Στο οπισθόφυλλο γράφει…
Τι σχέση έχει ένα από τα θεαματικότερα τεσσάρια του
NBA με τον διασημότερο ταυρομάχο της σύγχρονης ιστορίας; Πώς διαπλέκονται μια
μηχανή μικρού κυβισμού με έναν εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο τόνου στη Σικελία;
Υπάρχει ιδανική γεωγραφία σώματος και ποιοι ανθρωπότυποι συνθέτουν την
γεωγραφία χαρακτήρων της Αθήνας;
Σε αυτά τα πολύπλοκα ερωτήματα καλείται να απαντήσει
το μυαλό του Νίκου Μαρκάτου, θρυμματισμένο από τον ήλιο, αγκιστρωμένο από τους
αχινούς, καρφωμένο διαρκώς σε ένα παραλήρημα άδειο από μορφή αλλά γεμάτο από
μνήμη.
Πάνω στην οδική άσφαλτο, μέσα στα μεσογειακά νερά, σε
μια έκταση οριοθετημένη από την Πελοπόννησο μέχρι τη Στερεά και από τα
τουριστικά θέρετρα της Magna Grecia έως το οικιακό ταβάνι ο κεντρικός ήρωας του
«Ματαδόρ» δεν διστάζει να υμνήσει, να δολοφονήσει νοερά, να αναμετρηθεί με τα
γονικά συμπλέγματα εκείνου και της αλλόκοτης γυναικείας θεότητας η οποία τον συνοδεύει
βασανιστικά σε μια πόλη που εκποιείται και ξεφτίζει, μέρα τη μέρα.
Μια ιστορία τεκμήριο για την ύπαρξη μιας λεπτής,
ενδιάμεσης ζώνης, εντός της οποίας κατοικούν και φλέγονται αναλογικοί άνθρωποι
εν μέσω μιας ψηφιακής εποχής, την ίδια στιγμή που μεταέφηβοι «κόβουν» τον πόνο
στα μηνίγγια με υπογλώσσια πραλίνα. Μια ιστορία για την αποθέωση και την
κατάρρευση, για τη σάρκα του έρωτα και την ονείρωξη της ευτυχίας που αυτός
παράγει.
Λίγα λόγια από μένα…
Όπου καραδοκεί ο έρωτας, βρίσκεται πάντα δίπλα η αγάπη;
Η καθαρή αλήθεια ντύνεται με ψέμα; Που αρχίζει η λογική και που σταματά η
τρέλα; Ερωτήσεις που μου δημιουργήθηκαν καθώς διάβαζα το πρώτο βιβλίο του πολλά
υποσχόμενου συγγραφέα Βαγγέλη Μαρινάκη ο οποίος ήρθε για να μείνει. Ξέρει να
παίζει με τις λέξεις και να δημιουργεί εικόνες πέρα από κάθε φαντασία. Με
δυνατά του όπλα τα ταλέντα του, το πως να χειρίζεται τη γλώσσα, τους ήρωες και
τα γεγονότα, το «Ματαδόρ» με εξέπληξε ευχάριστα, το διάβασα μια κι έξω, και
ευχαρίστως θα το διάβαζα ξανά. Όταν το διαβάσετε θα καταλάβετε τι ακριβώς
εννοώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου