ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ
Είχα την τύχη να διαβάσω το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα
«Μελατονίνη» (Εκδόσεις Kaktos
–
2025) και είχα ενθουσιαστεί. Το ίδιο ακριβώς ενθουσιάστηκα και τώρα διαβάζοντας
το νέο του βιβλίο μέσα σε ένα απόγευμα. Το βιβλίο του Νίκου Παπαδόπουλου δεν
είναι ένα απλό πεζογράφημα. Είναι ένα ευρηματικό λογοτεχνικό βιβλίο με έξυπνη
πλοκή και άφθονο σασπένς όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Διαβάζοντάς το
νόμιζα ότι βρισκόμουν σε μια σκοτεινή αίθουσα ενός κινηματογράφου και όλα όσα
γίνονταν τα έβλεπα μπροστά στη μεγάλη οθόνη. Αν και μικρό σε έκταση – μόνο 73
σελίδες – το βιβλίο αυτό με κέρδισε αμέσως. Τόσο για την πρωτότυπη ιστορία του
όσο και για το αναγνωστικό ταξίδι που μου προσέφερε.
Ύστερα από χρόνια σιωπής, εκείνη του στέλνει ένα μήνυμα. Τον καλεί στο νέο της σπίτι, για ένα δείπνο. Εκείνος διστάζει, αλλά τελικά αποφασίζει να πάει. Το τραπέζι είναι στρωμένο, η ατμόσφαιρα φιλική, σχεδόν καθησυχαστική. Όμως κάτι σκοτεινό καραδοκεί στο σπίτι.
Όσα έμειναν θαμμένα βρίσκουν τρόπο να αναδυθούν. Η σιωπή γίνεται πιο απειλητική από τις λέξεις. Το παρελθόν και το παρόν κάθονται απέναντι, χωρίς τίποτα να τα ξεχωρίζει.
Το χόρτασα δεν χόρτασα ακροβατεί ανάμεσα στη μνήμη και τη σιωπή, την οικειότητα και την απειλή. Σκέψεις και κινήσεις φορτίζονται σταδιακά με ένταση. Ένα δείπνο μετατρέπεται σε σκηνικό αβεβαιότητας, όπου παρελθόν και παρόν μπλέκονται αξεδιάλυτα.
Δεν ξέρεις αν πρέπει να φοβάσαι περισσότερο όσα έγιναν ή όσα πρόκειται να γίνουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου