-Τι είναι «Το Μαύρο Ρίγος»;
Το μαύρο ρίγος είναι η παρακολούθηση μιας εξελικτικής
πορείας. Της πορείας μου, που γεφυρώνει τα πρώτα φοιτητικά μου χρόνια με το
τώρα. Είναι η ανθολογία της ζωής μου σα να λέμε που με κάνει να νιώθω έτοιμος
να πάω παρακάτω και να δώσω ότι καλύτερο έχω σαν συγγραφέας αλλά και σαν
άνθρωπος.
-Ποια είναι η ανάγκη για δημιουργία;
Η ανάγκη μου για δημιουργία είναι η ίδια ανάγκη να
εξερευνώ τα βάθη μου, τα σπλάχνα μου. Και να πηγαίνω όσο βαθύτερα μέσα μου,
σκάβοντας τα σωθικά μου καθημερινά, ματώνοντας τα νύχια μου από το σκάψιμο. Αυτό
το αιμάτωμα είναι μεγάλη προίκα.
-Τι σημαίνει για σένα ποίηση;
Θα απαντήσω και
ως γιατρός σε αυτήν την ερώτηση.
Για εμένα ποίηση σημαίνει να μεταβολίζω τα
συναισθήματα μου στο χωροχρόνο, σε συνάρτηση με τα ερεθίσματα μου..
Η Ποίηση όμως κυρίως για εμένα είναι αυτοψυχανάλυση.
-Τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις;
Πίσω από τις λέξεις που πλέκει ένας συγγραφέας δύο
πράγματα καλό θα είναι να κρύβονται..
το συναίσθημα και
η εικόνα.
Η επιτυχία του συγγραφέα είναι να τα μεταφέρει και τα
δύο στον αναγνώστη.
-Από την ιατρική στη συγγραφή. Πως προέκυψε;
Ήταν ανάγκη. Από μικρή ηλικία μου βγήκε αυτή η ανάγκη.
Ήταν ένα μέσω εκτόνωσης. Θυμάμαι τον εαυτό μου σε όλες τις εφημερίες δίπλα στο
κομοδίνο να με περιμένει στωικά ένα μολύβι με χαρτί για να γράψω και να εκτονωθώ.
Να γράψω τα συναισθήματά μου στο χαρτί. Αυτό ήθελα. Πολλά από αυτά που έχω γράψει σε εφημερίες
είναι ήδη τραγούδια ή βρίσκονται στην ποιητική συλλογή μου.
-Τι σε κάνει πιο δημιουργικό;
Η ίδια μου η διάθεση. Η αυτοψυχανάλυση μου και η αγάπη
μου αυτή καθαυτή για την ίδια την ζωή. Η ελπίδα ότι την πιο ωραία μέρα δεν την
έχω ζήσει ακόμα, μου τσιγκλά κυρίως την δημιουργικότητα.
-Τι σε κάνει ευτυχισμένο;
Ο αγώνας που δίνω ως χορτοφάγος για την φύση και τα
ζώα. Ευτυχισμένο επίσης με κάνει το σκυλί μου αλλά και το όμορφο χαμόγελο μιας
ευφυούς γυναίκας.
-Οι νέοι διαβάζουν ποίηση;
Νομίζω όχι πολύ. Αν διάβαζαν ίσως να ήταν και
διαφορετικοί ως μεγαλύτεροι ανθρώποι.
Δεν ξέρω… για εμένα οι νέοι διαβάζουν δεν διαβάζουν
ποίηση, θα με χαροποιούσε αν ένιωθαν το κέντρο τους και αν συνειδητοποιούσαν το
ποσό πολύτιμο δώρο είναι η ζωή. Μια φορά ζει κανείς και το πέρασμα είναι μικρό.
-Ποια είναι η σχέση σου με τη μουσική;
Ακούω μουσική πολύ. Χαίρονται τα αυτιά μου να ακούν
καλή μουσική. Λατρεύω την κλασική μουσική αλλά και το ρεμπέτικο και την ροκ και
την ραπ. Άλλωστε γράφω στίχους και για τα τρία παραπάνω ήδη. Ακούστε την «Μπαμπέσα
μου» και τα υπόλοιπα τραγούδια μου στο κανάλι μου στο YouTube! Χαμόγελα.. ☺️
-Ποια είναι τα άμεσα σχέδιά σου;
Είναι λίγα, άλλα καλά. Όπως να βοηθώ ως ιατρός τον κόσμο
με τις γνώσεις που έφερα μετά τόσα χρόνια στο εξωτερικό. Να πηγαίνει όλο και
καλύτερα το Ενδοσκοπικό τμήμα στο δημόσιο νοσοκομείο Αμαλία Φλέμινγκ όπου είμαι
υπεύθυνος. Επίσης ετοιμάζω δύο βιβλία ένα παιδικό με την επίσης συγγραφέα
Ευριδίκη Σιγαλού κι ένα ποίησης όπου θα είναι στην ουσία το απόσταγμα των
βιωμάτων μου. Θα περιέχει ένα προσωπικό μου επίτευγμα όπου παίρνω κάποιες
διεργασίες από την ιατρική και τις κάνω ποίηση. Νομίζω θα σας αρέσει.
-Ας κλείσουμε με ένα ποίημα ή στίχο:
Θα ήθελα να κλείσω με το ποίημα μου Κλαίω...
Διαβάζοντας το θα κατανοήσετε γιατί ονόμασα την ποιητική συλλογή μου «Στο μαύρο
Ρίγος»
Ευχαριστώ πολύ για την εξαιρετική συνέντευξη και τις
εύστοχες ερωτήσεις.
Ποίημα:
Κλαίω..
Γιατί υπάρχω
Γιατί νιώθω
Γιατί πονάω.
Κλαίω..
Γιατί είμαι γδαρμένος
Είμαι δαρμένος
Και πληγωμένος.
Κλαίω..
Για τη πληγή μου
Που τη χαϊδεύω
Με τη ψυχή μου
Μα δεν ιάται.
Κλαίω..
Για τη παιδικότητα
Που μου τάξαν
Με βεβαιότητα.
Κλαίω..
Για την αστραπή
Μήπως χαθεί
Και δεν είμαι εκεί.
Κλαίω..
Για τα κομμάτια μου
Που τα μαζεύω
Και τα χαζεύω
Τα κλαίω όμως
Γιατί τώρα αρχίζω
Να τα γνωρίζω.
Κλαίω..
Για τη σκιά
Τη καταχνιά
Τούτη που αφήνει
Αυτή η γενιά.
Κλαίω επίσης..
Που νιώθω λίγος
Που δεν είμαι εκεί
Στο μαύρο ρίγος.
Στο ρίγος της ψυχής
Της κάθε ζωής
Που έχει ανάγκη
Στο εμείς..
Κλαίω
ΔΚ
