Σαν καμπάνα του εσπερινού λίγο
πριν το σκοτάδι, το Φθινόπωρο μας θυμίζει πως τίποτα δεν διαρκεί αιώνια. Κι από
την άλλη πως ακόμη και στη φθορά υπάρχει ομορφιά και χρησιμότητα. Ότι μας στερεί
από την καλοκαιρινή ευδαιμονία, δεν
είναι απώλεια αλλά εξέλιξη. Μας δείχνει τον δρόμο. Πως να αλλάζουμε, να προσαρμοζόμαστε
σε κάτι ίσως πιο ουσιαστικό. Τα
κιτρινισμένα φύλα δεν είναι θάνατος. Απλά γίνονται λίπασμα για να ανθίσει ξανά
η άνοιξη. Οι άνεμοι κοπάζουν για ήρεμα ταξίδια. Ο ήλιος υποκλίνεται, χαμηλώνει
την ένταση, να πάρουμε την ανάσα που έχουμε ανάγκη. Το φθινόπωρο είναι όταν
σταματάς να τρέχεις και αρχίζεις να σκέφτεσαι. Μια εποχή σιωπηλού απολογισμού.
Τι άφησες πίσω σου, τι συνεχίζεις να κουβαλάς, που χρειάζεται αναθεώρηση.
Ξεθωριασμένα όνειρα που πρέπει να αποτινάξουμε και να κάνουμε καινούρια,
τοξικοί φίλοι που πρέπει να παραμερίσουμε. Να αγαπήσουμε λίγο περισσότερο τον
εαυτό μας. Είναι σαν restart χωρίς θόρυβο και τυμπανοκρουσίες. Είναι απελευθέρωση. Μελαγχολική
αλλά αναγκαία. Είναι ο ενδοσκοπικός ψίθυρος πριν την αναγέννηση.
Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία
χρόνια με τρομάζει το γεγονός ότι το καλοκαίρι έχει κλέψει τον πρώτο μήνα του
φθινοπώρου, τον Σεπτέμβρη, και τον έχει εντάξει στο ενεργητικό του. Αλλά και με
τους άλλους δύο κάτι θα κάνουμε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου