Κουβέντα εφ’ όλης της ύλης με τη συγγραφέα Μαρία Παπαδάκη

 

«ΧΙΛΙΕΣ ΖΩΕΣ σε μία» ο τίτλος του νέου σου μυθιστορήματος. Τι πραγματεύεται;

Γεια σου Κωνσταντίνε μου! Ευχαριστώ για τη φιλοξενία. Το νέο μου μυθιστόρημα είναι ένα οδοιπορικό σε χρόνο και τόπους μιας γυναίκας δυναμικής και επαναστάτριας, παρά τις αντίξοες συνθήκες και τις παγιομένες πεποιθήσεις της εποχής που ζει. Από μια απλή καθημερινότητα που βιώνει στο Ρέθυμνο της Κρήτης, περνάει λες σε μια άλλη διάσταση- χωρίς υπερβολή- όταν μετακομίζει στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Νομική. Από κει και πέρα, οι μέρες της διαβαίνουν γεμάτες περιπέτειες και διώξεις από τυραννικά, δικτατορικά καθεστώτα, πόλεμο, εμφύλιο και όσα άλλα σκληρά και δυσανάγνωστα περνάει η Ελλάδα. Γίνεται η αιτία να σωθούν πολλοί άνθρωποι. Χάνει τον έρωτα, τον δρόμο και μερικές φορές και τον εαυτό της. Βιώνει μυστικά και ψέματα, αλλά και ευτυχίες. Το «Χίλιες ζωές σε μία» νομίζω πως είναι ακριβώς αυτό που δηλώνει ο τίτλος του. Κι εγώ το εντάσσω στα κοινωνικά μυθιστορήματα, όπως είναι κι όλα τα προηγούμενά μου, αλλά με αρκετά ιστορικά στοιχεία αυτή τη φορά.

Ποια είναι η Αριστέα;

Ψηλή, θεωρητική, τσαούσα, δυναμική με αθλητικό παράστημα και ματιά που καθηλώνει. Δεν δέχεται μύγα στο σπαθί της, και σ’ αυτό μοιάζει στον οπλαρχηγό πατέρα της Ανδροκλή. Εγκαταλείπει τη συντηρητική κοινωνία του Ρεθύμνου της Κρήτης για να πάει στην πρωτεύουσα να σπουδάσει, παρά τις αντιρρήσεις των δικών της. Σώζει ζωές από βέβαιο θάνατο, κρύβοντας τους κυνηγημένους απ’ το δικτατορικό καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά στο μικρό σπιτάκι που νοικιάζει στην Αθήνα, το επωνομαζόμενο «Σπιτάκι της αντίστασης». Το όνομα «Πασιφάη» που της χαρίζουν οι σύντροφοι και φίλοι της γίνεται το σύνθημα των κυνηγημένων που τους μπάζει στο μικρό λημέρι της, άρα... και η σωτηρία τους. Κατά βάθος όμως είναι κι αυτή αδύναμη απέναντι στον μεγάλο και απόλυτο έρωτα και κατόπιν απέναντι στη συμβατική ζωή που ζει μακριά του. Γίνεται μάνα και καλή σύντροφος για τον άνδρα που παντρεύεται, αλλά είναι αδύνατον να ξεχάσει τον έρωτα. Συνεχίζει να πολεμά δυναμικά από τους κόλπους της αντίστασης και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και στον Εμφύλιο, αλλά και στο δικτατορικό καθεστώς της χούντας των συνταγματαρχών αργότερα. Η Αριστέα, η Πασιφάη, η αγωνίστρια, η Ελλάδα, αλλά και η μάνα, η σύζυγος, η αιώνια ερωτευμένη γυναίκα, η προβληματισμένη παρά τον άκρατο δυναμισμό της ύπαρξη... είναι η κεντρική ηρωίδα μου και την αγαπώ πολύ!

Το βιβλίο είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία. Σε δυσκόλεψε κάτι κατά τη διάρκεια της συγγραφής;

Ναι, έτσι είναι. Δεν με δυσκόλεψε η γραφή του αυτή καθεαυτή, αλλά τα συναισθήματα που με κατέκλυσαν και μ’ έκαναν να θέλω να καταθέσω στο χαρτί την ιστορία του όταν την άκουσα από το στόμα της εγγονής της Αριστέας, της κυρίας Νίκης. Το όνομα Αριστέα βέβαια δεν είναι το πραγματικό της. Για ευνόητους λόγους το άλλαξα. Επίσης με δυσκόλεψε λιγάκι και η απαραίτητη έρευνα που έπρεπε να κάνω για τα ιστορικά στοιχεία του βιβλίου. Κατά τα άλλα απόλαυσα πολύ τη συγγραφή του.

Αυτό το βιβλίο είναι ένα στοίχημα για σένα;

Το καθένα από τα βιβλία μου είναι ένα στοίχημα για μένα. Αυτό βέβαια ένα παραπάνω, γιατί πρώτον ξεφεύγει λίγο από τη δική μου πεπατημένη και δεύτερον γιατί εντάχθηκε στο δυναμικό των εκδόσεων «Χάρτινη πόλη» που θαυμάζω και εκτιμώ  πολύ.

Τι σου λένε πιο συχνά οι αναγνώστες;

Αν μιλάς γενικά, οι ωραιότερες στιγμές της ζωής μου είναι όταν μου μιλούν οι αναγνώστες για τα βιβλία μου και εισπράττω τα δυνατά συναισθήματα που τους έχει προκαλέσει η ανάγνωσή τους. Το πιο συχνό πράγμα που μου λένε βέβαια είναι ότι διάβασαν το εκάστοτε βιβλίο μου απνευστί κι ότι δεν μπορούσαν να το αφήσουν απ’ τα χέρια τους. Και μερικοί το προχωρούν ακόμη περισσότερο. Ότι... λέει... δεν τους έφτασαν οι... ας πούμε 500 σελίδες του βιβλίου- γιατί όλα μου τα βιβλία είναι πολυσέλιδα- αλλά ήθελαν κι άλλο.

Τόσα χρόνια στον χώρο της λογοτεχνίας. Τι έχεις κερδίσει και τι έχεις χάσει;

Ο χώρος της λογοτεχνίας είναι ομολογουμένως δύσκολος. Όμως, εγώ έχω κερδίσει πιο πολλά απ’ όσα έχω χάσει. Κέρδισα την εκτίμηση και την αγάπη των αναγνωστών, κι αυτό μου γιάτρεψε τις πληγές που μου άνοιξαν οι χασούρες... η αγνωμοσύνη και η σκληρότητα με τις οποίες με αντιμετώπισαν κατά καιρούς οι άνθρωποι του χώρου, που κανονικά θα έπρεπε να είναι καλύτεροι, αφού ασχολούνται με μια τόσο σημαντική μορφή τέχνης.  

Πως μπήκε η στιχουργική στη ζωή σου;

Η στιχουργική μπήκε στη ζωή μου και τη γέμισε απ’ άκρη σ’ άκρη... θα σου πω πρώτα και το εννοώ. Ξεκίνησα το 1996 όταν είδε στίχους μου ο Χρήστος Νικολόπουλος. Του άρεσαν και φτιάξαμε μαζί το πρώτο μου τραγούδι «Μετά από σένα» που ερμήνευσε ο Βασίλης Παϊτέρης. Έπειτα ήρθαν όλα σαν... φυσικά. Ο Γιάννης Νικολάου είδε στίχους μου και φτιάξαμε μαζί το «Αγκαλιά στον καναπέ» που ερμήνευσε ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. Ύστερα ήρθαν κι άλλες αξιόλογες συνεργασίες όπως με τη Βάσω Αλλαγιάννη και τον Βασίλη Λέκκα «Κλειστό λόγω αγάπης» και πολλούς άλλους σπουδαίους συνθέτες και ερμηνευτές. Και πρόσφατα είχα την τύχη να ακούσω να ερμηνεύουν τα τραγούδια μου ο Γιώργος Νταλάρας και ο Παντελής Θαλασσινός. Νιώθω πολύ τυχερή και σ’ αυτόν τον τομέα.

Τι σε κάνει πιο δυνατή;

Οι δυσκολίες και η επιμονή μου να σηκώνομαι στα πόδια μου όταν πέφτω σπρωγμένη απ’ αυτές.

Κάθε φορά ανεβάζεις τον πήχη όλο και πιο ψηλά. Πως τα καταφέρνεις;

Ευχαριστώ για τη διαπίστωσή σου, όμως δεν μπορώ να στο απαντήσω εγώ αυτό. Απλά θα σου πω ότι για το ότι ανεβάζουμε όσοι γράφουμε τον πήχη όλο και πιο ψηλά, οι μόνοι... φταίχτες είναι οι αναγνώστες μας που αναγνωρίζουν την αξία μας.

Γράψε έναν αγαπημένο σου στίχο…

«Δεν υπάρχουν στη γη φυλακές

να κλειδώνουν ψυχές...»

Είναι από το τραγούδι «Δρόμοι στο φως» που φτιάξαμε μαζί με τον Παναγιώτη Στεργίου και ερμηνεύει μοναδικά ο Βασίλης Λέκκας.

Στείλε το δικό σου μήνυμα στους αναγνώστες του blog.

Να σηκώνονται όταν πέφτουν.

Να αξιολογούν σωστά όσα έχουν.

Να είναι ελεύθεροι.

 

Το νέο βιβλίο της συγγραφέως Μαρίας Παπαδάκη «ΧΙΛΙΕΣ ΖΩΕΣ ΣΕ ΜΙΑ» θα το βρείτε στα βιβλιοπωλεία από τις Εκδόσεις ΧΑΡΤΙΝΗ ΠΟΛΗ