Πως αισθανθήκατε όταν μάθατε ότι θα υποδυθείτε αυτό το
ρόλο;
"Εεε πως να αισθανθώ! Λαχτάρα μεγάλη για τις
πρόβες και την ενσάρκωσή του! Ο ρόλος
των Μαγισσών στον Μακμπέθ είναι από τους
πιο αινιγματικούς και δυσοίωνους χαρακτήρες του Σαίξπηρ, και η ερμηνεία τους
αποτελεί μεγάλη πρόκληση για έναν ηθοποιό. Είναι από τους πιο συναρπαστικούς
και ανοιχτούς σε ερμηνεία ρόλους. Είναι μεγάλη χαρά για έναν ηθοποιό να του
δίνεται τέτοιο εύρος στην υποκριτική προσέγγιση ήδη από γραφής, και είναι και
μεγάλη ευκαιρία να εξερευνήσει στα άκρα την φαντασία και την δημιουργικότητά
του ως καλλιτέχνης. "
Ποιες είναι οι προκλήσεις του;
"Οι προκλήσεις του είναι και οι ομορφιές του! Εγώ
τις αγαπώ τις δυσκολίες, νιώθω ότι με ξεβολεύουν και επομένως με εξελίσσουν. Ο
ρόλος λοιπόν των Μαγισσών -που εμείς εν προκειμένω την κάναμε μία- έχει τη
δύσκολη αποστολή να ισορροπήσει ανάμεσα στο υπερφυσικό, το θεατρικό, το
απόκοσμο και το σκοτεινά κωμικό χωρίς να υπερβάλλει ή να βασίζεται σε
"ευκολίες". Πρόκειται για όντα υπερφυσικά, που δεν έχουν προσωπικά
κίνητρα όπως οι άλλοι χαρακτήρες του έργου. Αυτό σημαίνει ότι η ερμηνεία τους
πρέπει να επικεντρωθεί στη δημιουργία μιας αίσθησης απειλής και μυστηρίου,
χωρίς τις ψυχολογικές αποχρώσεις ενός ανθρώπινου ρόλου, και αυτό πρέπει να
αποτυπώνεται στη σκηνική τους παρουσία. Έπρεπε δηλαδή να βρω μια σωματικότητα
που να ενισχύει το υπερφυσικό στοιχείο της μαγείας. Το ίδιο ισχύει φυσικά και
για την χρήση της φωνής. Ο Σαίξπηρ δίνει στις Μάγισσες έναν ιδιαίτερο ρυθμό
ομιλίας που είναι διαφορετικός από τη γλώσσα των άλλων χαρακτήρων. Εδώ η
προσπάθεια έγκειται στο να αποδοθεί αυτή η ρυθμικότητα δημιουργώντας μυστήριο
και απειλή με τρόπο που να μην ακούγεται μονότονος ή υπερβολικά θεατρικός. Αυτό
στην πράξη ήταν αρκετά δύσκολο και απαιτητικό. Νομίζω όμως ότι σ'έναν μεγάλο
βαθμό το'χω πετύχει. Θα χαρώ αν το τεκμηριώσω από εσάς 🙂 "
Τι το διαφορετικό θα δούμε σε αυτή την παράσταση;
"Σ'αυτήν την διασκευή που έχουμε φτιάξει εμείς,
όλοι οι ρόλοι πλην του ζεύγους Μακμπέθ, είναι μπαλαντέρ. Ο καθένας μας κάνει
από 3-4 ρόλους παραπάνω από τον βασικό του ρόλο. Και αυτό έχει την πλάκα του.
Επίσης, η παράσταση στήθηκε με βάσει αυτοσχεδιασμούς στους οποίους ήχοι,
σκηνικές δράσεις και εικόνες προέκυψαν από εμάς τους ηθοποιούς κατά την
διάρκεια των προβών, και έτσι και κρατήθηκαν.
Όσον αφορά την σκηνοθετική προσέγγιση, ο Ευθύμης
Μπαλαγιάννης θέλησε να αποτυπώσει περισσότερο την ηθική καταστροφή του Μακμπέθ
και το μετατραυματικό στρες που του δημιουργεί η βία του πολέμου και το αίμα
στα χέρια του, που ακολουθεί τις ειδεχθείς πράξεις του.."
Τι είναι αυτό που κάνει τον Σαίξπηρ διαχρονικό;
"Ο Σαίξπηρ είναι διαχρονικός γιατί τα έργα του
αγγίζουν θεμελιώδη ζητήματα της ανθρώπινης φύσης που παραμένουν αναλλοίωτα,
ανεξάρτητα από την εποχή ή την κοινωνία για την οποία γράφτηκαν. Οι χαρακτήρες
του, οι συγκρούσεις τους και οι ιδέες που εξερευνά είναι τόσο βαθιές και
καθολικές που συνεχίζουν να μιλούν σε κάθε γενιά. Στα έργα του οι χαρακτήρες
δεν είναι μονοδιάστατοι ή στερεοτυπικοί· έχουν πάθη, αδυναμίες, εσωτερικές
συγκρούσεις και αμφιβολίες. Ο Άμλετ βασανίζεται από υπαρξιακές κρίσεις, ο
Μακμπέθ από τη φιλοδοξία του, ο Οθέλλος από τη ζήλια. Αυτές οι ψυχολογικές
καταστάσεις είναι παγκόσμιες και αναγνωρίσιμες σε κάθε εποχή. Θέματα όπως η
εξουσία, η προδοσία, η αγάπη, η εκδίκηση, η τιμή, η ενοχή, η μοίρα και η
ελεύθερη βούληση είναι ζητήματα που απασχολούν όλες τις κοινωνίες και μιλούν
για την ψυχή και τα πάθη του ανθρώπου, αναδεικνύοντας διαχρονικές αλήθειες. Γι’
αυτό και συνεχίζει να διαβάζεται, να παίζεται και να μελετάται τόσους αιώνες
μετά."
Κάθε ρόλος είναι και μια αναμέτρηση με τον εαυτό σας;
"Κάθε ρόλος της ζωής είναι και μια αναμέτρηση με
τον εαυτό μας! Εκεί είναι ο πραγματικός αγώνας, στην πραγματική ζωή! Στο θέατρο
όχι, κάθε ρόλος είναι ένα παιχνίδι. Λίγο αυστηρό μεν, και με πολλούς κανόνες
-αλλά παιχνίδι. Όταν παύει να είναι παιχνίδι, γίνεται ανυπόφορο και ανούσιο!
Στην χαρά λοιπόν!"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου