Πέτα ως τον ουρανό
και γυρνα
να νιώσεις ξανά τις ξυπολυτες πατουσιλες
να ανακαλύπτουν το χώμα.
Πάρε γη, θάλασσα κ ήλιο
Και φτιάξε λάσπη ταπεινή•
δώσε της ότι σχήμα θες,
που να χωρά στη λιοντάρισια σου καρδιά.
Σπάσε τα καλουπια μα όχι την καρδιά σου.
Κοίτα με βαθιά στα μάτια
και σπάσε τον καθρέφτη,
μα όχι την ψυχή μου.
Εκεί μέσα, μόνο εξερευνησε
και δειξε μου να φτιάξω
ο, τι από καιρό έχει χαλάσει.
Τεντωσε την, να είσαι αυστηρός
Γιατί σου αξίζει ολόκληρη η ψυχή μου
να κατοικησεις, και όχι παραπηγματα που χαλασαν στο
διάβα μου.
Παιδί μου, επέτρεψε μου να δανειστώ για λίγο την ανάσα
σου•το φως σου να φεξει το σκοτάδι μου,
για να μπορέσω να στήσω ένα τσαντηρι μ'αστρα, να
κατοικησεις.
Ένα ποιημα από την ψυχή μου
Δώρα Βερροιοπούλου
Painting by
Torsten Wolber
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου