…μπορεί να μην είχε χρήματα πολλά, αλλά είχε μια χρυσή
καρδιά που άξιζε χίλια καράτια. Ήταν όμορφος άντρας, και τη γιαγιά μου τη Μαίρη
την αγαπούσε πολύ. Και ας ζήλευε και ας ήταν πολλές φορές υπερβολικός, κανένα
χατίρι δεν της χαλούσε…
Ήταν πάντα αισιόδοξος. Από εκεί πήρα κι εγώ την
αισιοδοξία του. Και όχι μόνο. Η μητέρα μου λέει συνέχεια πως έχω πάρει όλα τα
χαρακτηριστικά του εκτός από το όνομά του φυσικά.
Έζησαν πολύ φτωχά. Στην κορυφή ενός βουνού στο Πέραμα.
Δεν υπήρχε καν σπίτι. Κάνανε τρία παιδιά. Τη θεία Διονυσία που την έφαγε η
παλιοαρρώστια, τον θείο Στέλιο και τη μητέρα μου.
Τους έδωσαν αγάπη. Άφθονη αγάπη. Αυτή δεν μετριέται με
χρήματα. Ούτε πωλείται στα κοσμηματοπωλεία. Τους άφησαν να κάνουν τα όνειρά τους
πραγματικότητα.
Και πάντα, θυμάμαι, μετά από κάθε δύσκολη στιγμή, ο
παππούς μου ο Κωνσταντίνος κοιτούσε στα μάτια τη γιαγιά μου τη Μαίρη και της έλεγε:
ΟΛΑ ΚΑΛΑ, ΟΛΑ ΑΝΘΗΡΑ!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου