Το νέο μυθιστόρημα του Γιάννη Καλπούζου με τίτλο "Μεθυστής-Στα χώματα της Κρήτης" έρχεται από τις Εκδόσεις Χάρτινη Πόλη

 

«Η ψυχή της γυναίκας που χτυπήθηκε στο αμόνι της άνοιξης και του άντρα στο αμόνι του χειμώνα και γι’ αυτό περπατούν σε διαφορετικές στράτες».

Ύστερα από δύο χρόνια επίπονης και συνάμα γοητευτικής έρευνας και γραφής, πλησιάζει η ώρα να διαγωνιστεί στις καρδιές και τον λογισμό των αναγνωστών το νέο μυθιστόρημα του Γιάννη Καλπούζου με τίτλο «Μεθυστής» και υπότιτλο «Στα χώματα της Κρήτης», το οποίο κυκλοφορεί από τις Eκδόσεις ΧΑΡΤΙΝΗ ΠΟΛΗ στις 7 Μαρτίου. «Μεθυστής» είναι το παρανόμι του κεντρικού ήρωα (δε μεμψιμοιρεί, είναι μεθυστικός, αισιόδοξος, ανυπότακτος, ριψοκίνδυνος, πατριώτης…), εμπνευσμένο από τον Άγιο Γεώργιο τον Μεθυστή που τον γιορτάζουν στην Κρήτη στις 3 Νοεμβρίου όταν ανοίγουν τα βαρέλια του κρασιού.

Στο οπισθόφυλλο γράφει…

Κρήτη 1937-1945. Χρόνια σαν αιχμηρές ακίδες, αλλά και με φωτεινά φτεροκοπήματα.

Ο Νέστορας πορεύεται με την αρχή: Ευτυχώς χρωστάω στη ζωή και δε μου χρωστάει. Η Αριάνθη αναρωτιέται: Μήπως αν τα βάνεις όλα σε τάξη σου ξεφεύγει η ζωή; Ο Μιχαλαριάς, με τη μισή καρδιά του από γρανίτη και την άλλη μισή από βαμβάκι, αφότου ξεκάμπισε στο χνούδι της γης, έζησε ωσάν μανιασμένος ταύρος. Η πασίχαρη Βιολέτα δηλώνει: Ή με τον Τίτο ή σε μοναστήρι. Ο Ντιραβένας, καταπώς λέει, μετατρέπεται σε σκαντζόχοιρο για να μην τον φάνε οι αλεπούδες. Η Καδιανιά αντροκαλεί τα κύματα. Στο πρόσωπο του Χαραλάμπη Γιανναδάκη σμίγει η έκρηξη με τη γαλήνη.

Δικτατορία Μεταξά, το Ελληνοϊταλικό Μέτωπο, η μάχη της Κρήτης, η ανηλεής γερμανική κατοχή στο νησί και η αντίσταση. Τα φοβερά κι εγκληματικά αντίποινα των Γερμανών, η προπαγάνδα και η κατατρομοκράτηση του λαού, η κοινωνική ανισότητα, τα δόντια της πείνας, μαυραγορίτες, δωσίλογοι, καταδότες, άνθρωποι χωρίς κανέναν ηθικό και ιδεολογικό φραγμό, αλλά κι εκείνοι που όταν στέκονται μπροστά σου χαμηλώνεις το βλέμμα όπως στην κονταριά του ήλιου.

Ξυπόλυτες αλήθειες και παπουτσωμένα ψέματα. Ανυπόταχτοι, αγωνιστές,  σκιαγμένοι, υποκριτές, πολτοποιημένες συνειδήσεις, μίσος, απληστία και αχαριστία. Η ψυχή της γυναίκας που χτυπήθηκε στο αμόνι της άνοιξης και του άντρα στο αμόνι του χειμώνα, ένα ματωμένο κροσσωτό κεφαλομάντηλο κι ο μεγαλύτερος πλούτος της ζωής: Δυο μάτια να σε θωρούν με λαχτάρα.