ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ | ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΗΛΙΑΣ | ΤΟ ΥΠΕΡΟΧΟ ΚΑΘΑΡΜΑ 2: ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΜΑΥΡΟΣ ΚΡΟΤΑΛΙΑΣ | ΤΡΙΤΗ 7/10 | 19:30 | ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΠΕΙΡΑΙΑ | ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ

 

Μια αθόρυβη αλλαγή της συγγραφέως Δώρας Τζέμα

 

Υπάρχουν εποχές που δεν φωνάζουν. Που δεν γράφονται με κεφαλαία, ούτε κυκλοφορούν με πανηγυρισμούς. Είναι οι εποχές του ενδιάμεσου, το σημείο εκείνο όπου τα πράγματα δεν είναι πια όπως ήταν, μα ούτε ακόμη όπως πρόκειται να γίνουν.

Το φθινόπωρο δεν έρχεται να διεκδικήσει τίποτα. Έρχεται για να μας δείξει πως οι αλλαγές και η διάβρωση έρχεται αθόρυβα και αόρατα. Μια αλλαγή που δεν την αντιλαμβάνεσαι στο αρχικό της στάδιο και που όταν το πάρεις είδηση είναι πλέον αργά.

Τίποτα δεν τελειώνει με κραυγές στη φύση. Σβήνει αργά, σαν τη θράκα που υποχωρεί δίχως σπίθες, σαν φως που φεύγει από τα βλέφαρα λίγο πριν τον ύπνο.

 

Η αλλαγή έρχεται με τον ήλιο να σιγοκαίει ακόμη τα μεσημέρια, ενώ ο αέρας του πρωινού φέρει μια ψύχρα γεμάτη σκέψεις. Σκέψεις που μας θυμίζουν πως τίποτε δεν διαρκεί για πάντα στο ακέραιο.

Ούτε το Φθινόπωρο κάνει θεαματική είσοδο. Αυτό γλιστράει μέσα από τις ρωγμές του Αυγούστου ψιθυρίζοντας στη γλώσσα της ψυχρής ειλικρίνειας ότι η φλόγα δεν διαρκεί για πάντα.

Είναι οι μέρες όπου οι σκιές μακραίνουν, και η σιωπή των απογευμάτων δεν είναι πλέον σιωπή ανάπαυσης, αλλά σιωπή αναμονής.

Το Φθινόπωρο είναι εποχή-κατώφλι.

Δεν σε σπρώχνει, ούτε σε παίρνει από το χέρι να προχωρήσεις βιαστικά. Σε αφήνει να σταθείς και να κοιτάξεις πίσω, να ακούσεις. Να επιτρέψεις στα πράγματα να αλλάξουν χωρίς όμως να προλάβεις να επέμβεις.

Το φθινόπωρο είναι αίσθηση που απλώνεται σαν σκιά πίσω απ’ το φως, σαν αναστεναγμός που δεν ειπώθηκε ποτέ δυνατά. Είναι εποχή ορίου. Ούτε ζωή, ούτε φθορά. Ούτε αρχή, ούτε τέλος. Είναι η εποχή του ενδιάμεσου και της αμφιταλάντευσης όπου όλα γίνονται εύθραυστα και αληθινά.

Το φθινόπωρο δεν έρχεται, διαρρέει αφήνοντας το στίγμα του παντού δίχως να το αντιληφθούμε άμεσα. Κυλά μέσα απ’ τα παντζούρια, τρυπάει τα κόκαλα τα πρωινά, πέφτει πάνω στα ρούχα που κρέμονται να στεγνώσουν.

Το βλέπεις αν κοιτάξεις τα φύλλα που ενώ δεν πέφτουν ακόμα, έχουν ήδη χάσει την πίστη τους στο πράσινο. Λες και κρατιούνται από συνήθεια και όχι από ζωή..

Τα κορμιά, καψαλισμένα από το καύμα του καλοκαιριού, ξεφλουδίζουν κι αυτά αργά όπως η σαύρα που αποχωρίζεται το δέρμα της. Η φύση φοράει τα πιο φλογερά πορτοκαλί που μοιάζουν με φλόγες χωρίς να καίνε, αλλά δεν τα φορά για να γιορτάσει, μα για να αποχαιρετίσει με αξιοπρέπεια αυτό που φεύγει. Τα φοράει για να υποδεχτεί τη σιωπή.

Το ίδιο και ο ουρανός που κρατάει μαζί το φως και το σκοτάδι της βροχής. Βαρύς ο σκοπός του, να δροσίσει χωρίς να καταστρέψει. Μα είναι γλυκό αυτό το βάρος, μοιάζει με κουβέρτα παλιάς εποχής, που ενώ δεν την χρειάζεσαι ακόμη, θέλεις να την έχεις κοντά. Σαν τη κουκούλα που έχεις ήδη φορέσει, ενώ η βροχή δεν σε βρήκε ακόμη.

Το φθινόπωρο δεν είναι τόπος ούτε κατάσταση. Είναι τρόπος. Τρόπος να αποδεχτείς την πτώση χωρίς ήττα, να νιώσεις την απώλεια χωρίς θρήνο, να δεις ότι η ομορφιά κρύβεται στην παροδικότητα, στην αλλαγή, στη μετάβαση και όχι στη διάρκεια. Είναι εκείνο το ανάμεσα στο ήμουν και θα είμαι. Όλα γίνονται διαφορετικά πριν καν το καταλάβεις. Κι εκεί κρύβεται η μαγεία. Στο ότι δεν υπάρχουν βεβαιότητες, παρά μόνο ίχνη από καλοκαίρι και υποσχέσεις του χειμώνα. Κάθε πρωί μυρίζει περισσότερο χώμα. Χώμα υγρό που κάνει τα μπράτσα σου να ζητάνε μανίκια κι ο ουρανίσκος σου ζεστό καφέ.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο φως που λιγοστεύει και στο κρύο που έρχεται, η ψυχή νιώθει μετέωρη και κενή από την αναμονή.

Φθινόπωρο λοιπόν. Μια εποχή ζωντανή απόδειξη, όπου μας δείχνει πως όλα αλλάζουν ακριβώς τη στιγμή που φαίνονται ακίνητα.

ΤΕΤ Α ΤΕΤ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ & ΗΘΟΠΟΙΟ ΧΡΗΣΤΟ ΝΤΟΒΑ

 

Σκηνοθεσία σε συνδυασμό με υποκριτική. Ποιες είναι οι ευκολίες και ποιες οι δυσκολίες;

Ως σκηνοθέτης δομείς τον κόσμο της δικής σου προσέγγισης του έργου εξ αρχής. Ορίζεις τους άξονες, τα μονοπάτια των ρόλων πάνω στα οποία θα κινηθεί ο ηθοποιός.

Όταν τυγχάνει να είσαι και τα δύο, έχεις ήδη σχηματισμένη την εικόνα του κόσμου αυτού, οπότε ο ηθοποιός εαυτός έρχεται και «κουμπώνει» πιο άμεσα, πιο ομαλά στο συνολικό όραμα.

Στον αντίποδα οφείλεις να αναπτύξεις τη σκηνοθετική σου ματιά σε πολλαπλά επίπεδα: να βλέπεις αυτό που εκτυλίσσεται από πολλές γωνίες, όχι μόνο την οπτική που έχεις ευρισκόμενος επί σκηνής.

 Κι εδώ εισέρχεται το κομβικό και παραγνωρισμένο πόστο του βοηθού σκηνοθέτη και φυσικά  του/της κινησιολόγου, η συμβολή των οποίων είναι καταλυτική ειδικά σε αυτή τη συγκυρία. 

 

 

Ανεβάζετε τον πήχη όλο και πιο ψηλά. Υπάρχει κάτι που σας φοβίζει σε αυτό;

Φυσικά. Όμως δεν έχουμε άλλη επιλογή ως καλλιτέχνες. Οφείλουμε να ρισκάρουμε, να προσπαθούμε να βγούμε από τη βολή μας, τις ευκολίες μας - να φλερτάρουμε με το ανέφικτο. Κι έχουμε το αναφαίρετο δικαίωμα του να αποτύχουμε. Παταγωδώς.

 

Τι σημαίνει για σας «επιτυχία»;

Σε συνέχεια της προηγούμενης απάντησής μου – σε καλλιτεχνικό επίπεδο επιτυχία είναι να διδάσκεσαι από τα επίπονα μαθήματα της αποτυχίας, να τα αφομοιώνεις και να ρίχνεσαι πάλι στην αρένα της σκηνής, της αναμέτρησης με το τέρας του θεάτρου.

Σε προσωπικό επίπεδο επιτυχία είναι η αναγνώριση. Τρεφόμαστε από αυτήν. Τρέφεται το εγώ μας. Κι αν οι μπουκιές αυτές είναι μικρές, δε βλέπω κάτι κακό σε αυτό.

 

Σας ενδιαφέρουν οι «επίσημες» κριτικές;

Όταν παρουσιάζεις κάτι στο ευρύ κοινό, η κριτική είναι αναπόφευκτη. Κάθε κριτική είναι ένα σχόλιο πάνω στο εγχείρημά σου, το οποίο με τη σειρά του είναι επίσης ένα σχόλιο στο έργο που επέλεξες να ανεβάσεις. Όταν το σχόλιο είναι δομημένο και σαφές, τότε η κριτική όποιο πρόσημο και να έχει, είναι μια ευκαιρία για διάλογο. Και κάθε αφορμή για διάλογο μοιάζει με ευλογία στον κόσμο των πολώσεων του σήμερα.

Με ενδιαφέρει ό,τι μου δίνει την ευκαιρία να γίνομαι καλύτερος. 

 

Γενικά τι σας λέει το θεατρόφιλο κοινό;

Οφείλω να ομολογήσω ότι τα τελευταία δύο χρόνια το κοινό μας έχει εκπλήξει πολύ ευχάριστα με τη διεισδυτικότητα της ματιάς του, ιδίως σε έργα σύνθετα ή λυρικά. Ο τρόπος με τον οποίο αγκάλιασαν τις δουλειές μας στο παρελθόν ήταν πραγματικά συγκινητικός κι αποτελεί για μας κίνητρο να συνεχίζουμε να δημιουργούμε.

 

Γιατί να δούμε την παράσταση;

Το PURGATORIO είναι ένα βαθιά ανθρώπινο έργο. Σοφά ο Ντόρφμαν δεν ονοματίζει τους ήρωές του. Δε χρειάζεται. Οι πράξεις τους μιλάνε για αυτούς πολύ περισσότερο από τα ονόματά τους.

Οι δυο αυτοί ανώνυμοι άνθρωποι, αυτά τα θηρία από το μυθικό χτες, στέκονται γυμνά σχεδόν ενώπιον όλων, σαν εξωτικά εκθέματα του αιώνιου μέσα μας – των σκέψεων που δεν τολμήσαμε ποτέ να κάνουμε λέξεις, των επιθυμιών που δεν τολμήσαμε ποτέ να κάνουμε πράξεις. Εν τέλει ΑΝΔΡΑΣ και ΓΥΝΑΙΚΑ δεν είναι παρά καθρέφτες του ίδιου μας του εαυτού – ή έστω του κομματιού εκείνου του εαυτού μας που παλεύουμε να τιθασεύσουμε.

 

Ποιες είναι οι απαιτήσεις του κοινού;

Νομίζω η ειλικρίνεια. Τουλάχιστον αυτό. Η ειλικρίνεια έναντι του ίδιου του κειμένου. Η σκηνοθεσία οφείλει να είναι υποστηρικτική και να αναδύεται εικαστικά στο φόντο του κειμένου. Τότε ο θεατής μπορεί να ταυτιστεί με τους ήρωες ή αντι-ήρωες που στέκονται εμπρός του και πάσχουν.

 

Μια φράση/ατάκα κλειδί από το κείμενο του έργου:

Στην Γ’ Πράξη η ΓΥΝΑΙΚΑ λέει σε ένα μνημειώδες ξέσπασμά της μεταξύ άλλων:

«Κι εγώ; Τί γίνεται με μένα; Θα με θυμούνται πάντα, στα βάθη των αιώνων, ως εξόριστη, ηλίθια, εξαπατημένη εράστρια, παρατημένη από άντρα και θεούς, μάγισσα, προδότρια, πουτάνα;».

Είναι η φράση-πυρήνας της αδικίας που νιώθει να τη σκεπάζει αιώνες τώρα. Και πάντα με συγκινεί.

 

 

ΙΩΑΝΝΑ ΓΚΥΖΗ MY MYCONOS - ΕΚΘΕΣΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ

 

MY MYCONOS

Εικαστική Έκθεση της Ιωάννας Γκύζη

 

Από τις 2 έως τις 10 Οκτωβρίου 2025, η Δημοτική Πινακοθήκη Μυκόνου υποδέχεται την πρώτη ατομική εικαστική έκθεση της Ιωάννας Γκύζη, με τίτλο MY MYCONOS. Την έκθεση επιμελείται η Καλομοίρα Τσουκαλά.

Με θεματολογία εμπνευσμένη από τα τοπία του νησιού, την καθημερινότητά του και, κυρίως, τις παιδικές της μνήμες –χωρίς, φυσικά, να λείπει ο… Πέτρος από αυτές- η ζωγράφος μάς ξεναγεί στα σοκάκια της Μυκόνου, εκεί όπου, όταν ήταν παιδί, μαζί με τα αδέρφια και τους φίλους της, ζωγράφιζαν βότσαλα από το γυαλό και τα πουλούσαν στους τουρίστες στα Ματογιάννια.

Η Ιωάννα Γκύζη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Κατάγεται από τη Μύκονο και την Τήνο. Σπούδασε graphic design στον AKTO. Ζωγραφίζει παιδικά δωμάτια, πίνακες, καταστήματα... Έχει ασχοληθεί με την εικονογράφηση και τη συγγραφή παιδικών βιβλίων.

 

Διάρκεια έκθεσης: 2 έως 10 Οκτωβρίου 2025.

Ώρες λειτουργίας: 11:30-14:00 και 18:30-22:30 καθημερινά.

Εγκαίνια: Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2025 στις 20:30.

Χώρος: Δημοτική Πινακοθήκη Μυκόνου «Μαρία Ιγγλέση» / Αίθουσα Καλογερά, Μύκονος.

Επιμέλεια: Καλομοίρα Τσουκαλά

Είσοδος: Ελεύθερη.

O συγγραφέας Παναγιώτης Κουρούπης στο Fantasy Festival

 

«Η ουτοπική φαντασία και η δυστοπική φαντασία αποτελούν δύο gentres της Λογοτεχνίας του Φανταστικού που συχνά συγχέονται. 

Στην ομιλία του, ο συγγραφέας Παναγιώτης Κουρούπης θα υποστηρίξει πως στην πραγματικότητα πρόκειται για διακριτά είδη, αναφερόμενος σε σημαντικά λογοτεχνικά έργα και των δύο κατευθύνσεων, αλλά και στη συνομιλία που συχνά έχουν τα δύο αυτά είδη με άλλες κατηγορίες του fiction novel. 

Επιπλέον θα κάνει μια σύντομη αναφορά στο υπό έκδοση μυθιστόρημά του “Εδώ στον θάλαμο 8 και περιμένουμε”, ως αφορμή για να αναδειχθεί η ιδέα πως η δυστοπία χτίζεται συχνά πάνω στα ερείπια μιας δολοφονημένης ουτοπίας» 

Μετά την πολύ ενδιαφέρουσα και εξαιρετικά επιτυχημένη περσινή του παρουσία στο Fantasy Festival 24K  με ομιλία για τον μαγικό ρεαλισμό, ο συγγραφέας επανέρχεται με ένα θέμα που αναμένεται να εξάψει τη φαντασία του κοινού. «Δυστοπία και Ουτοπία, διφυή ριζώματα στην κλασική και στη σύγχρονη Λογοτεχνία του Φανταστικού». Κυριακή, 5 Οκτωβρίου, στις 20:00 το βράδυ, στο Εκθεσιακό Κέντρο Περιστερίου, στο HALL Γ - ΑΙΘΟΥΣΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΩΝ, η ομιλία του Παναγιώτη Κουρούπη κλείνει το φετινό FF25K. Για όσες/ους ενδιαφέρονται να τον συναντήσουν, από τις 19:00 και για μία ώρα θα βρίσκεται στο περίπτερο Β126 της Αίθουσας Β. 

 

Θεατρική Παράσταση "Φ Α Ε !" από 6/10 στο Θέατρο Αλκμήνη

 

“ΦΑΕ!” της Νάσιας Παναγοπούλου.

Σε σκηνοθεσία Τάσου Φραγκιά.

 

Το “ΦΑΕ!” δεν είναι απλώς ρήμα, αλλά μια λέξη που έγινε ζωή.

Μια γυναίκα μεγαλώνει με μια εντολή που γίνεται εθισμός, παρηγοριά, εσωτερική φυλακή.

Ένας μονόλογος που ξεγυμνώνει την ψυχή και μιλά για όσα δεν λέγονται: διατροφικές διαταραχές, fatphobia, μητρική ταυτότητα. Ένα ταξίδι στις γεύσεις της ψυχής:  Εσύ, θα τολμήσεις να το γευτείς;

 

🎭 Υπόθεση του έργου

Το “ΦΑΕ!” είναι μια βουτιά στη μνήμη, στο σώμα και στην ψυχή. Το ρήμα επιτακτικό, αυταρχικό, φορτισμένο — δεν είναι απλώς μια λέξη που επαναλαμβάνεται από τη μητέρα της, αλλά είναι μια εντολή που διαμορφώνει την ταυτότητά της, καθορίζει τις σχέσεις της με το φαγητό, με τον εαυτό της, με τον κόσμο γύρω της.

Η παράσταση ξετυλίγει μνήμες από τις δεκαετίες του ’70, ’80 και ’90, με αναφορές στην pop κουλτούρα, στις σχολικές αυλές, στις Κυριακάτικες βραδιές μπροστά στην κρατική τηλεόραση. Μέσα από αυτές τις εικόνες, αναδύεται η σκληρότητα της παιδικής ηλικίας, το bullying, η κοινωνική πίεση για ομοιομορφία, και η βαθιά έλλειψη ενσυναίσθησης.

Δεν είναι απλώς μια προσωπική αφήγηση. Είναι μια συλλογική εμπειρία που αγγίζει ζητήματα όπως οι διατροφικές διαταραχές, η κοινωνική προκατάληψη απέναντι στο σώμα, η μητρική ταυτότητα και η απώλεια. Ο μονόλογος της ηρωίδας λειτουργεί σαν καθρέφτης για τον θεατή — μια πρόσκληση να αναγνωρίσει τις δικές του πληγές, τις δικές του σιωπές, τις δικές του μνήμες.

Η Θεατρική Ομάδα «π» (Pi Synergy) με την νέα της παράσταση “ΦΑΕ!” δεν έρχεται να δώσει απαντήσεις. Έρχεται να ανοίξει χώρο. Χώρο για σκέψη, για ταύτιση, για συναισθηματική σύνδεση. Είναι ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες, εναλλαγές και αλήθειες που δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Πωλήσεις/ Προπωλήσεις:  https://www.ticketservices.gr/event/theatro-alkmini-fae/

 

Ταυτότητα Παράστασης:

Κείμενο: Νάσια Παναγοπούλου

Σκηνοθεσία- Δραματουργική Επεξεργασία: Τάσος Φραγκιάς

Ερμηνεία: Αλεξία Μουστάκα

Σχεδιασμός Φωτισμού: Μανώλης Μπράτσης

Μουσική Επιμέλεια: Pi Synergy

Φωτογραφίες: Δημήτρης Τζώρτζης

Γραφίστας: Λεωνίδας Περηφάνης

Επικοινωνία: Media Pr

Μια παραγωγή της Ομάδας π (Pi Synergy)          

 

Έναρξη 6 Οκτωβρίου, Θέατρο Αλκμήνη

Κάθε Δευτέρα στις 18.00 (Secret Room)

Διάρκεια 75 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων:

12€ (κανονικό)

8€ (φοιτητικό, μαθητικό, άνω των 65 ετών)

8€ (άνεργοι, ΑΜΕΑ, ομαδικό άνω των 6 ατόμων)

5 € (ατέλειες ΣΕΗ, ΑΣΚΤ, ΠΕΣΥΘ)

 

Η Άννα Μούζεβαλντ υπογράφει το νέο βιβλίο της στο Fantasy Festival την Κυριακή 5/10

 

Η Άννα Μούζεβαλντ υπογράφει το νέο βιβλίο της στο Fantasy Festival την Κυριακή 5/10

Η συγγραφέας Άννα Μούζεβαλντ έρχεται από το Μόναχο της Γερμανίας στην Αθήνα για να συναντήσει τους αναγνώστες της στο Fantasy Festival, την Κυριακή 5 Οκτωβρίου στις 11:00 στο περίπτερο Hall Γ. Αφορμή η νέα περιπέτεια φαντασίας «Παγιδευμένοι στις παρυφές του χρόνου», που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Πηγή.

Λίγα λόγια για το βιβλίο
Μετά την κυκλοφορία του μυθιστορήματός της «Τα πράσινα και κίτρινα πιόνια», η Άννα Μούζεβαλντ επιστρέφει με το νέο της βιβλίο «Παγιδευμένοι στις παρυφές του χρόνου» (εκδ. Πηγή). Μια περιπέτεια μυστηρίου και φαντασίας για ένα φρικτό μυστικό, μια τελευταία ελπίδα και ένα χαμένο βιβλίο που θα ανατρέψει τα πάντα.
Ένα παλιό κάστρο. Ένα μυστικό βιβλίο. Μια κοπέλα με τη μνήμη μιας άλλης εποχής. Τι θα συνέβαινε αν ξυπνούσες μια μέρα και η ζωή που θυμόσουν δεν ήταν ποτέ δική σου;
Η Έμμα ζει και εργάζεται ως βοηθός κουζίνας στο θρυλικό κάστρο του Νοϊσβανστάιν: έναν τόπο γεμάτο ιστορία, αυστηρούς κανόνες και σκιές που δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν. Η ζωή της κυλά σε αυστηρούς ρυθμούς και η καθημερινότητά της είναι προβλέψιμη. Ώσπου φτάνει ο Πάουλ, ένας μυστηριώδης επισκέπτης με ένα παλιό βιβλίο κι ένα βλέμμα που μοιάζει να τη γνωρίζει από πάντα.
Από εκείνη τη στιγμή, η πραγματικότητα αρχίζει να μετατοπίζεται σ’ έναν κόσμο που υπάρχει «εκτός χρόνου», σ’ έναν κόσμο όπου το όνειρο αγγίζει την πραγματικότητα και η μνήμη μπορεί να είναι πιο επικίνδυνη από τη λήθη.
Η Έμμα ακούει ψιθύρους που δεν υπάρχουν, θυμάται πράγματα που δεν έζησε ποτέ, και ο χρόνος -ή αυτό που ξέραμε ως χρόνο- παύει να έχει σημασία.
Τι κρύβει το βιβλίο; Ποιος πραγματικά είναι ο Πάουλ; Και πόσα κομμάτια της αλήθειας μπορεί να αντέξει κάποιος που την είχε ξεχάσει;
Ένα ταξίδι φαντασίας, μεταφυσικής και εσωτερικής αναζήτησης, όπου το παρελθόν δεν έχει ακόμη ειπωθεί και το μέλλον περιμένει να γραφτεί.
Ένα ψυχολογικό μυθιστόρημα φαντασίας, ένα ταξίδι αυτογνωσίας μέσα σε κόσμους παράλληλους, σε μυστικά καλά θαμμένα και ερωτήματα που δεν έχουν εύκολες απαντήσεις.

Βιογραφικό
Η Anna Musewald (Άννα Μούζεβαλντ) γεννήθηκε στην Ελλάδα αλλά από το 1998 ζει μόνιμα με την οικογένειά της στο Μόναχο της Γερμανίας. Εργάζεται σαν οικονομικός και φορολογικός σύμβουλος, αλλά τον ελεύθερο χρόνο της τον αφιερώνει στο φανταστικό κόσμο των βιβλίων είτε διαβάζοντας τις ιστορίες που έχουν φανταστεί άλλοι, είτε γράφοντας η ίδια τις ιστορίες που θα της άρεσε να διαβάσουν οι άλλοι. Ξεκίνησε να γράφει ιστορίες για παιδιά. Στην Ελλάδα έχουν εκδοθεί: «Στην αναζήτηση της χαμένης ομορφιάς» (εκδ. Πατάκη, 2003) και «Ο φύλακας της Ερμίν» (εκδ. Κέδρος, 2008), «Τα πράσινα και κίτρινα πιόνια» (εκδ. Πηγή, 2024). Τα τελευταία χρόνια έχει γράψει αρκετές ιστορίες για ενήλικες, αλλά ποτέ δεν έφυγε από τον κόσμο του φανταστικού.

Κυριακή 5 Οκτωβρίου 11:00-12:00
Fantasy Festival, Εκθεσιακό Κέντρο Περιστερίου, Δωδεκανήσου 106, Περιστέρι, Περίπτερο Hall Γ

"Πυρεξία - Τρία οράματα για τη Μέση Ανατολή" της Naomi Wallace σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη στην Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ

 

«Πυρεξία - Τρία οράματα για τη Μέση Ανατολή» της Naomi Wallace
Μια συγκλονιστικά επίκαιρη παράσταση σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη

 

Ένα συγκλονιστικά επίκαιρο έργο παρουσιάζει φέτος στο Θεατρικό Βαγόνι η Τατιάνα Λύγαρη, υπογράφοντας τη σκηνοθεσία της κεντρικής παραγωγής του Τρένου στο Ρουφ για τη φετινή χειμερινή σεζόν.
Γραμμένο το 2008, το θεατρικό έργο «Πυρεξία - Τρία οράματα για τη Μέση Ανατολή» της βραβευμένης Αμερικανίδας συγγραφέα και ποιήτριας Naomi Wallace, είναι ένα συναρπαστικό τρίπτυχο ιστοριών-οραμάτων, που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και εξερευνά τα πανανθρώπινα θέματα της αγάπης, της απώλειας και του θανάτου μέσα σε ακραίες συνθήκες.
Επτά ήρωες από την Παλαιστίνη, το Ισραήλ και το Ιράκ αναζητούν επαφή εν μέσω πολέμου και συγκρούσεων. Η Wallace, στα τρία σύντομα πυρετώδη «οράματά» της, στρέφει τη ματιά της στην αδυσώπητη πραγματικότητα της Μέσης Ανατολής.
Στο πρώτο όραμα, με τίτλο «Κατάσταση Αθωότητας», ένας ερειπωμένος ζωολογικός κήπος στη Ράφα γίνεται πεδίο συνάντησης τριών φαινομενικά άγνωστων ανθρώπων: μιας Παλαιστίνιας μάνας, ενός Ισραηλινού στρατιώτη κι ενός Ρωσοεβραίου αρχιτέκτονα. Παρελθόν, παρόν και μέλλον ξεδιπλώνονται ταυτόχρονα.
Στο δεύτερο όραμα, με τίτλο «Μια ανάσα μεταξύ μας», ένας Παλαιστίνιος πατέρας και μια Ισραηλινή νοσοκόμα συναντιούνται σε μια ιδιωτική κλινική της Δυτικής Ιερουσαλήμ με αίτημα την ίδια τη ζωή. Η κωμική εμφάνιση ενός Αραβοεβραίου θυρωρού επιβεβαιώνει ότι η άλλη όψη του σκοταδιού είναι πάντα το άπλετο φως.
Στο τρίτο όραμα «Ο κόσμος που υποχωρεί», ένας νεαρός Ιρακινός ετοιμάζει τη διάλεξή του για το Διεθνές Συνέδριο Περιστεριών στη Βαγδάτη, την απομονωμένη, μετά τον Πόλεμο του Κόλπου, ιρακινή πρωτεύουσα του Σαντάμ Χουσεΐν. Η μίξη ονείρου και πραγματικότητας ανοίγει ένα παράθυρο επανασύνδεσης με όσους έχουν χαθεί.
Τρεις πραγματικές ιστορίες απώλειας, τρία πυρετώδη οράματα για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.
Ακροβατώντας ανάμεσα στον ρεαλισμό και το όνειρο, με γλώσσα σύγχρονη αλλά και βαθιά ποιητική (όχι τυχαία δανείζεται τον τίτλο του έργου από στίχο του T.S. Eliot) η ακτιβίστρια συγγραφέας - μία από τις πιο ξεχωριστές φωνές του σύγχρονου αμερικανικού θεάτρου - συνδιαλέγεται με την Ιστορία. Με βαθύ συμβολισμό, λυρισμό αλλά και στοιχεία σουρεαλισμού διαπερνά τις πολιτικές συγκρούσεις, φωτίζει την ανθρώπινη πλευρά των γεγονότων και διατηρεί την πίστη στη δύναμη της ζωής.
Σε έναν κόσμο εθισμένο και ανίκανο να αντιδράσει στη θέα της βαρβαρότητας, το Τρένο στο Ρουφ και η Τατιάνα Λύγαρη καταθέτουν μια καθηλωτική παράσταση-περιπλάνηση στη σκιά της Ιστορίας, με το βλέμμα στραμμένο στον άνθρωπο και με ζωντανή την ευχή και την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο.

 

Βιογραφικό Naomi Wallace
Αμερικανίδα θεατρική συγγραφέας και ποιήτρια, γεννημένη το 1960 στο Κεντάκι. Σημαντική εκπρόσωπος του σύγχρονου αμερικανικού θεάτρου, η Wallace έχει τιμηθεί με πολυάριθμα βραβεία, μεταξύ των οποίων το Susan Smith Blackburn Prize. Τα έργα της συνδυάζουν πολιτική συνείδηση, κοινωνική κριτική και βαθιά ανθρωπιστική ματιά, ενώ έχουν παρουσιαστεί σε πολλά θέατρα της Αμερικής και της Ευρώπης. Ως ακτιβίστρια, έχει σημαντική παρουσία σε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, σχετικά με την ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Kείμενο: Naomi Wallace, Μετάφραση: Ιωσήφ Βαρδάκης, Σκηνοθεσία-σκηνικά: Τατιάνα Λύγαρη, Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Μηνάς Ι. Αλεξιάδης, Κοστούμια: Αφροδίτη Ψυχούλη, Χορογραφίες: Φαίδρα Σούτου, Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου, Α’ βοηθός σκηνοθέτριας: Ευθύμης Χρήστου, Β’ βοηθός σκηνοθέτριας: Μιράντα Ζησιμοπούλου, Επικοινωνία: ArtsPR, Παραγωγή: Καλλιτεχνική Εταιρεία ΑΞΑΝΑ,
Πρωταγωνιστούν: Φανή Γέμτου, Δημήτρης Γεωργαλάς, Μιράντα Ζησιμοπούλου, Δημήτρης Τσιγκριμάνης

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Θεατρικό Βαγόνι
Κάθε Παρασκευή & Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 20:00, από 7 Νοεμβρίου 2025
Διάρκεια παράστασης: 100 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Εισιτήρια: Γενική Είσοδος 17€, Ομαδικό-Φοιτητικό-Άνω των 65-Ανέργων 12€, Ατέλειες 5€

Προαγορά εισιτηρίων απαραίτητη
- Ηλεκτρονικά: Πυρεξία - Τρία οράματα για τη Μέση Ανατολή | Εισιτήρια online! | More.com
- Τηλεφωνικά: 2117700000 (Δευτέρα έως Παρασκευή 10:00-18:00)
- Φυσικά σημεία πώλησης more.com (Public, METRO-My Market, EKO/ΒP, Shell, Nova, Ευριπίδης)

Στην Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ λειτουργεί επίσης Wagon-Bar & Wagon Restaurant για φαγητό και ποτό. Για κρατήσεις, ηλεκτρονικά στο totrenostorouf.gr ή τηλεφωνικά, στα 6937604988 & 2105298922.

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ
Τηλ. 6937604988 & 2105298922
Σιδηροδρομικός & Προαστιακός Σταθμός Ρουφ, επί της Λεωφ. Κωνσταντινουπόλεως
10’ με τα πόδια από το μετρό Κεραμεικός & από τη στάση Αγίας Μαρκέλλας (λεωφορεία 813, 026)
Δωρεάν πάρκινγκ

 

Εισιτήρια – Κρατήσεις για όλες τις παραστάσεις της σεζόν:
- Ηλεκτρονικά στο https://www.more.com/gr-el/venues/amaksostoixia-theatro-to-treno-sto-rouf
- Τηλεφωνικά στο 2117700000 (Δευτέρα έως Παρασκευή 10.00-18.00)
- Φυσικά σημεία πώλησης more.com (Public, METRO-My Market, EKO/ΒP, Shell, Nova, Ευριπίδης)

 

Βρείτε μας
www.totrenostorouf.gr
www.facebook.com/To-Treno-sto-Rouf-railway-carriage-theatre
https://www.facebook.com/FestivalCompartmentsDanceProjectYoungArtists
https://instagram.com/ToTrenostoRouf
https://www.tiktok.com/@totrenostorouf
https://www.youtube.com/user/totrenostorouf

 

Με την υποστήριξη: ΣΤΑΣΥ, Cosmote
Χορηγός επικοινωνίας: Cosmote TV

 

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ της συγγραφέως Μαρίας Καβούρη - Γλάρος

 

Φθινόπωρο… Κι εγώ πάλι εδώ, στο ίδιο παγκάκι, να κοιτώ τα τρένα που πηγαινοέρχονται, τους ανθρώπους που ανεβοκατεβαίνουνε, άλλοτε φορτωμένοι και άλλοτε όχι, μα πάντα με μοναδικές εκφράσεις… Μοναξιά, αγωνία, βιασύνη, χαρά, μελαγχολία, νοσταλγία… Πόσα συναισθήματα, πόσες εικόνες! Χιλιοπρόσωπα πρόσωπα…

Πάντα καθόμουν στο ίδιο παγκάκι, από όταν ήμουν νέα ακόμα, θυμάμαι. Ξέρεις, εδώ είναι η πιο καλή θέση! Κι αυτό το φθινόπωρο, η πιο κατάλληλη, θαρρείς, εποχή! Βλέπεις ημίγυμνα τα κλαδιά των δέντρων, να χορεύουν βαλσάκι με τα γκρίζα σύννεφα, να παίζουν κυνηγητό με τις αποχρώσεις του ουρανού, το λευκό, το γαλάζιο κι άλλες φορές το πορτοκαλί, την ώχρα, το μοβ… Με  τα λιγοστά ρουχαλάκια τους, τα φύλλα, στο πράσινο, το κίτρινο, το καφετί να γαργαλάνε τον ουρανό… Τον ουρανό; Το πρόσωπο του Θεού; Δεν ξέρω. Πάντως είναι αστείο, πως ο πιο ταλαντούχος ζωγράφος του κόσμου δεν έχει ούτε χέρια, ούτε πόδια, ούτε υπογράφει με χαμόγελο τις δημιουργίες του! Δεν κάνει εκθέσεις, δεν έχει τίτλους κι ενώ όλοι τον γνωρίζουν λίγοι είναι εκείνοι που, πραγματικά, τον αναγνωρίζουν… Και δεν έχει καν αυτή την ανάγκη! Αχ, Φύση, πόσα έχεις να μας μάθεις ακόμα…!

Και μετά, είναι και τα τόσα βαγόνια που έρχονται και φεύγουν… Όπως τα όνειρα! Εκείνη την ώρα, που το τρένο σταματάει σφυρίζοντας επιβλητικό, με τον καπνό του φουγάρου να θολώνει τον φθινοπωρινό καμβά και τα πουλιά να φτερουγίζουν ολόγυρα… Το ίδιο πάντα συναίσθημα: Ότι τα όνειρα κάποτε τελειώνουν…. Κι όταν ξεκινά πάλι, που νιώθεις κάθε φορά πως η ζωή συνεχίζεται, ακόμα και με ένα λιγότερο όνειρο… Με πόσα λιγότερα όνειρα, άραγε, συνεχίζεται η ζωή μας;

Κι όμως εγώ, γι’ αυτό το «συνεχίζεται» αγαπάω τόσο πολύ τους σταθμούς των τρένων. Έχουνε γεύση από ζωή και  πραγματικότητα, κι εγώ δεν μπορώ να τα συνδέω συχνά αυτά τα ρημάδια. Μπερδεύομαι. Ακροβάτης μεταξύ ονείρου και ορθολογισμού, πουθενά να μην μπορώ να χωρέσω επαρκώς το σαρκίο μου…

Μα τα χρόνια περνάνε… Ναι, τα χρόνια πια πέρασαν. Και να’ μαι πάλι εδώ, με τα μαλλιά μου να’ χουν ασπρίσει, με τις ρυτίδες να έχουν αυλακώσει το πρόσωπο, γυρεύοντας πάλι τις ίδιες εικόνες…. Το ίδιο φθινοπωρινό τοπίο. Στο ίδιο μέρος. Στο ίδιο παγκάκι, στον ίδιο σταθμό… Ακόμα να ψάχνω μάταια τις ισορροπίες και το σκοινί μου ολοένα να φθείρεται…

Και ξέρεις ποιο είναι το αστείο; Πως μια ολάκερη ζωή με θυμάμαι να κοιτώ τα τρένα που πήγαιναν κι έρχονταν, και μόνο τώρα, που φτάνω στη δύση μου, αναρωτιέμαι πόση ζωή έχασα μονάχα κοιτώντας… Πόσα όνειρα άφησα παρατημένα σε βαγόνια αφού το τρένο θα έφευγε πάλι… Κι ούτε που βρήκα ποτέ μου τη δύναμη να πηδήξω κι εγώ μέσα σε ένα βαγόνι κι όπου με πάει… Τι άλλη ζωή θα είχα άραγε; Με τα «αν» και τις απορίες μου, άφηνα τον φόβο να μπουμπουκιάζει και να ανθίζει. Και να με πνίγει, χωρίς να με κάνει να πνιγώ… Και τι κέρδισα; Τίποτα. Ξέμεινα εδώ, ρέστη από δύναμη, ρέστη από όνειρα, ημίγυμνο δέντρο κι εγώ, ώσπου να χάσω όλα τα φύλλα μου μια μέρα φθινοπωρινή σαν κι αυτή, ακούγοντας τα τρένα που συνεχίζουν αμέριμνα το σφύριγμά τους…

Επίσημη πρεμιέρα της παράστασης «Οι Απόντες» του Βασίλη Κατσικονούρη στο Θέατρο Σταθμός |

 

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η επίσημη πρεμιέρα της παράστασης Οι Απόντες του Βασίλη Κατσικονούρη στο Θέατρο Σταθμός την Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου. Μας τίμησαν με την παρουσία τους οι  Άννα Φόνσου, Μαίρη Βιδάλη, Βάσια Παναγοπούλου,  Μάνος Καρατζογιαννης, Λένα Νίτσου Ψαθά, Λουκία Παπαδάκη, Τζίνη Παπαδοπούλου, Σπύρος Μπιμπίλας, Μαρία Παπαλάμπρου,  Μπάμπης Χατζηδάκης, Έφη Πίκουλα, Μελίνα Βιγκοπούλου καθώς και εκλεκτοί δημοσιογράφοι. Φωτογραφίες: Μάνος Βλαστός.

 

Για εκείνους που δεν βλέπουμε

 

και δεν μας βλέπουν

 

 

 

Η παράσταση - έκπληξη της εαρινής περιόδου του έργου -ντοκουμέντου του Βασίλη Κατσικονούρη “Οι Απόντες” είναι ένα project - σπουδή στην προφορικότητα και στην αφήγηση πριν αυτή γίνει λογοτεχνία. Ανιχνεύει αυτό το προ-λογοτεχνικό στάδιο, ως μία, ενεργή πάντα, μήτρα παραγωγής λογοτεχνίας. Μία συλλογή από προφορικές αφηγήσεις ανθρώπων την ώρα που θυμούνται άλλους ανθρώπους, όπως τους θυμούνται, με λόγια που παράγονται εκείνη τη στιγμή. Αναφέρονται σε απόντες από θάνατο, χωρισμό, ξενιτιά, σε φίλους και πρόσωπα κάποτε αγαπημένα, που χάθηκαν στον χρόνο. Οι αφηγητές, όχι ηθοποιοί, καθημερινοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας, καλούνται να παρουσιάσουν ενώπιον κοινού ό,τι και όπως το θυμούνται, κάθε βράδυ την ίδια ιστορία με τα λόγια εκείνης της στιγμής, αδιαμεσολάβητα και απροβάριστα, χωρίς να υπάρχει μία λέξη γραπτή. Ως ραψωδοί του έπους της καθημερινότητας. Και ως συνοδεία λύρας, μια διακριτική υποστήριξη από κάποια θεατρικά στοιχεία. Η πρόσληψη αυτής της δράσης μπορεί να είναι ένα μοναδικό συμβάν - βίωμα, όπου τα όρια μεταξύ πομπού και δέκτη γίνονται δυσδιάκριτα… Κάθαρση για τους αφηγητές και μέθεξη για τους θεατές - ακροατές, ενίοτε και αντίστροφα. Όσοι από τους δεύτερους επιθυμούν, είναι ευπρόσδεκτοι να αφηγηθούν και τις δικές τους ιστορίες για τους δικούς τους απόντες.

 

Συvτελεστές

 

 

 

Σκηνοθετική επιμέλεια: Βασίλης Κατσικονούρης

 

Αφηγητές: Βαγγέλης Αυγέρης, Κωνσταντίνος Ζώης, Ειρήνη -Διαλεχτή Κουρομιχελάκη, Νίκος Μάκκας, Παναγιώτης Σουβλέλης, Ρομίνα Σπυράκη, Ειρήνη Γκλιάτη και Βασίλης Κατσικονούρης                                          Ακούγεται η φωνή της Δήμητρας Καραγεωργοπούλου

 

Βοηθός: Ρομίνα Σπυράκη

 

Φωτισμοί: Γιώργος Αντωνόπουλος

 

Φωτογραφία: Ελίνα Γιουνανλή

 

Σχεδιασμός γραφιστικών – δημιουργία video: Θωμάς Παπάζογλου

 

Studio – ηχητική επεξεργασία: Βαγγέλης Αυγέρης

 

Bίντεο προώθησης: Τζαννέτος Κομηνέας

 

Επιμέλεια πρεμιέρας: Νταίζη Λεμπέση

 

Παραγωγή: Πολιτισμός Σταθμός Θέατρο

 

 

 

Trailer: https://youtu.be/X9IwI8wXnJw?si=geHfVuOsTefJ27Xe

 

 

 

 

 

Πληροφορίες

 

 

 

Παραστάσεις : από Παρασκευή 19 έως και 22 Σεπτεμβρίου στις 21:00

 

Διάρκεια: 110 λεπτά

 

Προπώληση: Απόντες | Εισιτήρια online! | More.com

 

► Εarly bird ► Από τις 9 μέχρι τις 19/9 ισχύει προσφορά προπώλησης στα 9 ευρώ, με αφορμή τα 9 χρόνια της λειτουργίας μας

 

Εισιτήρια: Κανονικό: 17€, Φοιτητικό: 15€,

 

Μειωμένο (Άνω των 65, Ανέργων, ΑμεΑ) και Ομαδικό (15 άτομα+): 12€,  Ατέλεια: 10€