Που πας, που πας μικρό μου αδέσποτο;
Που πας έτσι, με το βλέμμα στραμμένο
στο ανύπαρκτο μέλλον σου,
με τα μικρά σου χέρια να κρέμονται
σαν φτερουγάκια σπασμένα;
Πορεύεσαι τον δρόμο της εξορίας σου
δίχως χέρι στοργικό στον ώμο,
δίχως φιλί για «καληνύχτα»,
δίχως ένα παραμύθι έστω, να σε παρηγορεί.
Θυμήθηκες τουλάχιστον να ρίξεις
άσπρα βοτσαλάκια στην τσέπη της ζακέτας σου;
Πώς θα σημαδέψεις τον δρόμο του γυρισμού;
Στάσου, στάσου, θέλω κάτι να σου χαρίσω…
Δεν έχω και πολλά πράγματα, μα…
Να, άκου, έχω ένα παραμύθι να σου πω,
ένα παραμύθι δίχως δράκους,
μιας και τέτοιους έχεις, έτσι κι αλλιώς, πολλούς…
Γκρέμισαν το κάστρο σου, έκαναν στάχτη τη ζωή σου,
κατάπιαν τα φεγγαράκια των παιδικών σου τραγουδιών…
Θα ήθελα να είμαι ένα μαγικό τζιν,
να πραγματοποιήσω όλες τις ευχές σου,
να σ’ έκανα ξανά παιδάκι ξένοιαστο,
με μαμά, μπαμπά, αδέλφια, φίλους,
σχολείο, μπάλα, αθωότητα.
Όμως είμαι άνθρωπος,
χωρίς δύναμη, χωρίς μαγικά, χωρίς τίποτα…
Μόνο τις λέξεις μου έχω, να σου φτιάξω
εκείνο το παραμύθι, να το βάλεις στην τσέπη σου,
να ξέρεις πως κάποιος σε νοιάζεται…
Χ. Δ.
(Για τα παιδιά της Γάζας)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου