Η ΕΥΘΥΜΙΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ ΣΤΙΣ ΜΕΘΥΣΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

 

1.Τι διαπραγματεύεται το βιβλίο;

Το βιβλίο διαπραγματεύεται τη ζωή των ανθρώπων από τη δεκαετία του 1960 και μετά, σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών και οικονομικών δυσκολιών. Παρουσιάζει την εσωτερική μετανάστευση από το χωριό προς την πόλη ως μέσο επιβίωσης, τις σκληρές συνθήκες ζωής, την παιδική εργασία και τις κοινωνικές πιέσεις της εποχής. Παράλληλα, αναδεικνύει ζητήματα όπως οι επιβαλλόμενοι γάμοι, η θέση της γυναίκας στον γάμο, η κακοποίηση και η έλλειψη φωνής και δικαιωμάτων για πολλές έγγαμες γυναίκες εκείνης της περιόδου. Μέσα από όλα αυτά, αποτυπώνεται η κοινωνία της εποχής και οι αγώνες των ανθρώπων για μια καλύτερη ζωή.

 

2.Πόσο καιρό  πήρε να το ολοκληρώσεις;

Περίπου έναν χρόνο. Η συγγραφή ως διαδικασία κύλησε σχετικά γρήγορα, γιατί όταν ξεκινώ ένα βιβλίο οι ιδέες μου έρχονται εύκολα. Ωστόσο, αφιέρωσα αρκετό χρόνο στις επαναλαμβανόμενες διορθώσεις, γιατί θέλω το τελικό αποτέλεσμα να με εκφράζει απόλυτα.

 

3. Τι ρόλο παίζει ο χρόνος μέσα στο βιβλίο;

Ο χρόνος στο βιβλίο δεν είναι απλώς φόντο· είναι ένας σιωπηλός πρωταγωνιστής. Κυλά μαζί με τους ήρωες, τους αλλάζει, τους ωριμάζει, άλλοτε τους πληγώνει κι άλλοτε τους δικαιώνει. Μέσα από τη ροή του φωτίζονται οι μνήμες, οι ρίζες και οι μεταμορφώσεις τους. Είναι το νήμα που ενώνει το χθες με το σήμερα, δείχνοντας πως οι ζωές των ανθρώπων πλάθονται από τις εποχές που διασχίζουν.

 

4.Έχεις κάποια κοινά στοιχεία με κάποια από τις ηρωίδες σου;

Ναι, υπάρχουν κοινά στοιχεία και αυτό είναι φυσικό για έναν συγγραφέα. Συχνά περνούν στους χαρακτήρες βιώματα και αξίες από την προσωπική του διαδρομή. Στη δική μου περίπτωση, το βασικό κοινό σημείο είναι η αγάπη για τα γράμματα και η επιμονή στη μόρφωση. Προχώρησα μόνη στα σχολικά μου χρόνια, χωρίς ιδιαίτερη στήριξη, ενώ παράλληλα εργαζόμουν στον φούρνο του πατέρα μου. Είναι μια πορεία που με διαμόρφωσε και για την οποία αισθάνομαι περήφανη.

 

5. Τί σου λένε συχνά οι αναγνώστες;

Αυτό που ακούω πιο συχνά είναι ότι τα βιβλία μου άγγιξαν την ψυχή τους. Μου λένε πως ταυτίστηκαν σε πολλά σημεία με τις ηρωίδες και πως η ιστορία λειτούργησε έντονα σε συναισθηματικό επίπεδο. Για μένα είναι πολύ σημαντική και η προσωπική επαφή μαζί τους, γιατί μέσα από αυτήν καταλαβαίνω ότι τα συναισθήματα που ήθελα να μεταφέρω έφτασαν στον αναγνώστη.

 

6.Κάθε φορά ανεβάζεις τον πήχη όλο και πιο ψηλά. Πως τα καταφέρνεις;

 Ο πήχης ανεβαίνει μέσα από την πείρα και την προσωπική εμπειρία, αλλά κυρίως όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου με ειλικρίνεια. Απαιτεί ψυχική δύναμη, ισορροπία στις σκέψεις και, πάνω απ’ όλα, να θυμάσαι ότι είμαστε άνθρωποι. Το πιο σημαντικό είναι να μην προσκολλάσαι στο παρελθόν, γιατί αυτό σε περιορίζει και δημιουργεί ψυχολογικά αδιέξοδα.

 

7.Σε κάποια πράγματα και καταστάσεις τελικά υπάρχει επιστροφή;

Ναι, υπάρχουν στιγμές και καταστάσεις από το παρελθόν που δεν φεύγουν ποτέ από τη σκέψη μας. Υπάρχει ψυχικό κόστος, αλλά δεν κολλάω σε αυτά· αντίθετα, μου δίνουν δύναμη να συνεχίσω. Για παράδειγμα, σκέφτομαι συχνά τον αγαπημένο μου σύζυγο που έφυγε από τη ζωή. Εκεί υπάρχει επιστροφή μόνο στις σκέψεις, όχι στα ίδια τα πράγματα ή στις καταστάσεις. Οπότε, για κάποια πράγματα υπάρχει επιστροφή, για άλλα όχι.

 

8.  Πως ήταν το 2025;

Το 2025 ήταν άλλοτε ήρεμο και άλλοτε ταραχώδες — έτσι είναι η ζωή. Είμαι ευγνώμων που πέρασε ακόμα μια χρονιά και την έζησα μαζί με την αγαπημένη μου οικογένεια και όλους τους αγαπημένους μου φίλους. Το μόνο που με στεναχώρησε πραγματικά ήταν η απώλεια μιας πολύ καλής μου φίλης.

 

9.Τι θέλεις να σου φέρει το 2026;

Θέλω το 2026 να φέρει υγεία, γαλήνη και δημιουργικότητα. Να μου δώσει νέες εμπειρίες, έμπνευση για τη συγγραφή και πολλές όμορφες στιγμές με την οικογένεια και τους αγαπημένους μου. Πάνω απ’ όλα, θέλω να φέρει δύναμη και αισιοδοξία για να συνεχίζω να προχωρώ, αντιμετωπίζοντας ό,τι η ζωή φέρνει με θάρρος και χαμόγελο.

 

10. Ας κλείσουμε με μια χαρακτηριστική φράση από το βιβλίο:

«Έβλεπα πια τη ζωή πιο ψύχραιμα κα λογικά. Αισθανόμουν να καθοδηγούμε από μια αόρατη δύναμη. Βαθιά μέσα μου είχα κρατήσει τα πολυτιμότερα φυλαχτά, την πιο ακριβή κληρονομιά. Έχω ζήσει το παρελθόν μου και δεν θα το άλλαζα. Εκείνο με έχει κάνει αυτό που είμαι σήμερα. Αυτό που έγινα και το δώρισα στους δικούς μου ανθρώπους. Έγινα επιτέλους αυτή που πάντα ονειρευόμουν.

Έχω καταλήξει, χαράζοντας την πορεία μου μέσα από πολλές πίκρες αλλά και χαρές. Έμαθα πως οι στιγμές, η ίδια η ζωή, είναι ευτυχία! Πήρα και κατανόησα, τελικά, όλα αυτά τα χρόνια το μήνυμα της ζωής.»

 

Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τον αγαπημένο μου φίλο και συγγραφέα, Κωνσταντίνο Ιωακειμίδη, για την υπέροχη φιλοξενία στο blog του «Μεθυσμένες ιστορίες». Ήταν χαρά μου να μοιραστώ μαζί σας σκέψεις, εμπειρίες και συναισθήματα μέσα από αυτή τη συνέντευξη. Ελπίζω να σας άγγιξε και να βρήκατε κάτι από τον εαυτό σας στις ιστορίες και τις λέξεις μου.