Στο οπισθόφυλλο γράφει…
«Ανοίγεις το παράθυρο, βλέπεις ψηλά κτίρια στριμωγμένα,
χωρίς ουρανό. Και αποφασίζεις να πεθάνεις. Το κάνεις εικόνα, κι ύστερα
σκέφτεσαι με οργή πως αυτή σου ζήτησε να χωρίσετε και πόσο θα χαρεί αν φύγεις
απ’ τη μέση. Κλείνεις το παράθυρο, γυρνάς στο άδειο σας κρεβάτι. Στην πλευρά
της ένα σημείωμα: Αν θες τη γυναίκα σου ζωντανή… γωνία Ευκαλύπτων και Μαρκόνι,
οχτώμισι νταν. ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΕΑ».
«Πήγες;»
«Όχι».
Φαίνεται πως ο πελάτης σε απόγνωση που αναθέτει την
υπόθεση της απαγωγής της συζύγου του στον ντετέκτιβ Στάθη Παντελιά δεν γνώριζε
ότι δεν πρέπει να λες ούτε ψέματα ούτε μισόλογα στον άνθρωπο που μισθώνεις για
να ψάξει.
Από την άλλη πλευρά, η αλήθεια είναι ότι ο πελάτης
έχει πάντα δίκιο, μέχρι να ανακαλύψεις πως η ζωή του ενδέχεται να ήταν καλύτερη
χωρίς τη γυναίκα του…
Δύσκολη υπόθεση. Περίεργη. Και όλα φαντάζουν ύποπτα.
Όμως ο Στάθης Παντελιάς ξέρει πολύ καλά τι πρέπει να κάνει. Και αυτό είναι να
μην αφήνει ποτέ πίσω του εκκρεμότητες.
Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο…
Το μόνο που
μπορούσα να κάνω για να αποφύγω δυσάρεστες σκέψεις ήταν να απασχοληθώ με κάτι
άσχετο, και γι’ αυτό άνοιξα, ως συνήθως, το κινητό για να χαζολογήσω στο
διαδίκτυο. Ο νόμος της τυχαιότητας δούλεψε πάλι κι έπεσα για άλλη μια φορά πάνω
σε πληροφορίες για τον Μπομπ Ρος, κι έτσι ξαφνικά μάθαινα πως χρησιμοποιούσε
την τεχνική allaprima –την ίδια που αγαπούσε και ο πελάτης μου ο
Μπόνταλης. Δεν έπρεπε να μείνω
αδαής, όλες οι πληροφορίες ήταν πολύτιμες σ’ αυτή την ιστορία:
«Η allaprima ή au premiercoup (με την πρώτη προσπάθεια)
είναι μια τεχνική στη ζωγραφική που χρησιμοποιείται από τον 15ο αιώνα, κατά την
οποία στρώσεις υγρού χρώματος εφαρμόζονται σε προηγούμενες στρώσεις υγρού
χρώματος. Χρησιμοποιείται κυρίως στην ελαιογραφία και απαιτεί γρηγοράδα, ώστε
να ολοκληρωθεί το έργο προτού στεγνώσουν οι πρώτες στρώσεις. Στην υδατογραφία,
η τεχνική allaprima απαιτεί ιδιαίτερη επιδεξιότητα, δεδομένου ότι
το χρώμα απλώνεται απρόβλεπτα, οπότε, ανάλογα με την ψυχική
διάθεση του ζωγράφου, μπορεί να δώσει ένα αριστούργημα ή μια αποτυχία».
Και να λοιπόν
που η υπόθεσή μου στηριζόταν πάνω σε αυτή τη μέθοδο. Allaprima… Κάθε στρώση ψέματος ή αλήθειας, σκεπαζόταν
επιδέξια με επόμενη στρώση, προτού προλάβω να ανακαλύψω το σωστό ή το λάθος.
Λίγα λόγια από μένα…
Τη συγγραφέα την γνωρίζω χρόνια. Μπορεί να μη
βρισκόμαστε συχνά αλλά την εκτιμώ βαθύτατα πρώτον για την ταπεινότητά της και
δεύτερον γιατί τα βιβλία της είναι εγγύηση. Είναι αυθεντική συγγραφέας και ασχολείται
κυρίως με την αστυνομική λογοτεχνία που την αγαπά πολύ. Και το αναγνωστικό
κοινό με τη σειρά του αγαπά τα βιβλία της. Ανάμεσά τους και εγώ φυσικά.
Το «ΜέΡΣΙ» είναι ζωντανή απόδειξη του πόσο πολύ
δούλεψε για να γράψει αυτό το βιβλίο. Η συγγραφέας πέτυχε τη μυστική συνταγή
που λίγοι συγγραφείς είναι αυτοί που την γνωρίζουν. Γρήγορη πλοκή, σασπένς και φυσικά
ανατροπές. Το βιβλίο είναι καλοδουλεμένο και η ιστορία δεν μπάζει νερά. Δεν κάνει
πουθενά κοιλιά και δεν χρησιμοποιεί έξυπνα τεχνάσματα για να εντυπωσιάσει τον
αναγνώστη.
Η Κωνσταντίνα Μόσχου δεν συγκρίνεται με καμιά και το
λέω χωρίς καμιά υπερβολή. Είναι μια κατηγορία από μόνη της και της βγάζω το
καπέλο γιατί συνεχίζει και υπηρετεί με πάθος τη λογοτεχνία. Ανέβασε τον πήχη
ακόμα πιο ψηλά και πολύ καλά έκανε. Διαβάστε το! Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου