Ο ΜΙΧΑΗΛ Γ. ΔΟΥΚΑΣ ΣΤΙΣ ΜΕΘΥΣΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

 

«Χαμένα Κομμάτια» – τι πραγματεύεται;

 

Είναι μια ιστορία για τη μνήμη που σβήνει και για την αγάπη που επιμένει. Μιλά για μια μάνα που χάνεται στη νόσο Αλτσχάιμερ και μια κόρη που μαθαίνει να αντέχει και να πολεμάει και για τις δύο. Παράλληλα, ξετυλίγεται μια δεύτερη διαδρομή γύρω από τη μητρότητα και μια παράνομη υιοθεσία. Είναι ένα βιβλίο για τους δεσμούς που δεν λύνονται, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν να διαλύονται.

 

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης;

 

Η έμπνευση γεννήθηκε από προσωπικό βίωμα, αλλά κι από ανθρώπους και οικογένειες που είδα να αλλάζουν, να ξεχνούν και να παλεύουν. Κάποιες από αυτές για οικογένειες κρατήθηκαν όρθιες κι άλλες διαλύθηκαν Αυτό το βιβλίο γράφτηκε πρώτα στην καρδιά, μετά στο χαρτί και τέλος στον υπολογιστή,

 

Ποια ήταν η κινητήριος δύναμη να γράψεις αυτό το βιβλίο;

 

Η ανάγκη να μιλήσω για όσα δεν λέγονται εύκολα. Για τους φροντιστές, για τις σιωπές, για την απώλεια που δεν είναι πάντα ορατή. Ήθελα να δώσω φωνή σε ανθρώπους που αγαπούν χωρίς ανταπόδοση.

 

Τι σε ώθησε σε αυτήν την ιστορία;

 

Το να βλέπω τη μνήμη να φεύγει και την αγάπη να μένει. Το κενό που αφήνει η αρρώστια και η δύναμη που γεννά. Ήταν μια ιστορία που ζητούσε να ειπωθεί, από μονή της, σαν μια φωνή που μιλούσε μέσα μου.

 

Πιστεύεις ότι αγγίζει τους περισσότερους αναγνώστες;

 

Αυτό είναι κάτι υποκειμενικό και μόνο οι αναγνώστες μπορούν πραγματικά να το κρίνουν. Εύχομαι όμως αυτό το βιβλίο να βρει τον δρόμο του και να αγγίξει όσους έχουν αγαπήσει, έχουν χάσει ή φοβούνται μήπως χάσουν. Γιατί η άνοια δεν αφορά μόνο τους ασθενείς, αλλά ολόκληρες οικογένειες.

 

Τι μηνύματα θέλεις να περάσεις;

 

Ότι η μητρότητα είναι μια πράξη ιερή. Ότι η αγάπη μπορεί να επιμένει ακόμα κι όταν η μνήμη φεύγει. Και ότι οι πιο δυνατοί δεσμοί δεν χρειάζονται λέξεις.

 

Αντιμετώπισες δυσκολίες στη συγγραφή;

 

Ναι. Ήταν συναισθηματικά απαιτητικό και πολλές φορές επώδυνο. Υπήρχαν στιγμές που έπρεπε να σταματήσω για να πάρω μιαν ανάσα, να πάω μια βόλτα, να κάνω ένα τσιγάρο και μετά να συνεχίσω. Αλλά ήξερα ότι αυτό το βιβλίο έπρεπε να ολοκληρωθεί.

 

Πώς ένιωσες όταν έγραψες τη λέξη «τέλος»;

 

Σαν να αποχαιρετούσα ανθρώπους που είχα ζήσει μαζί τους. Με λύτρωση, αλλά και με ένα μικρό βάρος. Ήταν ένα ήσυχο αντίο, δεν ήταν τέλος.

 

Τι σε κάνει πιο δυνατό;

 

Το να αντέχεις και να συνεχίζεις, ακόμα κι όταν δεν είναι εύκολο. Και επίσης το να βρίσκεις την δύναμη, να βγάζεις από μέσα του την αλήθεια σου.

 

Αυτό το βιβλίο είναι ένα στοίχημα για σένα;

 

Ναι, αλλά όχι εμπορικό. Είναι ανθρώπινο στοίχημα. Να φτάσει σε όσους το έχουν ανάγκη.

 

Τι ήθελες να πάρει το 2025 φεύγοντας;

 

Κούραση, φόβους και σιωπές που δεν μου έκαναν καλό. Και να αφήσει χώρο για όσα αξίζουν να μείνουν.

 

Τι θέλεις να σου φέρει το 2026;

 

Υγεία πάνω απ’ όλα, στιγμές με ανθρώπους που αγαπώ και σέβομαι, πολλά βιβλία για να διαβάσω κι ένα ταξίδι που θα γίνει η αρχή της έρευνας για το νέο βιβλίο που ετοιμάζω. Και φυσικά, τα «Χαμένα Κομμάτια» να βρουν τον δρόμο τους και να αγαπηθούν όσο περισσότερο μπορούν!