Στο οπισθόφυλλο γράφει…
Το καλοκαίρι του 1961 η Αλεξάνδρεια δεν είναι πια η
πόλη της ακμής αλλά το τοπίο μιας αντιπαράθεσης με την Ιστορία. Μετά τον
αδόκητο χαμό του πατέρα της και την απώλεια της οικογενειακής περιουσίας η
Δάφνη Χάραμη ατενίζει τον ορίζοντα της φυγής από την Αίγυπτο του Νάσερ,
νιώθοντας πως θα αφήσει πίσω της ένα πολύτιμο κομμάτι ζωής. Από έναν κόσμο που
βυθίζεται στα βαθιά νερά του χρόνου ο Δημήτρης Στεφανάκης διασώζει τη φωτεινή
αίσθηση για τη ζωή.
Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο…
Η Δάφνη
αισθάνθηκε τα γεγονότα να έρχονται καταπάνω της και από τη μια στιγμή στην άλλη
η πραγματικότητα που ήξερε αναιρέθηκε με βίαιο τρόπο.
Δεν υπήρχε πια Κωστής Χάραμης και η ίδια δεν ήταν η κόρη του μεγιστάνα των
αιγυπτιακών τσιγάρων. Η έπαυλη της οδού Αββασιδών που αναγνώριζε για σπίτι της
έγινε ένα ξένο οίκημα στο οποίο δεν της επιτρεπόταν πια να πατήσει το πόδι της.
Η ίδια η Αλεξάνδρεια έγινε ξένη και αφιλόξενη, μια πόλη σκιών και ψιθύρων.
Λίγα λόγια από μένα…
Ο Δημήτρης Στεφανάκης είναι ο μοναδικός Έλληνας
λογοτέχνης που κατάφερε με μεγάλη μαεστρία να χωρέσει μέσα σε 224 σελίδες ζωές
ανθρώπων που ήρθαν αντιμέτωποι με δυσκολίες και κατάφεραν να επιβιώσουν άσχετα
με το γεγονός ότι η ίδια η ζωή τους έδειξε το σκληρό της πρόσωπο.
Τον θαυμάζω πάρα πολύ όχι μόνο για τα εξαιρετικά βιβλία
που γράφει αλλά επειδή πίσω από αυτά βρίσκεται ένας καταξιωμένος συγγραφέας που
πατάει γερά στη γη.
Έχω διαβάσει τα περισσότερα βιβλία του και έχω
ενθουσιαστεί. Το νέο του βιβλίο «Πάντα η Αλεξάνδρεια» περνάει μηνύματα
ανθρωπιάς και προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα σε κάθε αναγνώστη. Εμένα
προσωπικά με άγγιξε αυτό το βιβλίο και με συγκίνησε.
Θέλω να του δώσω τα θερμά μου συγχαρητήρια και να του
ευχηθώ να συνεχίσει πάντα να γράφει τόσο ωραία βιβλία που τα έχουμε ανάγκη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου