Διακοπές στον Ωρωπό

 

Πέντε ολόκληρες μέρες έμεινα στον φιλόξενο Ωρωπό και μέσα σε αυτές τις πέντε μέρες προλάβαμε και τα κάναμε όλα σαν έφηβοι που τρέχουν να τα προλάβουν όλα - σαν να μην υπάρχει αύριο. Και καφέδες εξαιρετικής ποιότητας στο μαγαζί του κουμπάρου μου του Γιάννη Σιδέρη το Side Street Café. Και απολαύσαμε τα μπάνια μας στη θάλασσα κάτω από τον καυτό ήλιο. Και εξαιρετικό φαγητό κάτω από τ’ αστέρια. Και ξενυχτήσαμε μέχρι το πρωί (κυριολεκτικά) στη Ρία Ελληνίδου η οποία κάνει τρελό κέφι. Και πρόλαβα να δω τον αγαπημένο μου φίλο και ομότεχνο Παναγιώτη Κουρούπη και τα είπαμε όλα. Και φυσικά δεν με ένοιαζε που κοιμόμουν ελάχιστες ώρες. Γύρισα στο σπίτι στη Νίκαια την Κυριακή το βράδυ με γεμάτες μπαταρίες και έτοιμος για την επόμενη εξόρμηση. Ευχαριστώ τους αγαπημένους μου κουμπάρους Γιάννη και Δήμητρα που πάντα φροντίζουν να αισθάνομαι σαν το σπίτι μου. Και του χρόνου με υγεία!!  

 

Το νέο βιβλίο του συγγραφέα Στάθη Βλαχάκου «Ο εστέτ κ. Ντόλφιν» είναι το must read του καλοκαιριού.

 

Αυτό το καλοκαίρι κυκλοφορούν αμέτρητα λογοτεχνικά βιβλία Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Αυτό δεν σημαίνει ότι αξίζουν όλα να διαβαστούν. Ο πολυγραφότατος φίλος μου και συγγραφέας Στάθης Βλαχάκος επιστρέφει με ένα δυνατό αστυνομικό νουάρ μυθιστόρημα το οποίο με κέρδισε αμέσως από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο με απίστευτη πλοκή και έναν καθόλου συνηθισμένο πρωταγωνιστή. Ο ήρωας του βιβλίου ζει μια περιπέτεια και περιπλέκεται σε διάφορες καταστάσεις. Είναι άκρως ενδιαφέρον βιβλίο και δεν αφήνει κανέναν αναγνώστη παραπονεμένο. Η μια ανατροπή διαδέχεται την άλλη και η αγωνία κορυφώνεται. Αν, λοιπόν, θέλετε να διαβάσετε κάτι το ξεχωριστό που θα σας μείνει να η ευκαιρία. Ο εστέτ κ. Ντόλφιν βρίσκεται εκεί έξω και σας περιμένει!

 

 

Στο οπισθόφυλλο γράφει…

Ένας μοναχικός περιηγητής και φωτογράφος
φτάνει στους αμπελώνες του Κιάντι,
αναζητώντας το φως, τη σιωπή και την ομορφιά.
Όμως, κάτω από την ειδυλλιακή επιφάνεια
της Τοσκάνης, ξετυλίγεται ένα σκοτεινό μυστικό
που θα τον παρασύρει σε έναν λαβύρινθο
από πάθη, ψέματα και εγκλήματα.

Σε έναν κόσμο που όπου τίποτα
δεν είναι όπως φαίνεται,
ο κ. Ντόλφιν θα κληθεί να ανακαλύψει
την αλήθεια – αν πρώτα
δεν χαθεί μέσα στην ίδια του
την αισθητική αναζήτηση.

Ένα μυθιστόρημα μυστηρίου για εκλεκτικούς αναγνώστες,
όπου η ομορφιά και η διαφθορά
συνυπάρχουν αρμονικά, όπως το φως
και η σκιά στους λόφους του Κιάντι.

 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΛΤΕΜΙ

Το παράδοξο της τεχνολογίας: Κερδίσαμε χρόνο, χάσαμε τη στιγμή | Ελευθέριος Π. Αντωνιάδης | συγγραφέας

 

Κάποτε τα πράγματα κινούνταν πιο αργά. Όχι απαραίτητα καλύτερα, όχι απαραίτητα πιο εύκολα, αλλά σίγουρα πιο αργά. Αν ήθελες να μιλήσεις με κάποιον, του έλεγες: «Θα σε πάρω αύριο» ή «θα τα πούμε σε δύο ώρες». Και αυτό αρκούσε. Η επικοινωνία είχε χρόνο αναμονής. Η δουλειά είχε φυσικά όρια. Η απουσία δεν θεωρούνταν αμέλεια. Το να μη σε βρίσκει κάποιος για δύο ώρες δεν ήταν πρόβλημα· ήταν απλώς ζωή.

Σήμερα, η τεχνολογία έχει σχεδόν εξαφανίσει την αναμονή. Το μήνυμα φτάνει αμέσως. Το email έρχεται παντού. Το κινητό μας ακολουθεί στο γραφείο, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, στο τραπέζι, ακόμα και στις στιγμές που υποτίθεται ότι ανήκουν αποκλειστικά σε εμάς. Η εργασία που κάποτε χρειαζόταν ώρες, τώρα μπορεί να γίνει σε λεπτά. Η πληροφορία που παλαιότερα απαιτούσε αναζήτηση, τηλεφωνήματα, βιβλία ή εμπειρία, σήμερα εμφανίζεται μπροστά μας σε δευτερόλεπτα. Και τώρα, με την τεχνητή νοημοσύνη, ακόμη και διαδικασίες που θεωρούσαμε αργές ή σύνθετες γίνονται σχεδόν αστραπιαίες.

Θα περίμενε κανείς ότι αυτό θα μας έκανε πιο ήρεμους. Ότι όσο η τεχνολογία κερδίζει χρόνο για εμάς, τόσο εμείς θα κερδίζουμε χώρο μέσα στη ζωή μας. Ότι οι πιο γρήγοροι υπολογιστές, οι πιο άμεσες επικοινωνίες, οι πιο εύκολες μετακινήσεις και τα πιο έξυπνα εργαλεία θα μας απελευθέρωναν από ένα μέρος του άγχους. Όμως συνέβη το αντίθετο. Ο άνθρωπος δεν πήρε τον χρόνο που του επιστράφηκε και τον μετέτρεψε σε ξεκούραση, σκέψη, σχέση ή απόλαυση. Τον γέμισε με περισσότερες υποχρεώσεις.

Εδώ βρίσκεται το μεγάλο παράδοξο της τεχνολογικής προόδου: όσο πιο γρήγορα γίνονται τα πράγματα, τόσο περισσότερα πράγματα απαιτείται να γίνουν. Η ταχύτητα δεν λειτούργησε ως απελευθέρωση. Λειτούργησε ως νέα προσδοκία. Αν κάτι μπορεί να γίνει γρήγορα, τότε πρέπει να γίνει γρήγορα. Αν ένα μήνυμα μπορεί να απαντηθεί άμεσα, τότε η καθυστέρηση μοιάζει με αδιαφορία. Αν μια εργασία μπορεί να ολοκληρωθεί σε μία ώρα αντί για μία ημέρα, τότε απλώς δημιουργείται χώρος για την επόμενη εργασία. Η τεχνολογία δεν αφαίρεσε πίεση· ανέβασε τον πήχη της διαθεσιμότητας.

Παλαιότερα, το τέλος της εργασίας είχε πιο καθαρό περίγραμμα. Έφευγες από το γραφείο και, σε μεγάλο βαθμό, η δουλειά έμενε εκεί. Σήμερα, η δουλειά χωράει στην τσέπη. Το κινητό έχει γίνει ένας μικρός φορητός σταθμός ευθύνης. Δεν μεταφέρει μόνο επικοινωνία· μεταφέρει προσδοκία. Να απαντήσεις. Να ξέρεις. Να ενημερωθείς. Να μη χάσεις κάτι. Να είσαι διαθέσιμος. Να είσαι παρών σε όλα, ακόμα κι όταν δεν είσαι πραγματικά παρών πουθενά.

Η ίδια λογική έχει περάσει και στην απόλαυση. Πηγαίνεις σε μια συναυλία, σε ένα ταξίδι, σε ένα καλό εστιατόριο, και η πρώτη αντίδραση δεν είναι πάντα να ζήσεις τη στιγμή. Είναι να την καταγράψεις. Να τραβήξεις φωτογραφία, να βγάλεις βίντεο, να το ανεβάσεις, να το δείξεις, να το αποθηκεύσεις. Η εμπειρία δεν βιώνεται μόνο για αυτό που είναι· μετατρέπεται σε υλικό. Σε απόδειξη παρουσίας. Σε περιεχόμενο.

Κάποτε μια συναυλία έμενε μέσα σου ως ήχος, φως, αίσθηση, πρόσωπα, ατμόσφαιρα. Μπορεί να μην θυμόσουν κάθε λεπτομέρεια, αλλά θυμόσουν το βίωμα. Το σώμα σου ήταν εκεί. Το μυαλό σου ήταν εκεί. Η ανάμνηση γραφόταν μέσα σου, όχι επειδή την κατέγραφε μια συσκευή, αλλά επειδή την ζούσες χωρίς μεσολάβηση. Σήμερα, συχνά η στιγμή περνάει μέσα από την οθόνη πριν περάσει από τη συνείδηση. Κοιτάμε το γεγονός που συμβαίνει μπροστά μας μέσα από ένα κινητό, σαν να χρειαζόμαστε τεχνική επιβεβαίωση ότι πράγματι το ζήσαμε.

Το περίεργο είναι ότι πολλές από αυτές τις φωτογραφίες και τα βίντεο δεν τα ξαναβλέπουμε ποτέ. Καταλήγουν καταχωνιασμένα σε μια ψηφιακή μνήμη, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα αρχεία. Η ανάμνηση δεν κατοικεί πλέον τόσο στο μυαλό όσο σε έναν αποθηκευτικό χώρο. Και επειδή ξέρουμε ότι «υπάρχει κάπου», ίσως σταματάμε να την κρατάμε μέσα μας με τον παλιό τρόπο. Δεν αφηνόμαστε να τη νιώσουμε. Τη συλλέγουμε.

Έτσι, η εμπειρία χάνει το βάθος της και αποκτά τη μορφή λίστας. Πήγαμε εκεί. Φάγαμε εκεί. Είδαμε αυτό. Το ανεβάσαμε. Το τσεκάραμε. Been there, done that. Πάμε στο επόμενο. Η ζωή αρχίζει να μοιάζει όχι με αλληλουχία βιωμάτων, αλλά με αλληλουχία καταγραφών. Δεν έχει σημασία μόνο τι ζήσαμε, αλλά αν το αποτυπώσαμε, αν το κοινοποιήσαμε, αν απέκτησε εξωτερική επιβεβαίωση.

Η τεχνολογία, βέβαια, δεν είναι ο εχθρός. Δεν φταίει το κινητό επειδή τραβάμε βίντεο αντί να ακούμε τη μουσική. Δεν φταίει ο υπολογιστής επειδή γεμίσαμε το πρόγραμμά μας με περισσότερες εργασίες. Δεν φταίει η τεχνητή νοημοσύνη επειδή φοβόμαστε να μείνουμε λίγο ακίνητοι. Το πρόβλημα δεν είναι η ύπαρξη των εργαλείων. Το πρόβλημα είναι ότι δεν προλάβαμε να αναπτύξουμε σοφία ανάλογη με τη δύναμή τους.

Κερδίσαμε ταχύτητα χωρίς να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε με τον χρόνο που απελευθερώνεται. Κερδίσαμε δυνατότητες χωρίς να βάλουμε όρια. Κερδίσαμε συνδεσιμότητα χωρίς να προστατεύσουμε τη σιωπή. Κερδίσαμε άμεση καταγραφή χωρίς να καταλάβουμε ότι η ανάμνηση δεν είναι απλώς αρχείο. Είναι επεξεργασμένο βίωμα. Είναι κάτι που ωριμάζει μέσα μας, όχι κάτι που αποθηκεύεται απλώς σε έναν φάκελο.

Ίσως το ζητούμενο της εποχής μας να μην είναι περισσότερη τεχνολογία, αλλά περισσότερη επίγνωση στη χρήση της. Να ξαναβάλουμε καθυστέρηση εκεί που η αμεσότητα δεν είναι απαραίτητη. Να ξαναβάλουμε όρια εκεί που η διαθεσιμότητα έγινε ασφυξία. Να ξαναμάθουμε να πηγαίνουμε σε μια συναυλία και να ακούμε. Να πηγαίνουμε σε ένα ταξίδι και να κοιτάμε. Να καθόμαστε σε ένα τραπέζι και να είμαστε εκεί, όχι μισοί στη συζήτηση και μισοί στην οθόνη.

Η πραγματική πρόοδος δεν είναι να κάνουμε τα πάντα πιο γρήγορα. Είναι να ξέρουμε ποια πράγματα αξίζει να γίνονται αργά. Η αγάπη, η φιλία, η σκέψη, η ξεκούραση, η τέχνη, η απόλαυση, η μνήμη δεν υπακούουν πάντα στη λογική της επιτάχυνσης. Δεν βελτιώνονται επειδή συμπιέζονται. Αντίθετα, πολλές φορές καταστρέφονται όταν τις αντιμετωπίζουμε σαν εργασίες προς ολοκλήρωση.

Η τεχνολογία μάς έδωσε ένα τεράστιο δώρο: τη δυνατότητα να κάνουμε περισσότερα με λιγότερο κόπο και σε λιγότερο χρόνο. Το ερώτημα είναι γιατί εμείς μετατρέψαμε αυτό το δώρο σε νέα μορφή πίεσης. Γιατί, αντί να αδειάσουμε χώρο στη ζωή μας, τον γεμίσαμε μέχρι ασφυξίας. Γιατί, αντί να ζούμε περισσότερο, καταλήξαμε να διαχειριζόμαστε περισσότερα.

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη επανάσταση να μην είναι η επόμενη συσκευή, η επόμενη εφαρμογή ή το επόμενο άλμα της τεχνητής νοημοσύνης. Ίσως η πραγματική επανάσταση να είναι να μπορέσει ο άνθρωπος να σταθεί ξανά μπροστά σε μια όμορφη στιγμή χωρίς να την καταναλώσει, χωρίς να την ανεβάσει, χωρίς να την αποθηκεύσει βιαστικά. Να την αφήσει απλώς να συμβεί. Να την ζήσει. Και να την κρατήσει εκεί όπου οι πιο σημαντικές αναμνήσεις ανήκαν πάντα: όχι στη μνήμη της μηχανής, αλλά στη μνήμη της ψυχής.

Ελευθέριος Π. Αντωνιάδης

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗ ΣΑΛΑΜΙΝΑ

 

Όλο τον Ιούλιο παραθέριζα στα πανέμορφα Βασιλικά Σαλαμίνας. Μια υπέροχη παραλία και αμέτρητα δέντρα. Και τζιτζίκια που τραγουδούσαν ευτυχισμένα. Έγραφα. Αυτό με χαλάρωνε, αυτό ήθελα να κάνω και αυτό έκανα. Στο φιλόξενο σπίτι της αδερφής μου της Βασιλείας. Τη μαγειρική την είχε αναλάβει αποκλειστικά η άλλη μου η αδερφή η Βαγγελία. Και τα βράδια; Ξεσάλωμα; Όχι βέβαια. Τα βράδια κοιμόμουν και ονειρευόμουν ότι γράφω το επόμενο best seller μου. Που θα μου πάει. Θα έρθει και αυτό κάποια μέρα. Μόνο εύχομαι να είμαι εν ζωή. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στις αδερφές μου. Ένα μεγαλύτερο ευχαριστώ στην μητέρα μου για τη διακριτική της παρουσίαση. Το πιο μεγάλο ευχαριστώ το χρωστάω στον Θεό που δεν με αφήνει χωρίς έμπνευση!

 

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΩ | NAOMI ISHIGURO | ΠΟΛΗ ΑΠΟ ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΣΚΙΑ | ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΝΩΑΣ

 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ…

Η ζωή είναι σκληρή για τους κατοίκους στη Νεφελώδη Πόλη, όπου η φτώχεια και η διαφθορά είναι συχνό φαινόμενο και η εγκληματική οργάνωση των Τυχερών Κορακιών σπέρνει παντού τον τρόμο. Η Τόσικο, ο Τζουν και η Μέι Καουακάμι είναι αδέλφια που, ενώ δεν τα ενώνουν δεσμοί αίματος μεταξύ τους, είναι αφοσιωμένα το ένα στο άλλο και ζουν εκτός νόμου, επιθυμώντας να πάρουν εκδίκηση για την άδικη δολοφονία της αγαπημένης τους «θείας» Ρέικο. Ο Χάρου είναι ο γιος της αυτοκράτειρας, που είναι γραφτό μια μέρα να γίνει ο ηγεμόνας του Αρχιπελάγους και να συνεχίσει την απεχθή κληρονομιά της μητέρας του. Εκείνος όμως ενδιαφέρεται περισσότερο να γίνει φίλος με τα μαγικά Πνεύματα του Ήλιου, τα οποία, καθώς φαίνεται, είναι ο μόνος που μπορεί να δει. Ο Θίο έχει αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη γενέτειρά του και τώρα εργάζεται απρόθυμα ως μισθοφόρος των Τυχερών Κορακιών. Δεν θέλει να είναι κακοποιός, όμως ως παράνομος μετανάστης στην πόλη δεν έχει πολλές επιλογές. Όταν η Τόσικο κλέβει ένα μαργαριτάρι δράκου που ανήκει στον αρχηγό των Τυχερών Κορακιών, ξεκινάει για όλους μια συναρπαστική περιπέτεια, που θα καθορίσει το μέλλον της πόλης.

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ…

Μου αρέσουν πάρα πολύ τα βιβλία φαντασίας. Αυτά που ταξιδεύουν τον αναγνώστη σε άγνωστα μονοπάτια. Ένα τέτοιο συναρπαστικό ταξίδι έκανα και με αυτό το χορταστικό βιβλίο (720 σελίδες!!!) το οποίο όχι απλά δεν με κούρασε αλλά σελίδα τη σελίδα προσπαθούσα να φανταστώ πού πηγαίνει η ιστορία. Μια ιστορία μοναδική γραμμένη από μια υπερταλαντούχα συγγραφέα που έχει ένα σπάνιο χάρισμα. Να ξέρει πώς να μαγέψει τον αναγνώστη. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι το συγκεκριμένο βιβλίο έχει μεταφραστεί σε 30 γλώσσες δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όλοι μιλούν για αυτό το βιβλίο. Ανάμεσά τους και εγώ. Ανυπομονώ για το δεύτερο μέρος!!

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ | ΤΖΕΝΗ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ | ΦΥΓΗ γιατί ό,τι αγαπώ δεν πρέπει να πονά | ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΗ

 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Κρυμμένη πίσω από το προσωπείο μιας φαινομενικά ήσυχης ζωής, μια γυναίκα με όνομα, ψυχή και όνειρα βίωνε για χρόνια τον φόβο και την κακοποίηση, χάνοντας καθημερινά τον εαυτό της. Η Βίκυ έμαθε να κρύβει τα σημάδια, όχι μόνο εκείνα του σώματος, αλλά και της καρδιάς της. Πίστευε πως το να υπομένει και να συγχωρεί αδικαιολόγητες πράξεις είναι το σωστό.

 
Μέχρι που αναγνώρισε τα ίδια σημάδια στα μάτια των παιδιών της. Και μόνο τότε συνειδητοποίησε ότι το μεγαλύτερο καθήκον της είναι να τα προστατέψει. Μόνο τότε είδε ότι δίπλα της υπήρχαν άνθρωποι που μπορούσαν να τη βοηθήσουν να σπάσει τα δεσμά της. Μόνο τότε κατάλαβε ότι δεν ήταν μόνη.

 
Μια σκληρή αλλά τόσο αληθινή διαδρομή: από τον φόβο στην αφύπνιση, από τη σιωπή στη μαρτυρία, από την απόγνωση στην ελπίδα. Γιατί η φυγή δεν είναι πάντα πράξη δειλίας, αλλά καμιά φορά είναι η πιο μεγάλη πράξη γενναιότητας.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ

Η «ΦΥΓΗ» δεν είναι ένα εύπεπτο βιβλίο το οποίο όταν ολοκληρώσεις την ανάγνωσή του έχεις ξεχάσει κιόλας τι ακριβώς έχεις διαβάσει. Πρόκειται για μια δυνατή ιστορία που πιστέψτε με δεν θα αφήσει κανέναν αναγνώστη αδιάφορο. Η σύγκρουση των ανθρώπινων σχέσεων, τα απανωτά γεγονότα και οι ανατροπές, οι ήρωες που πρωταγωνιστούν μέσα σε αυτό το κάνουν πολύ πιο ενδιαφέρον. Είναι από εκείνα τα σπάνια βιβλία που δυσκολεύεσαι να αφήσεις από τα χέρια σου. Τα μηνύματα που περνάει είναι πολλά και κυρίως ανθρώπινα. Τα συναισθήματα που δημιουργεί είναι ακόμα περισσότερα. Είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!!

Βιβλιοπρόταση | Αλέξανδρος Παπαδάκης | Ο όμηρος και ο απαγωγέας | Εκδόσεις Kaktos

 

Περιγραφή…

Μην φοβάσαι να βρεθείς στο μέσον της μάχης μεταξύ Ζωής και Θανάτου.

 

Το βιβλίο αυτό είναι γραμμένο απο το τέλος του προς την αρχή έτσι ώστε να μην χρειάζεσαι να έχεις διαβάσει το Πρώτο Μέρος.

 

Έχεις στα χέρια σου μία ασυγκράτητη ιστορία όπου θα γνωρίσεις τον ντετέκτιβ Ντάκ Μόλεν. Ένας Ντετέκτιβ με  ψυχικές διαταραχές, όπου θ’ αρχίσει να τις αντιμετωπίζει μόλις επιλέξει να ιχνηλατήσει τα στοιχεία ενός ανθρώπου, του Δέλφου Χόμερ, επειδή του το είπε μια Φωνή. Το ταξίδι του θα είναι γεμάτο από περιπέτεια και μυστήριο. Όλα αυτά όμως θα σιωπήσουν μόλις βρεθεί αντιμέτωπος με το σκοτεινό παρακράτος που ελέγχει την ανθρωπότητα…

 

Το ταξίδι που θα βιώσουμε, μέσα απ’ όλα τα πρόσωπα που θα γνωρίσουμε, τα μέρη που θα βρεθούμε, εύλογα θα μας κάνει ν’ αντιληφθούμε ότι το βιβλίο προσπαθεί να ενεργοποιήσει το παγκόσμιο ανθρωπιστικό υπερόπλο.. Την Ελληνική Γλώσσα..

 

Μην αισθανθείς μπερδεμένος από την πολυπλοκότητα του βιβλίου. Εκείνο θα σε διαβάσει, και όχι εσύ αυτο. Θυμίσου το αυτό, αγαπητή και αγαπητέ αναγνώστη…

 

Λίγα λόγια από μένα…

Έξυπνο, μοναδικό, πρωτότυπο. Με αυτές τις τρείς λέξεις θα ξεκινήσω…

Χωρίς ίχνος υπερβολής και το πρώτο μέρος αλλά και το δεύτερο έχουν κάτι το ξεχωριστό. Ο ταλαντούχος συγγραφέας δεν έχει πέσει σε παγίδες και δεν χρησιμοποιεί τρικ για να εντυπωσιάσει τον αναγνώστη.

Οι ιστορίες έχουν ενδιαφέρον. Διαβάζονται απνευστί και δεν κουράζουν.

Αυτά τα βιβλία δεν έχουν εποχή. Δεν έχουν τοποθεσία. Είναι παντός καιρού και γραμμένα σε μια διαφορετική αλλά κατανοητή γλώσσα.

Αναζητήστε τα!!