωστε ακόμη και ο Αριστοτέλης ορίζει ως πρώτους φιλοσόφους τους φιλόμυθους ποιητές της εποχής του (διό και ο φιλόμυθος, φιλόσοφος εστίν, ο γαρ μύθος σύγκειται εκ θαυμασίων). Όμως, τον ποιητή τον βασανίζουν τα παθήματα του σύγχρονου όντος και αναζητά την αρχέγονη μορφή του ίσως κατά την ιερή προσέγγιση της Πλατωνικής αρχής, έξω από τα γήινα θεμέλια, μακριά από κάθε μιαρό και αισθητηριακό ψεύδος, όπως αποδίδεται από την ανθρώπινη μεταφραστική ικανότητα.

 

«Ίσως κάποτε να υπάρξει ένα ον

ικανό να κοιτά με καθαρότητα-

να συναντά χωρίς να οικειοποιείται

να διακρίνει δίχως να αποκλείει

να αναγνωρίζει δίχως να παγιώνει

Τότε ο κόσμος θα αναδυθεί στην παλαιότητά του-

Όπως ήταν πριν τον ακινητοποιήσει η παρατήρηση».

 

 Όταν όμως ο επίδοξος ερμηνευτής του Σύμπαντος ανακαλύπτει τον έρωτα το ποιητικό υποκείμενο αφήνει τη φιλοσοφική του ταυτότητα και αφήνεται εξίσου εξαίσια στις αισθήσεις και τις ηδονές του σώματος. Δυο κόσμοι που διψούν για συνάντηση. Η νόηση του πνεύματος και ο βιολογικός παραγωγός της φύσης-το σώμα. Η μια διάσταση να βρίσκεται εκτός του εαυτού κι άλλος ένας χώρος εντός του να εξαρτάται από την επιθυμία για ένωση του δέρματος. Δεν είναι αντίφαση, αλλά κατάφαση. Ύλη και πνεύμα ζητούν ερμηνεία.

 

«Τα δάχτυλά μου

έγραφαν πάνω σου

κώδικα νυχτερινό

 

Ο ρυθμός των ονείρων σου

αντηχούσε μικρές μετατοπίσεις

Η ανάσα σου παλλόταν

σε μοτίβα αναγνωρίσιμα μόνο

από το δέρμα μου

 

Η ύπαρξή σου έχει δομή

Είσοδο

Έξοδο

Εμένα»

 

  Το δεύτερο μέρος της συλλογής δεν ζευγαρώνει με το πρώτο. Σε αυτό το μέρος επιστρέφουν οι συγγραφικές συνήθειες του ποιητή και οι παλιές αγάπες για τα ταξίδια και τους ήρωες, με αποτέλεσμα να θεματοδοτούνται στίχοι πεζοποιημάτων με γεωγραφικές περιπλανήσεις, θυμίζοντας μικρά διηγήματα μέσω του ποιητικού συμβολισμού. Το ενδιαφέρον των στίχων εκδηλώνεται σε μέρη όπως το Άντεν, το Χαράρ, το Χαρτούμ, το Τζιμπουτί, το Σαϋλακ και τη Μασσαλία σε εποχές του περασμένου αιώνα με ήρωες που επιζητούν να κατευνάσουν τα γήινα πάθη τους.

 

«Σου μιλώ, εσύ που στα δεκάξι σου

φώναξες : “Η ποίηση πρέπει να κατακτηθεί

με κάθε μορφή τρέλας”

Σου μιλώ από το τέλος εκείνης της τρέλας

Δεν είμαι πια τρελός.

Είμαι σωφρονισμένος.

Αρτιμελής, κενός»

 

«Δεν ήταν νύχτα έρωτα

Ούτε νύχτα φωτός

Ήταν μια νύχτα χωρίς σεντόνια»

 

 

 

«Κι εγώ-

ξαπλωμένος πάνω σ’ ένα στρώμα

από ξηρό χρόνο-

δεν της λέω να μείνει

δεν της λέω να φύγει

Της λέω μόνο : Κάνε με φράση.

Αλλά μη με τελειώσεις ακόμα».

 

  Το τρίτο μέρος έχει τη μορφή λήμματος με σκοπό να επεξηγήσει προσωπικές καταστάσεις με ορισμούς που εκφράζονται μέσω ποιητικής τοποθέτησης π.χ δίδονται προς ανάλυση τα εξής ενδότερα παράδοξα : «ανέπαφη παρατήρηση», «άγνωστος επιμελητής», «αργό βαθύ ακριβές» και «Σύμπαν ενδοιασμού». Σε αυτό το τελευταίο καθρεπτίζεται ο συναισθηματικός συσχετισμός της σκέψης με την πράξη. Η ενδοιαστική κατάσταση θα ορίσει το «ον» και το «μη ον» στο γεωμετρικό πεδίο δράσης-μη πραγμάτωσης. Η ελευθέρα βούληση-ένας καθρέφτης.

 

«Σύμπαν ενδοιασμού :

μια λεπτή σφαίρα άρνησης-δράσης

ντυμένη με το ένδυμα της περίσκεψης

Μια ακριβής γεωμετρία μη—πραγμάτωσης

Και τελικά, ένας καθρέφτης»

 

  Το «ασθενικό» ταξίδι των απαλών πραγμάτων τελειώνει με έναν επίλογο που είναι προστακτικός, προτρεπτικός και συμβουλευτικός. Ο ποιητής επιστρέφει ξανά με φιλοσοφική διάθεση και απευθύνεται στο κοινό του. Τελικά οι στίχοι έχουν σκοπό, όπως και η φιλοσοφία. Η κατάκτηση της «σπουδαίας ζωής», της εξίσωσης παθών-ευτυχίας στα όρια ζωής-θανάτου δεν αφορούν μονάχα εκείνον. Επιδιώκει την επαφή με το σύνολο, ενδιαφέρεται για τη σύζευξη του του Ενός με το Όλον μέσω της σχέσης του Ανθρώπου με τον Άνθρωπο. Με τίτλο «Φύγετε όσο μένει καιρός», ο Σταμάτης εμφανίζει τα σοφά αποκτήματα της ποιητικής του εμπειρίας.

 

  «Αν θέλεις ζωή

πρέπει να τη μαγαρίσεις

Μόνο το βέβηλο στέκει αληθινά

 

Η φύση αναπνέει σαν αρχαίο ζώο

Βλέμματα γλιστρούν προς τον Νότο

εκεί όπου ο ήλιος  δεν διαχωρίζει

τους ζωντανούς από τους πεθαμένους»

 

  Και στην τελευταία σελίδα επάνω στο λευκό κενό είναι γραμμένη μια προειδοποίηση, σαν τελική επιγραφή αποχαιρετισμού κι υπόσχεσης. Ο αναγνώστη πριν κλείσει το βιβλίο, διαβάζει :

«Η απουσία λέξεων που ακολουθεί είναι μέρος του βιβλίου».

 

Κι έτσι επιστρέφουμε ξανά σε εκείνα τα στοιχήματα. Το λευκό χαρτί υπόσχεται συνέχεια στο ασυνεχές της ποίησης. Γνωρίζει ο ποιητής πως δεν τελειώνει εύκολα με το συναίσθημα και το δηλώνει εμφανώς με εξομολόγηση. Αυτό που δεν ειπώθηκε δεν είναι απόν. Η αφάνεια των λέξεων είναι εκούσια και δεν στερείται ουσίας. Ίσως να είναι οικονομία δυνάμεων, για να μην εξαντληθεί και να επιστρέψει στην έκφραση και στην εμφάνιση.

Κλείνοντας τον λόγο μου θα θέσω πάλι το αρχικό μου ερώτημα :

Τι είναι ταλέντο; Ίσως, η υπόσχεση για εμφάνιση όσων δεν ειπώθηκαν εξαιτίας μιας καλπάζουσας νόσου.

 

Ελένη Ψαρρά

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Παπαζήση το νέο επιστημονικό βιβλίο της Ανδρομάχης Μπούνα-Βάιλα "Σεξουαλική σωματεμπορία και έμφυλες ταυτότητες. Από τη θεωρία στη σύγχρονη κοινωνική έρευνα"

 

Ανδρομάχη Μπούνα-Βάιλα

Σεξουαλική σωματεμπορία και έμφυλες ταυτότητες
Από τη θεωρία στη σύγχρονη κοινωνική έρευνα

Πρόλογος: Γιάννης Πανούσης

ISBN: 978-960-02-4615-5, Σελίδες: 172, Τιμή: 11.66

Εκδόσεις Παπαζήση

 

 

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Παπαζήση το νέο επιστημονικό βιβλίο της Ανδρομάχης Μπούνα-Βάιλα Σεξουαλική σωματεμπορία και έμφυλες ταυτότητες. Από τη θεωρία στη σύγχρονη κοινωνική έρευνα, το οποίο πραγματεύεται το σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο της σεξουαλικής σωματεμπορίας μέσα από το πρίσμα της κοινωνιολογίας, των σπουδών φύλου και της σύγχρονης κοινωνικής έρευνας.

Το βιβλίο αποτελεί μια συμβολή στην κατανόηση του σύνθετου κοινωνικού φαινομένου της σεξουαλικής σωματεμπορίας. Μέσω σύγχρονων θεωριών και κοινωνικών ερευνών αναδεικνύεται το φαινόμενο αυτό ως μορφή έμφυλης και δομικής βίας, η οποία είναι εγγεγραμμένη στις κοινωνικές δομές, στις πολιτισμικές αναπαραστάσεις και στις σχέσεις εξουσίας.

Σε μια περίοδο όπου η έμφυλη βία και η εμπορία ανθρώπων βρίσκονται στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, η Ανδρομάχη Μπούνα-Βάιλα καταθέτει μια μελέτη που συνδυάζει επιστημονική εγκυρότητα, κοινωνική ευαισθησία και σύγχρονο προβληματισμό. Το βιβλίο Σεξουαλική σωματεμπορία και έμφυλες ταυτότητες. ανοίγει έναν ουσιαστικό διάλογο για τις σχέσεις εξουσίας, τις έμφυλες ανισότητες και τις αόρατες μορφές εκμετάλλευσης, αναδεικνύοντας γιατί η κατανόηση του φαινομένου αποτελεί προϋπόθεση για την αντιμετώπισή του. Μια έκδοση που φιλοδοξεί να ξεπεράσει τα όρια της ακαδημαϊκής κοινότητας και να συμβάλει ενεργά στον δημόσιο διάλογο.

Αποτελεί μια τολμηρή παρέμβαση σε έναν από τους πιο αθέατους και σύνθετους κοινωνικούς προβληματισμούς της εποχής μας. Με σύγχρονη θεωρητική τεκμηρίωση, διεπιστημονική προσέγγιση και κοινωνική ευαισθησία, η Ανδρομάχη Μπούνα-Βάιλα φωτίζει τους μηχανισμούς που μετατρέπουν την έμφυλη βία και τη σεξουαλική εκμετάλλευση σε καθημερινή πραγματικότητα για χιλιάδες ανθρώπους. Ένα βιβλίο που υπερβαίνει την περιγραφή του φαινομένου και καλεί τον αναγνώστη να αναστοχαστεί πάνω στην εξουσία, την ελευθερία, το φύλο και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, συμβάλλοντας ουσιαστικά στον δημόσιο και επιστημονικό διάλογο.

Το βιβλίο ανοίγει νέους δρόμους σκέψης, προκαλεί ουσιαστικό προβληματισμό και εμπλουτίζει τον δημόσιο και επιστημονικό διάλογο γύρω από ένα ζήτημα που αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα, την κοινωνική δικαιοσύνη και την αξία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

 

 

Βιογραφικό

Η Ανδρομάχη Μπούνα-Βάιλα είναι απόφοιτη του Τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου και κάτοχος διδακτορικού στην Κοινωνιολογία της Εκπαίδευσης και του Φύλου από το Πανεπιστήμιο Ιωννίνων. Τα τελευταία επτά χρόνια διδάσκει σε ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα και την Κύπρο. Το ερευνητικό και συγγραφικό της έργο επικεντρώνεται στις κοινωνικές και εκπαιδευτικές ετερότητες και στα ζητήματα φύλου, με δημοσιεύσεις που αφορούν την έμφυλη βία και τα στερεότυπα, καθώς και βιβλία για τις έμφυλες ταυτότητες και βραβευμένα λαογραφικά έργα. Παράλληλα εργάζεται ως ερευνήτρια σε προγράμματα ισότητας και ως επιστημονικά υπεύθυνη σε κέντρα παιδικής προστασίας.

 

Εκδόσεις Παπαζήση, Νικηταρά 2 & Εμμ. Μπενάκη, 106 78 Αθήνα, 210 3822496, 210 3838020
www.papazisi.gr, papazisi@otenet.gr

 

ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΙΝΩ | ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΣΕ ΚΟΙΤΑ ΑΠ’ ΤΟ ΘΡΑΝΙΟ | ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ | ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ

 

ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

(Στη μνήμη του Βαγγέλη Γιακουμάκη)

 

Μέσα από φανταστικούς χαρακτήρες εκτυλίσσεται μία ιστορία που καταλήγει σε βουτιά στον σκοτεινό κόσμο του bullying. Εμπνευσμένη από την υπόθεση του Βαγγέλη Γιακουμάκη, που το 2015 είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο, η ιστορία αυτή, έντεκα χρόνια μετά, δεν σταματά να μας ξαφνιάζει με τη δύναμη της επικαιρότητάς της. Πρωταγωνιστής ο Σταυρής. Ένας νέος μόλις δεκαοχτώ ετών, που φεύγει από το πατρικό του για να σπουδάσει. Μόλις όμως αρχίζει να φοιτά στη σχολή του, η απότομη προσγείωση για εκείνον δεν αργεί να έρθει, καθώς μπαίνει στο στόχαστρο μίας παρέας σπουδαστών που δεν λογαριάζει μήτε από μαθήματα μήτε από καθηγητές.

 

Αρχικά τον προσεγγίζουν «ντυμένοι» φίλοι, αλλά γρήγορα δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Η μπέσα και η παλικαριά ήταν μονάχα το «παραπέτασμα». Η σκόνη κάθεται και το bullying ξυπνά μοχθηρό. Στην αρχή καμουφλαρισμένο και στη συνέχεια με τη μορφή βασανιστηρίων. Ο Σταυρής βυθίζεται στην απόγνωση. Το δωμάτιό του μετατρέπεται σε χώρο απελπισίας. Τα «θηρία» μένουν ατιμώρητα, οι φήμες ότι έχουν «πλάτες» εξαπλώνονται και γιγαντώνουν την έπαρσή τους.

 

Ο Σταυρής βρίσκει καταφύγιο σε μια φτωχοεκκλησιά. Εκεί γνωρίζει τον παπα-Χαράλαμπο, που φωτίζει μέσα του συμπόνια και ανθρωπιά. Παίρνει ανάσα. Το bullying όμως δεν σταματά. Μέχρι που μια μέρα ξαφνικά εξαφανίζεται από προσώπου γης. Ο αστυνομικός Περικλής Φιλίππου μπαίνει με ορμή στην έρευνα αλλά γρήγορα συνειδητοποιεί ότι μπροστά του έχει μόνο θεριεμένους τοίχους. Μέχρι που απελπίζεται.

Τι τελικά συνέβη στον Σταυρή;

 

Ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Καλαφάτης, ο οποίος είχε ασχοληθεί επισταμένως το 2015 με το θέμα, αποφάσισε να μετατρέψει τη δημοσιογραφική έρευνα σε αστυνομική μυθοπλασία.

Έτσι γεννήθηκε το βιβλίο με τίτλο Το τέρας σε κοιτά απ’ το θρανίο, το οποίο κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική.

 

 

Ειλικρινά δεν βρίσκω τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψω τα συναισθήματα που ένιωθα καθώς ολοκλήρωνα την ανάγνωση αυτού του εξαιρετικού βιβλίου! Ενός βιβλίου βαθιά ανθρώπινου που επιβάλλεται να διαβαστεί από όλα εκείνα τα παιδιά που έχουν μπει στο στόχαστρο από «εξυπνάκηδες». Πρέπει να διαβαστεί από γονείς, δασκάλους και καθηγητές. Πρέπει να διαβαστεί από όλους και οι λόγοι είναι πολλοί αλλά κυρίως επειδή το κεντρικό του θέμα είναι πάντα επίκαιρο. Πάντα υπήρχαν ευαίσθητα παιδιά και πάντα υπήρχαν και δυστυχώς θα συνεχίσουν να υπάρχουν «εξυπνάκηδες». Πολλά πολλά συγχαρητήρια στον συγγραφέα που μου άγγιξε ευαίσθητες χορδές. Το βιβλίο κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από την ΚΑΠΑ εκδοτική. Διαβάστε το! Μας αφορά όλους!!  

 

Και αυτό το καλοκαίρι ζούμε σε «Παράλληλες Τροχιές» Κάπα εκδοτική

 

Ένα βιβλίο που μιλά για τη μοναξιά και όχι μόνο. Έξι ιστορίες με ξεχωριστούς πρωταγωνιστές που αναζητούν το χαμένο χαμόγελό τους. Ένας διάσημος συγγραφέας ζει τον μεγάλο έρωτα μέσα στο βαγόνι από τον Πειραιά μέχρι την Κηφισιά. Ένας ενήλικας προσπαθεί να βοηθήσει τον πατέρα του που πάσχει από άνοια. Μια μοντέρνα και αναρχική σταχτοπούτα επιστρέφει στα Βόρεια Προάστια για να διεκδικήσει όλα όσα της ανήκουν. Μια Θεολόγος καταδικάζεται για δέκα φόνους. Μια τηλεπερσόνα πέφτει στα δίχτυα του έρωτα. Ένας λεβέντης προσπαθεί να σπάσει τα δεσμά που τον κρατούν σφιχτά από τη μάνα του την Πατρινιά. Ένα βιβλίο που θα σας κρατήσει την καλύτερη συντροφιά κάτω από τον καυτό ήλιο.    

 

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΗΣ

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΤΡΟΧΙΕΣ

ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ

 

 

Έξι ιστορίες σαν έξι διαφορετικοί αστερισμοί. Κανείς τους δεν συναντά τον άλλον, κι όμως όλοι φωτίζονται από το ίδιο φως: τη μοναξιά.

Μια σκιά που πέφτει αθόρυβα, ένα κενό που απλώνεται σαν θάλασσα, μια σιωπή που άλλοτε συνθλίβει κι άλλοτε προσφέρει απροσδόκητη γαλήνη. Οι ήρωες αυτών των διηγημάτων αναζητούν δρόμους διαφυγής∙ παλεύουν με τις σκιές τους, πασχίζουν να σπάσουν τον κύκλο. Κάποιοι καταφέρνουν να συναντήσουν το φως∙ άλλοι χάνουν το μονοπάτι μέσα στο σκοτάδι. Μα όλοι αφήνουν πίσω τους το αποτύπωμα της προσπάθειας.

Σε μια εποχή που οι φωνές πνίγονται μέσα στον θόρυβο, οι Παράλληλες Τροχιές ψιθυρίζουν το πιο επίμονο ερώτημα: μπορεί η μοναξιά να ξορκιστεί ή είναι ο μυστικός μας συνοδοιπόρος;

Κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από την ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ

 

 

Βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα:

Ο Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 28 Οκτωβρίου του 1981. Μεγάλωσε στη Νίκαια, σε πολύτεκνη οικογένεια, όντας ο μικρότερος από έξι παιδιά. 

 

Μετά τον στρατό και σε αναζήτηση επαγγελματικής αποκατάστασης, γράφεται στη Δραματική σχολή «Ίασμος» του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Συνεργάστηκε με σπουδαίους σκηνοθέτες, όπως ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου, ο Γιώργος Μιχαηλίδης και ο Νικήτας Τσακίρογλου. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα Δημιουργικής Γραφής με τη Μανίνα Ζουμπουλάκη, τη Βίκυ Τσιανίκα και την Αλκυόνη Παπαδάκη.

Έχει γράψει τρία θεατρικά έργα: «Το Τελευταίο Botox», «Τρεις Τρεις Εννιά» και την «Diva». Όλα του τα έργα παίχτηκαν σε μικρές και μεγάλες σκηνές και γνώρισαν σημαντική επιτυχία.

 

 Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έχει το δικό του blog, με τίτλο «Μεθυσμένες ιστορίες», μέσα από το οποίο προβάλλει τον πολιτισμό, τις τέχνες και τα γράμματα.

Το έτος 2024, έγινε συντάκτης στο Bookia.gr, όπου  γράφει κριτικές για βιβλία καθώς επίσης στα Βιβλιοσημεία, στο aylogyrosnews.gr και στο Culturepoint.gr. Κείμενά του δημοσιεύονται στο metaximas.org.

Έχουν εκδοθεί τα βιβλία του: «Το Τελευταίο Botox και άλλες ιστορίες», «Ερμή... Μη!», «Φόνοι στην Κρυστάλλη», «Η Γριά Βαλίτσα», «Η φωνή μέσα μου», «Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει» και το «Ευφροσύνη – Όλα όσα θυμάμαι». Τα βιβλία «4 Ιστορίες Μυστηρίου;» και «Μια φορά ήταν ο καιρός» κυκλοφορούν από τις Βήτα Ιατρικές Εκδόσεις.

Το βιβλίο «Παράλληλες Τροχιές» είναι το δέκατο στη σειρά.

Επικοινωνία με τον συγγραφέα:

i-kostas@hotmail.com

Methismenesistories.blogspot.com

 

 

Διαστάσεις: 21 x 14

Σελίδες: 354

ISBN: 978 – 960 – 628 – 442 - 7

Χρονολογία: Σεπτέμβριος 2025

Τιμή: 18,00 ευρώ (συν ΦΠΑ 6%)

 

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ | ΟΦΗΛΙΑ | ΠΑΝΘΕΡΑΣ | ΕΚΔΟΣΕΙΣ SILK EROTICA

 

Στο οπισθόφυλλο γράφει…

«Το να με εμπνέει είναι προτιμότερο από το να με αγαπά…»

Η Βικτώρια Κορνέλη έχασε και τους δύο της γονείς σε ένα φρικτό αυτοκινητιστικό δυστύχημα όταν ήταν μόλις δύο μηνών. Μεγάλωσε με την αδερφή του πατέρα της, τη Νόνα, και ποτέ δε στερήθηκε τίποτα. Οι κανόνες της, απλοί! Παίξε. Διασκέδασε. Ζωγράφισε. Φύγε!

Επιστρέφει στην Κέρκυρα για να περάσει ένα ανέμελο καλοκαίρι, λίγο πριν ξεκινήσει την τελευταία της χρονιά στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού.

Δεν έχει ιδέα πως ο άντρας με το τατουάζ του λιονταριού στην πλάτη, που βγαίνει μέσα από τα γαλαζοπράσινα νερά του Ιονίου, θα ανατρέψει τους κανόνες της.

Δεν έχει ιδέα πως, για τον Έκτορ Ντράγκαν Ράτκοβιτς, οι δικοί του κανόνες… δεν ανατρέπονται.

Εκείνος θα παίξει. Εκείνη θα παίξει. Εκείνος θα διασκεδάσει. Εκείνη θα διασκεδάσει.

Και όταν βαρεθεί το παιχνίδι της, πόσο εύκολο θα είναι να ξεφύγει από τον Πανθέρα;

«Όπου κι αν πας, θα έρχομαι πάντα για σένα…»

 

Λίγα λόγια από μένα…

Καλοκαίρι στο νησί. Έχει βουλιάξει από επισκέπτες. Δεν δίνω σημασία καμιά. Έχω βρει το καταλληλότερο βιβλίο να μου κρατήσει συντροφιά. Δεν το πήρα με καλό μάτι. Είχαν ακουστεί πολλά για αυτό το βιβλίο. Καθώς οι σελίδες κυλούσαν η μία μετά την άλλη είχε αρχίσει να με κερδίζει. Δεν θα του βάλω ταμπέλα. Μπορεί να απευθύνεται στο γυναικείο αναγνωστικό κοινό αλλά αυτό δεν είναι απόλυτο. Η ιστορία διαβάζεται απνευστί. Θα μπορούσε άνετα να γίνει ταινία η σειρά στο Netflix. Έχει όλες τις προδιαγραφές. Επίσης η ιστορία δεν σου «καίει» τον εγκέφαλο. Είναι ένα ανάλαφρο ανάγνωσμα όχι μόνο για το καλοκαίρι αλλά για κάθε εποχή. Σας το προτείνω!!  

 

Βιβλιοπρόταση | Βερονίκ Οβαλντέ | Θυμωμένο κοριτσάκι σε πέτρινο παγκάκι | Εκδόσεις Gema

 

Στο οπισθόφυλλο γράφει…

 

Θα μπορούσε να είχε παραιτηθεί. Έπρεπε να είχε παραιτηθεί. Θα το επαναλάμβανε ένα εκατομμύριο φορές, όλα τα επόμενα χρόνια. Είχε, εξάλλου, έναν δισταγμό, ίσως είχε περισσότερο νόημα να μείνει, να ξαναξαπλώσει, να ακούσει τις άλλες δυο αδερφές της που χειρονομούσαν στον ύπνο τους, έκλαναν και νιαούριζαν κάτω από τα σεντόνια τους, βλέποντας φιλήδονα –ακριβώς, εφηβικά– όνειρα. Ίσως είχε περισσότερο νόημα να παραιτηθεί, να εξοργιστεί και να ηδονιστεί με την οργή της, καθώς υπάρχει μια ηδονή στην παραίτηση, αυτό είναι αυτονόητο, η τραγική ηδονή της παθητικότητας και της ενόχλησης, η ηδονή του κουκουλώματος κάτω από την αξιοπρέπεια, δεν μας αφήνουν ποτέ να κάνουμε τίποτα, έχουμε δικαίωμα μόνο να μη μιλάμε, μας κλείνουν μέσα, ενώ οι άλλες πέρα, μακριά, διασκεδάζουν και μπουκώνονται, τι έχω κάνει στις προηγούμενες ζωές μου για να το αξίζω αυτό, αχ, πόσο δυστυχισμένη είμαι. Ίσως επίσης το παιχνίδι να μην άξιζε τον κόπο. Το παιχνίδι όμως, έτσι δεν είναι, σπανίως αξίζει τον κόπο. Το παιχνίδι το λαχταράμε μόνο και μόνο επειδή είναι το παιχνίδι.

Μέσα από την ιστορία μιας οικογένειας, που χτυπήθηκε από μια μυστηριώδη τραγωδία, η Βερονίκ Οβαλντέ αφουγκράζεται από πολύ κοντά τις σχέσεις που διατηρούμε οι μεν με τους δε και τους αδιάκοπους συμβιβασμούς που χρειάζεται να επιστρατεύσουμε για να ζήσουμε τη ζωή μας.

 

Λίγα λόγια από μένα…

Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Gema το νέο συναρπαστικό βιβλίο της Βερονίκ Οβαλντέ «Θυμωμένο κοριτσάκι σε πέτρινο παγκάκι». Πρόκειται για ένα άκρως ενδιαφέρον ανάγνωσμα αφού από τη στιγμή που το έπιασα στα χέρια μου μού ήταν αδύνατο να το αφήσω. Είναι τόσο έντονη η πλοκή του αλλά και οι χαρακτήρες που δημιουργούν ένα καλοφτιαγμένο λογοτεχνικό ψηφιδωτό που δεν αφήνουν κανέναν αναγνώστη αδιάφορο. Το συγκεκριμένο βιβλίο μιλά για τις ανθρώπινες σχέσεις και όχι μόνο. Μιλά για τα λάθη του παρελθόντος και πως αυτά επαναλαμβάνονται. Είναι έξυπνο, γρήγορο μα πάνω απ’ όλα ανθρώπινο. Διαβάστε το! Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!!