Πρώιμο Φθινόπωρο “Un Automne Précoce” της συγγραφέως Δέσποινας Μπλαστροπούλου

 

Πρώιμο φθινόπωρο;  

Μα έφυγε το καλοκαίρι;

Μεθυσμένη απ’ των χρωμάτων τον προαιώνιο χορό

κάτω από τον αδιανόητο του Σεπτέμβρη Ήλιο

Ασυμβίβαστη εγώ με ψάθινο καπέλο.

Νιώθω την χαρά της προσμονής.

Feuilles mortes, arbres jaunis...

La chaleur provoque un automne précoce?

Φύλλα νεκρά, κιτρινισμένα δέντρα..

Η ζέστη προκαλεί ένα πρώιμο φθινόπωρο;

 

Νιώθω κάτι να τρίβεται, να τριζοβολάει, να χαϊδεύει, να ηδονίζεται…

Είναι η σημασία που δίνουμε στα σκιρτήματα ψυχής.

Αυτές οι αχτίδες κι αυτές οι σκιές, αυτή η ζέστη που έρχονται

απ’ το βάθος του αέρα....

Πλησιάζει το φθινόπωρο και η καρδιά αρχίζει να ονειρεύεται..

Ποια είμαι εγώ και τι άλλο μπορώ να κάνω παρά να συμμετέχω

στο παιχνίδι του φωτός μέσα στα φυλλώματα;

Μην είμαι αυτή η αχτίδα...που σχίζει τον αέρα με ένα θολό χαμόγελο..;

Ίσως αυτή η γλυκύτητα κι αυτό το διακριτικό πάθος που ανασαίνει

με τον αέρα...;

Από τοίχο σε τοίχο, από κήπο σε κήπο, ο αέρας γλιστρά, ξεφεύγει,

άλλοτε σε ένα μονοπάτι, που λάμπει από το φως, άλλοτε κάτω από

τις βαθιές σκιές…

Τι πλούτος και τι αφθονία βγαίνοντας στο όνειρο.

Ένα δυνατό άρωμα από την στεγνή γη, το πράσινο της συκιάς παντρεύεται, ζευγαρώνει με το βαθύ πράσινο της βερικοκιάς ω…

Ήρθε του Φθινοπώρου η ώρα;

 

Για μια στιγμή το βλέμμα σου με άγγιξε

Ερέθισμα του νου..

Ιδανικό σενάριο να θρέψουμε προσδοκίες..

Φθινόπωρο θα έρθει η σειρά σου...

 

Automne Majestueux, on ne s'en lasse pas.

Φθινόπωρο Μεγαλοπρεπές, δεν το βαριόμαστε ποτέ.

Σαν ένα λογοτέχνημα, ένα ποίημα όπου ανακαλύπτεις

την ομορφιά, την μελαγχολία.

Με χαμόγελο πότε αθώο και πότε πονηρό, με  βλέμμα παντοτινά καθαρό,

τρέχει πίσω από τον χρόνο δίχως να χάνει την ψυχραιμία του, καταφέρνοντας

να είναι άψογο ή μήπως όχι;

Mας πλουτίζει, μας απελευθερώνει

και συνεχίζουμε να ζούμε σε μια πραγματικότητα που ξεγλιστρά..

που αιχμαλωτίζεται στιγμιαία από τις λέξεις..

αλλά που πρόκειται να χαθεί ανεπιστρεπτί..

φύλλα νεκρά…

...το σήμερα είναι μια ακόμη ζέστη ημέρα...

 έχει μια γλύκα να βλέπεις να σβήνει ό,τι χτες ακόμα έκαιγε μέσα σου..

 

Φθινόπωρο έρχεται η σειρά σου...

Άκου το ..

Ρυθμός αισθήσεων....

Σπάνιος δεξιοτέχνης.. στοιχειωτικός... αιθέριος

με μια δόση μελαγχολίας...

σαν από αρχαιοελληνική ύδραυλη...

παιχνιδίζουν απαλά τα χρυσάφια των ακτίνων..

ζωντανό το λίκνισμα.. ανάσα της άμμου...

Οι λέξεις δεν μου αρκούν μα σε ένα πέρασμα του αέρα,

εσκαρφίστηκα τα μύρια όσα...πολλά δίχως ειρμό σαν από κάπου πανάρχαια βγαλμένα...και σαν ξεκινούσα να τα σκεφτώ κι όλας λιγόστευαν τα λόγια.......

Τέτοια η ομορφιά και η μαγεία....

Το φθινόπωρο παθιάζεται με τη ζωή, εφορμά στους ρυθμούς της

και μεγαλουργεί για χάρη μας…

Ψάχνω να βρω τον εαυτό μου μέσα σε αυτό το αραχνοΰφαντο

πέπλο του αιθέρα.......

Η παράδοξη μεταμόρφωση του καιρού...ένας σαδιστικός ερωτισμός...

Συμβολίζει το τέλος μιας εποχής, το πέρασμα του χρόνου,

την απώλεια ή την ωρίμανση. 

Ανατριχίλα…καθώς

«Όλα τελειώνουν και μόνο το φθινόπωρο παραμένει αιώνια νέο

σαν τα πιο λυπημένα ποιήματα» Τάσος Λειβαδίτης

 

Δ.Γ.Μ. 5.9.25 

και γράφω, τούτη την ώρα, που το φως του δειλινού ενώνεται

με όσα αδιευκρίνιστα μου φέγγουν....

αντίδωρο φιλίας..