ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΧΡΗΣΤΟ ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗ

 

Τι γίνεται «Στον 5ο όροφο της Νομικής»;

 

Χαμός! (γέλια) Ξεκινάμε με την ανακάλυψη ενός πτώματος, στον διάδρομο του Τομέα Εγκληματολογίας, ένα βράδυ του Φεβρουαρίου, και με μια δεύτερη δολοφονία, αμέσως μετά.

            Ο αστυνόμος Χριστόφορος Μάρκου, παλιός γνώριμος του χώρου και των θυμάτων από την εποχή των σπουδών του, αναλαμβάνει να λύσει το πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα έγκλημα, τη δολοφονία μιας καθηγήτριας κι ενός φοιτητή μέσα σε πανεπιστημιακό χώρο.

            Η έρευνα κάθε άλλο παρά εύκολη αποδεικνύεται. Όλοι οι ύποπτοι, καθηγητές, μέλη του διοικητικού προσωπικού, φοιτητές, είχαν κίνητρο να θέλουν την καθηγήτρια με το παρατσούκλι «Οχιά» νεκρή. Ψέματα, δολοπλοκίες, παγίδες, φιλοδοξίες, μικρά και μεγαλύτερα εγκλήματα, μια ακόμα απόπειρα δολοφονίας κι ένα κυνήγι ενάντια στον χρόνο προκειμένου να αποκαλυφθεί ο δολοφόνος. Κι όταν πιστεύουμε πως όλα έχουν μπει στη θέση τους... ανατροπή! Γιατί η αλήθεια δεν είναι πάντα βολική!

 

Ποια είναι η πηγή έμπνευσης;

 

Άρτι αφιχθείς στο Παρίσι, μια φίλη διδακτορική φοιτήτρια μου μιλούσε για μια καθηγήτριά της τόσο αντιπαθητική, ώστε αν μια μέρα τη δολοφονήσουν κανείς δεν θα ξέρει ποιος από όλους το έκανε! Έτσι γεννήθηκε η «Οχιά» του 5ου ορόφου και η πλοκή, εμπλουτισμένη με εμπειρίες από τα φοιτητικά μου χρόνια και στο στιλ της Άγκαθα Κρίστι, που είναι μια από τις αγαπημένες μου συγγραφείς.

 

Τι σας δυσκόλεψε κατά τη διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου;

 

Ήταν το πρώτο μου πόνημα, κι ως τέτοιο είχε αδυναμίες που εντοπίσαμε και διορθώσαμε με τον Γάλλο εκδότη, το 2018, όταν το βιβλίο κυκλοφόρησε στη Γαλλία όπου και κέρδισε δύο βραβεία, ένα εκ των οποίων της Ακαδημίας του Βαρ, θυγατρικής της Γαλλικής Ακαδημίας.

            Ο Έλληνας αναγνώστης, λοιπόν, το ανακαλύπτει τώρα βασισμένο σ’ αυτή τη βραβευμένη εκδοχή, αλλά και περαιτέρω επιμελημένο.

            Δέκα χρόνια μετά τη συγγραφή του, λοιπόν, η δυσκολία ήταν να βρω την ισορροπία μεταξύ της αθωότητας ενός πρώτου βιβλίου και της εμπειρίας που αυτή η δεκαετία μου προσέφερε. Πιστεύω πως τη βρήκα, κι έτσι το ελληνικό κοινό θα απολαύσει την πρώτη (χρονικά) περιπέτεια του Αστυνόμου Χριστόφορου Μάρκου στην καλύτερη δυνατή εκδοχή της.

 

Έχετε κάποια κοινά με τον κεντρικό ήρωα; 

 

Τα μουσικά μας ακούσματα και τα αναγνωστικά μας ενδιαφέροντα, Μαρία Κάλλας και αστυνομική λογοτεχνία δηλαδή. Κατά τ’ άλλα είμαστε μάλλον διαφορετικοί. Ο Μάρκου είναι πιο... μονόχνοτος, δεν είναι πολύ κοινωνικός, αποφεύγει τους ανθρώπους βρίσκοντας καταφύγιο στη δουλειά του. Εμένα, αντίθετα, μου αρέσει να συναντώ, να συνομιλώ, να κάνω παρέα με άλλους. Και να αντλώ συχνά έμπνευση από αυτούς! 

 

Πώς είναι η καθημερινότητα ενός Έλληνα συγγραφέα στο Παρίσι;

 

Όπως η καθημερινότητα ενός (επαγγελματία) συγγραφέα όπου κι αν βρίσκεται: κλεισμένος σε ένα δωμάτιο για ώρες, μόνος, γράφοντας, κάνοντας έρευνα ή κοιτάζοντας το λευκό έγγραφο word περιμένοντας τη Μούσα.

            Αυτό που διαχωρίζει ίσως τη Γαλλία από πολλές χώρες, ως προς τη ζωή των συγγραφέων, είναι η πληθώρα φεστιβάλ βιβλίου: σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο μεταξύ Σεπτεμβρίου και Ιουνίου το περνάμε σε μια διαφορετική πόλη, μεγάλη ή μικρότερη, γνωρίζοντας και συνομιλώντας με αναγνώστες, με άλλους συγγραφείς κι ανακαλύπτοντας άγνωστες γωνιές της Γαλλίας, χάρη στα βιβλία.

 

Σας ενδιαφέρουν οι κριτικές;

 

Πάντα τις διαβάζω, κι είναι ανθρώπινο να χαίρομαι με τις καλές και να προβληματίζομαι με τις κακές. Με τον καιρό όμως, έχω μάθει να εκτιμώ τις κριτικές που –είτε θετικές είτε αρνητικές– είναι εμπεριστατωμένες. Κάτι που δεν έχω κάνει καλά, κάτι που μου έχει ξεφύγει και το εντοπίζει κάποιος αναγνώστης ή κριτικός μου δίνει τη δυνατότητα να το διορθώσω.

            Από εκεί κι έπειτα όλα είναι υποκειμενικά, όλοι έχουμε τα γούστα μας ως αναγνώστες και το στιλ μας ως συγγραφείς. Ακόμα και η σοκολάτα δεν αρέσει σε όλους!

 

Πότε θα είναι έτοιμο το επόμενο βιβλίο σας;

 

Οι δύο επόμενες περιπέτειες του αστυνόμου Χριστόφορου Μάρκου που θα κυκλοφορήσουν απ’ τις εκδόσεις Μίνωας είναι ήδη έτοιμες. Γενικά προτιμώ να είμαι μπροστά στην παραγωγή μου, για να μην αγχώνομαι με deadlines. Εκτός αυτών, έχω ήδη δύο χειρόγραφα (χωρίς Μάρκου), που θα κυκλοφορήσουν στο εξωτερικό.

 

Υπάρχει, τελικά, το τέλειο έγκλημα;

 

Αυτό σας αφήνω να το ανακαλύψετε «Στον 5ο όροφο της Νομικής»... Και παράλληλα προσθέτω στην ερώτησή σας ένα ακόμα ερώτημα: Αν υπάρχει το τέλειο έγκλημα, μπορεί ένας εγκληματολόγος να είναι ο τέλειος εγκληματίας;

           

 

Κείμενο οπισθοφύλλου:

Πέμπτος όροφος της Νομικής Αθηνών, Τομέας Εγκληματολο­γίας. Ο υποψήφιος διδάκτορας Άγγελος Κονδύλης ανακα­λύπτει το πτώμα της Οχιάς, κατά κόσμον καθηγήτριας Λαμπρινής Σιώμου, πριν δολοφονηθεί κι αυτός με τη σειρά του.

 

Ο αστυνόμος του Τμήματος Ανθρωποκτονιών Αττικής Χριστόφο­ρος Μάρκου, απόφοιτος του τομέα και παλιός γνώριμος των θυμά­των, αναλαμβάνει την έρευνα της διπλής ανθρωποκτονίας.

Κινούμενος στο σκοτάδι του πέμπτου ορόφου, σ’ έναν λαβύριν­θο μυστικών, διαπλοκής, προσωπικών εμπαθειών κι ακαδημαϊκών φιλοδοξιών, καλείται να ανακαλύψει με τη βοήθεια ενός «πασπαρ­τού» ποιος μετέτρεψε το κτίριο του πανεπιστημίου σε σκηνικό δο­λοφονιών και ν’ απαντήσει: Υπάρχει, τελικά, το τέλειο έγκλημα;

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ | ΚΑΣΕΤΙΝΑ VICTORIA HISLOP | ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 

Μια υπέροχη συλλεκτική κασετίνα, που περιλαμβάνει το παγκόσμιο μπεστ σέλερ ΤΟ ΝΗΣΙ και τη συνέχειά του, ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ.

ΤΟ ΝΗΣΙ κυκλοφόρησε σε 35 γλώσσες και πούλησε περισσότερα από 6.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως, ενώ η τηλεοπτική μεταφορά του μάγεψε το ελληνικό κοινό. Είκοσι χρόνια μετά την έκδοσή του, η ιστορία που ξεκίνησε στη Σπιναλόγκα ολοκληρώνεται με το καθηλωτικό μυθιστόρημα ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ.

Δύο βιβλία ύμνος στην Κρήτη.

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ | ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΗΡΑ ΤΑ ΒΟΥΝΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΝΑΝΕΔΑΚΗ | ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 

Θέλεις να πάρεις τα βουνά και να γλιτώσεις από όλους και από όλα;
Θέλεις να ζήσεις έναν μεγάλο, παράνομο και γεμάτο πάθος έρωτα;
Θέλεις να αναλύσεις τα ψυχολογικά σου και τα σύνδρομά σου, να μάθεις ποια είσαι και πού πηγαίνεις επιτέλους σε αυτή τη ζωή;
Θέλεις μήπως να αποκτήσεις καινούργιους και γεμάτους μυστήριο φίλους;

Αν ναι, τότε αυτό το βιβλίο γράφτηκε για εσένα!
Η Νίκη, η Νέλλη και η Νένα σε οδηγούν, θέλεις δε θέλεις, στο πιο τρελό, ανατρεπτικό, αστείο, σοβαρό, ερωτικό, συγκινητικό και γεμάτο εκπλήξεις βιβλίο.
Μια αληθινή ιστορία που συνέβη στα ψέματα.
Η Κατερίνα Μανανεδάκη, με το δικό της ξεχωριστό στιλ, για ακόμη μια φορά αποτυπώνει με λέξεις την απόλυτη παράνοια της εποχής μας αλλά και της ίδιας μας της ζωής!

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ | ΣΥΡΑ ΣΑΚΡΑ | ΜΕΤΑΞΙΑ ΚΡΑΛΛΗ | ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 

Στο λυκόφως του 19ου αιώνα η Ερμούπολη είναι μια από τις πλουσιότερες πόλεις της Ελλάδας. Το χρωστά στους πρόσφυγες από τα καμένα νησιά της Επανάστασης, κυρίως Χιώτες αλλά και Κασιώτες και Ψαριανούς, που βρήκαν στη Σύρο καταφύγιο. Οι ίδιοι οι Συριανοί, κατά βάση άνθρωποι φτωχοί, καθολικοί στο θρήσκευμα, βρίσκονται μαζεμένοι στην καστροπολιτεία τους, στην Απάνω Χώρα, και στα γύρω χωριά.
Χιώτικης καταγωγής είναι ο πλοιοκτήτης Γιάννης Περσελής και ο καπετάνιος του, Στρατής Σορώπος· Απανωχωρίτισσα είναι η Καρμελίνα Ρούσσου που κατεβαίνει στο λιμάνι για να μείνει στους θείους της. Εκεί θα γνωρίσει τον αδελφό του Στρατή, τον Νικόλα, που αγαπά τα βιβλία και τους στίχους, δε στεριώνει εύκολα σε δουλειές και του αρέσουν οι γυναίκες και τα γλέντια. Στην άλλη άκρη ο Στρατής, πειθαρχημένος, πρόωρα φορτωμένος με ευθύνες και αρραβωνιασμένος με τη Μέλπω, θα γνωρίσει την Ιουλία Περσελή τη μέρα που θα το σκάσει από την Ερμούπολη και τον γάμο που της έχουν κανονίσει, αναζητώντας καταφύγιο στο πλοίο του πατέρα της.
Παραμονές ενός καταστροφικού πολέμου, ο Στρατής, η Ιουλία, ο Νικόλας κι η Καρμελίνα αγωνίζονται να χαράξουν την πορεία τους με όσα τους υπαγορεύει η καρδιά τους. Πράγμα δύσκολο σε μια κοινωνία που δεν επιτρέπει ούτε συγχωρεί εύκολα κάθε είδους παρεκκλίσεις…

ΕΝΑ ΜΑΓΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΣΥΝΕΠΙΒΑΤΕΣ…

 

Το βιβλίο μου (μας) κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο έπειτα από επιθυμία της μητέρας μου. Φυσικά και δεν της χάλασα το χατίρι αφού πρόκειται για τη βιογραφία της.

Έγινε, όπως πάντα, μια σειρά από παρουσιάσεις αλλά και εκδηλώσεις και δεν γίνεται να μην ευχαριστήσω τους ανθρώπους που μου έκαναν την τιμή να μιλήσουν για μένα και την «Ευφροσύνη».

Θυμάμαι εκείνο το παγωμένο απόγευμα που ο κόσμος αψήφησε το κρύο και γέμισε το Mirror στον Κορυδαλλό. Δίπλα μου, όπως πάντα, η αγαπημένη μου φίλη και συγγραφέας Πένυ Παπαδάκη που μίλησε με τα καλύτερα λόγια για το βιβλίο. Αποσπάσματα διάβασε μια άλλη αγαπημένη μου φίλη και ποιήτρια η Ελεωνόρα Χατζηαβράκογλου.

Δυο φορές πήγα στα Βόρεια Προάστια στο φιλόξενο εστιατόριο «Μπέρδεμα» του φίλου μου Κωνσταντίνου Φωτόπουλου. Ένα όμορφο απόγευμα στα Λιπάσματα στη Δραπετσώνα.

Ένα άλλο απόγευμα στον Τεχνοχώρο ΠΡΩ! ΔΕ! ΤΡΙ! στον Πειραιά όπου η καλή νεράιδα του παραμυθιού συγγραφέας – σκηνοθέτης  και ηθοποιός Δώρα Δώριζα άνοιξε την αγκαλιά της. Εκεί δυο αγαπημένες φίλες που έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου μου έκαναν την τιμή να παρουσιάσουν τα βιβλία μου. Η Δήμητρα Παναρίτη, συγγραφέας και η Χρυσούλα Διπλάρη συγγραφέας και στιχουργός.

Μια Κυριακή στο Δημαρχείο Κορυδαλλού, όπου ο φιλόξενος κύριος Δήμαρχος Νίκος Χουρσαλάς και η Δημοτική σύμβουλος - και φίλη μου - Ιωάννα Καλομπράτσου, μαζί με τον αγαπημένο μου φίλο και εξαιρετικό δημοσιογράφο Θάνο Ξάνθο παρουσίασαν τα παιδιά μου και τους ευχαριστώ ολόψυχα.

Χθες το απόγευμα βρέθηκα στον φιλόξενο Τεχνοχώρο Φάμπρικα στον Κεραμεικό όπου μεταξύ άλλων παραβρέθηκαν ο τέως Δήμαρχος Περάματος κύριος Γιάννης Λαγουδάκος και ο Συγγραφέας – Ηθοποιός Βαγγέλης Δουκουτσέλης.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι με τίμησαν με την παρουσία τους, τη βοήθειά τους και με έκαναν ευτυχισμένο. Και επίσης, ένα πιο μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς τους αναγνώστες που με τη στήριξή σας, μου δίνετε τη δύναμη να συνεχίζω, κάνω βήματα μπροστά και πάντα με το χαμόγελο! Να σας έχει ο Θεός καλά!    

 

κλικ Μαρία Γεωργαντά

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΓΕΩΡΓΙΟ ΕΛ. ΤΖΙΤΖΙΚΑΚΗ

 

«Η φλόγα, η φωτιά κι η στάχτη» είναι ο τίτλος του νέου σας βιβλίου. Μιλήστε μας γι’ αυτό.

ΑΠ: Μετά από δύο βιβλία που το θέμα τους ήταν η αντιμετώπιση του στρες και η κατάθλιψη – Παραθεριστής και Ανεμόγερτος από τις εκδόσεις Κάκτος–, θέλησα να γράψω ένα μυθιστόρημα που θα με επιστρέψει στα κείμενα εκείνα με τα οποία με έχει γνωρίσει ο περισσότερος κόσμος. Έτσι, η Φλόγα, η φωτιά κι η στάχτη είναι η ιστορία τριών γυναικών, άσπονδων φιλενάδων, που μετρούν πάνω από τριάντα χρόνια φιλίας και που, ενόψει του γάμου της μίας, αποφασίζουν να κάνουν διακοπές για λίγες μέρες στη Σκιάθο. Εκεί, θα ανακινηθούν οι αναμνήσεις του παρελθόντος, θα αναδυθούν τα κρυμμένα μυστικά και εντέλει θα γίνουν αποκαλύψεις που θα κλονίσουν τις σχέσεις των τριών γυναικών. Πρόκειται για ένα βιβλίο που μιλάει για τις υπεκφυγές και για τα ψέματα που γίνονται χρήση στις σχέσεις που μοιάζουν αψεγάδιαστες, για τη διαχείριση των λαθών, για τη διαφορετικότητα και, εντέλει, τις επιλογές που καλείται μια γυναίκα να κάνει στη ζωή της. Ακούγεται βαρύ ως θέμα, όμως προσφέρει ψυχαγωγία ως ανάγνωσμα, προκαλεί χαμόγελα, έχει έντονο το στοιχείο των '80s και '90s, και η ταύτιση με τις ηρωίδες είναι άμεση διαβάζοντάς το.

 

Πως καταφέρατε και συνδυάσατε τρείς ηρωίδες τόσο διαφορετικές μεταξύ τους;

ΑΠ: Είναι τόσο διαφορετικές όσο και ίδιες σε κάποια πράγματα, και αυτός ήταν και ο στόχος του βιβλίου: Να ξεκινήσεις θεωρώντας ότι η καθεμιά έχει τον ρόλο της αλλά στο τέλος του έργου να αλλάξεις θέση σχετικά με το ποια είναι η πιο ειλικρινής. Εν κατακλείδι, όσες διαφορές κι αν έχουμε με τους άλλους γύρω μας και όση από τη διαφορετικότητα μας χαρακτηρίζει, στο τέλος είμαστε όλοι άνθρωποι με πληγές, τραύματα, απωθημένα, εγωισμούς, ελπίδες και όνειρα. Αυτό αποτελεί και την ουσία της ύπαρξης, και αυτό εξιστορεί και το συγκεκριμένο μυθιστόρημα.

 

Πιστεύτε ότι μια φιλία μπορεί να αντέξει στο χρόνο;

ΑΠ: Θα ήθελα να σας πω ναι, αλλά θα πρέπει να ελέγξουμε τι μας απασχολεί σε μια φιλία. Μας απασχολεί να τη διατηρούμε επίπλαστα απλώς για να υφίσταται, χωρίς ποτέ να θίγουμε τα κακώς κείμενα και κάνοντας υποχωρήσεις που μας πιέζουν, ή να μιλάμε ειλικρινά για όσα μας ενοχλούν, ζυγίζοντας και τα δικά μας λάθη; Μήπως εντέλει μας ενδιαφέρει να μη θιχτούμε και εμείς οι ίδιοι, και από φόβο μοναξιάς συμβιβαζόμαστε; Μήπως, άλλοτε, είμαστε ανόητα αμετακίνητοι στις θέσεις μας και αυτό μας κοστίζει περισσότερο; Όπως και να 'χει, αν επιλέξεις στη ζωή και τις σχέσεις σου να είσαι ευθύς και ειλικρινής –μια θέση που μπορεί πολλοί να υποστηρίζουν ότι προτιμούν αλλά λίγοι τολμούν να πράξουν–, ο δρόμος είναι μάλλον μοναχικός και οι φίλοι θα είναι λίγοι γύρω σου. Ωστόσο, κατά τη δική μου άποψη πάντα, είναι καλύτερα να έχεις λίγους εκλεκτούς και ειλικρινείς παρά το πλήθος της ψευτιάς γύρω σου.

 

Η ιστορία του βιβλίου σας είναι αληθινή. Τι σας έκανε να την ξεχωρίσετε από τις άλλες ιστορίες;

ΑΠ: Όλες μου οι ιστορίες είναι αληθινές διότι όλες πηγάζουν από πληροφορίες, συνομιλίες, εκμυστηρεύσεις, αποκαλύψεις από ανθρώπους, και ενέχουν μέρη, στιγμές, καταστάσεις που έχουν συμβεί. Την ιστορία της Φλόγας, την ξεχώρισα τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή διότι διαπιστώνω ότι η κοινωνία γύρω μας είναι πολύ πιεσμένη μετά από δύο χρόνια καραντίνας και κανένας μας δεν επιθυμεί περισσότερη σκοτεινιά, βύθισμα, και μαυρίλα· δεδομένων αυτών, αποτελεί ένα μυθιστόρημα που θα συντροφέψει μια αναγνώστρια στην παραλία, θα το διαβάσει χαλαρά και θα το απολαύσει, και αυτό είναι που χρειαζόμαστε στην προκειμένη φάση της ζωής μας που τα πάντα πιέζουν και μας καταπιέζουν.

Αυτό είναι το δέκατο βιβλίο σας. Πως αισθάνεστε γι’ αυτό;

ΑΠ: Αισθάνομαι σαν να μην είναι το δέκατο, αλλά ούτε και το πρώτο. Το λέω αυτό διότι οι χαρές που έχω εισπράξει από τη συγγραφή είναι πολλές, όμως οι λύπες και ο πόνος που ήρθε από τα βιβλία είναι περισσότερες –αυτό αποτελεί μια μεγάλη συζήτηση που εύχομαι κάποτε να γίνει ανοιχτά από πολλούς συγγραφείς. Είναι, λοιπόν, εντελώς διαφορετικό να γράφεις μια ιστορία και να την εκδίδεις κατόπιν σε βιβλίο γιατί ο ρομαντισμός χάνεται. Στη δική μου περίπτωση που μετράει αρκετές ήττες, το να βρίσκομαι στο δέκατο βιβλίο δεν λέει και πολλά, όμως αν θα πρέπει κάπου να σταθώ, αυτό είναι οι αναγνώστες που συνεχίζουν να τιμούν τα έργα μου και να με στηρίζουν διαβάζοντάς τα, αποζητούν κάθε νέο και επόμενο βήμα και αυτό προσφέρει ανάσα και κουράγιο για να έρθουν άλλα δέκα βιβλία από εμένα.

 

Υπάρχει κάποιο από τα βιβλία σας που είναι το αγαπημένο σας;

ΑΠ: Ναι, και είναι ο Ανεμόγερτος, ένα βιβλίο που αγαπήθηκε για την αλήθεια και την ειλικρίνειά του και μπήκε στα δέκα επικρατέστερα βιβλία των βραβείων Public για το 2021. Αποτελεί πραγματική καταγραφή μια προσωπικής πορείας και το έγραψα για να γίνω καλά, ύστερα από συμβουλή των ιατρών· έτσι, με πέρασε από την καταστροφή του εαυτού του στη θεράπευση, ενώ μου έφερε στη ζωή ξανά την ελπίδα και αρκετούς ανθρώπους που θαύμασα και έκανα φίλους. Τα λόγια που ήρθαν από τους αναγνώστες του Ανεμόγερτου ήταν γεμάτα αγάπη και αρκετοί ταυτίστηκαν και διαπίστωσαν ότι το βιβλίο μιλούσε και για τους ίδιους, εφόσον το έργο διαχειρίζεται το μεγάλο θέμα του στρες και της κατάθλιψης, όταν αυτή επέρχεται μετά από μια μεγάλη ήττα στη ζωή μας. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος.

 

Τι ακούτε από τους αναγνώστες σας πιο συχνά;

ΑΠ: Όπως προανέφερα, έρχεται αγάπη από τους αναγνώστες αλλά, δόξα τον Θεό, έρχεται και χολή (χαμογελάκι). Εκτιμώ ότι αυτό είναι υγιές διότι δεν γίνεται να αρέσουν όλα τα βιβλία σου σε όλους και είναι φυσιολογικό κάποιοι να ταυτίζονται και άλλοι να μη συμμετέχουν σε αυτό που τους διηγείσαι. Για εμένα κάθε άποψη είναι ευλογία και την αναζητώ, όπως και μια σε βάθος συζήτηση σχετικά με κάποιο έργο μου. Εκείνο όμως που έρχεται συχνότερα από τους αναγνώστες είναι η κουβέντα τους ότι η γραφή μου είναι κινηματογραφική και η ιστορία μου είναι τόσο ζωντανή σαν να είμαι εκεί πλάι τους και να τη συζητάμε, ενώ τις καταστάσεις των ηρώων τις έχουν βιώσει και οι ίδιοι με κάποιον τρόπο στη ζωή τους. Νομίζω πως αυτό είναι εξαιρετικά τιμητικό για όποιον γράφει, και τους ευχαριστώ από καρδιάς.

 

Τελικά τι γίνεται πριν γίνουν όλα στάχτη;

ΑΠ: Το αν θα γίνουν όλα στάχτη είναι θέμα επιλογής. Επίσης θέμα επιλογής είναι και το αν θα παραμείνεις αμέτοχος να κοιτάζεις τη στάχτη σε αυτό που κάηκε ή αν θα συνεχίσεις την πορεία σου, σηκώνοντας τα μανίκια, σφίγγοντας τα δόντια σου και χαμογελώντας. Κάθε φωτιά της ζωής μας είναι τόσο καταστροφική όσο εμείς θέλουμε να είναι, ενώ ενίοτε ζεσταίνει μέρη μας που δεν περιμέναμε να θερμανθούν ή προσφέρει η φλόγα της φως σε καταστάσεις που κρυβόντουσαν στις σκιές. Οπότε, ουδέν κακό αμιγές καλού, και όσο ζούμε, φυσάμε τη στάχτη και συνεχίζουμε!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΜΑΝΙΝΑ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ

 

«ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΤΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ» είναι ο τίτλος του νέου σας βιβλίου που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος. Μιλήστε μας γι’ αυτό.

«Είναι μια περιπέτεια, με μικρά και μεγάλα κορίτσια, και εκτυλίσσεται γύρω στο 1836 στην Ανατολική Μακεδονία, τότε ακόμα κομμάτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ένα κορίτσι που επέζησε από την Έξοδο του Μεσολογγίου ιδρύει ένα οικοτροφείο για κορίτσια σε μια βουνοπλαγιά. Αγοράζει κοριτσάκια από σκλαβοπάζαρα και τους μαθαίνει γράμματα… και ξεκινάει μια περιπέτεια ακόμα, όταν αρχίζει το βιβλίο».

 

Πως αποφασίσατε να γράψετε Ιστορικό μυθιστόρημα;

«Μου αρέσει πολύ η Ιστορία, η Ιστορία της Ελλάδας ακόμα περισσότερο… και σκεφτόμουν πώς ήταν η ζωή των γυναικών στην Επανάσταση, διάβασα πολύ πάνω στο θέμα… δε ξέρω ακριβώς γιατί μου καρφώθηκε να γράψω για αυτήν την συγκεκριμένη περίοδο, υποθέτω ότι έπαιξαν ρόλο οι σχολικές αναμνήσεις. Η Ιστορία όπως την διδάχτηκα στο σχολείο.»

 

Και σε αυτό το βιβλίο πρωταγωνιστούν κυρίως ηρωίδες και όχι ήρωες. Ποιος ο λόγος που το κάνατε αυτό;

«Πιο καλά γράφω τις γυναίκες παρά τους άντρες, και υπάρχουν πάρα πολλά μυθιστορήματα με άντρες ήρωες, ενώ με γυναίκες, όχι τόσα. Μου αρέσει να φτιάχνω τολμηρές γυναίκες που δεν διστάζουν πουθενά (όχι ότι είμαι εγώ έτσι, καμία σχέση, αντίθετα είμαι η θεά του δισταγμού). Είναι οι έξτρα δυσκολίες του να είσαι γυναίκα αυτές που με ιντριγκάρουν, ή η ψυχολογία της γυναίκας σε ημι-ηρωικές καταστάσεις; Δεν έχω ιδέα. Πάντως γράφω για γυναίκες ηρωίδες πάντα…»

 

Τι είναι αυτό που σας συνδέει με την Ιστορία στο Μεσολόγγι;

«Η δραματικότητα, η τραγικότητα της όλης πολιορκίας, της Εξόδου. Ο αντίκτυπος αυτής της θυσίας σε όλο τον κόσμο αλλά κυρίως στην ίδια την Ελλάδα – πραγματικά από κει και μετά γεννήθηκε η χώρα, έγινε πατρίδα… ή έτσι πιστεύω.»

 

Με ποια από τις ηρωίδες σας ταυτίζεστε απόλυτα;

«Με όλες, κομματιαστά. Πιο πολύ με την Δώρα μάλλον, από την Τριλογία της Αθήνας. Στο ‘Μη φοβάσαι’ νόμιζα ότι είχα μπει στο πετσί της, κανονικά, ξυπνούσα και κοιμόμουν σαν Δώρα, έβλεπα τα όνειρά της…»

 

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης του βιβλίου σας;

«Η Ιστορία. Οι άνθρωποι που ζούσανε στον ίδιο χώρο που ζούμε εμείς, πριν εκατόν ογδόντα έξη χρόνια. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι παραπάνω, οι άνθρωποι ανάμεσα στα μεγάλα γεγονότα, ανάμεσα στις χρονολογίες, οι σχέσεις, τα πάθη, οι δοκιμασίες, οι ζωές τους.»

 

Υπήρξε κάτι που σας δυσκόλεψε κατά τη διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου;

«Μπα. Τα συνηθισμένα, όταν φτάνω στο τέλος το ζαλίζω λίγο παραπάνω μέχρι να βρω το ιδανικό (τέλος).»

 

Υπάρχει πιθανότητα να το δούμε στην μεγάλη οθόνη;

«Από το στόμα σου και στου θεού/βούδδα το αυτί! Μακάρι, τι να πω…»

 

Εδώ και πολλά χρόνια παραδίδετε σε νέους μαθήματα δημιουργικής γραφής. Πιστεύετε ότι η νέα γενιά έχει να προσφέρει στον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών;

«Ναι, βέβαια! Γράφουν με διαφορετικό τρόπο οι πιο νέοι, με την εικόνα περισσότερο από ότι οι παλιότεροι, αλλά δεν θα σταματήσει ο κόσμος να γράφει ποτέ. Αν δεν πίστευα ότι η νέα γενικά έχει να προσφέρει στα γράμματα και τις τέχνες, θα ήμουν πολύ δυστυχισμένο άτομο. Μη σας πω και δυσοίωνο.»

 

Συγγραφέας, δημοσιογράφος και μητέρα; Πόσο εύκολο είναι να τα συνδυάζετε και τα τρία μαζί;

«Έχω συνηθίσει πια, όταν λείπουν τα παιδιά και δεν μαγειρεύω πχ, ή δεν βάζω πλυντήρια, μου φαίνεται ‘κάπως’… Αλλά μου αρέσουν πολύ τα παιδιά, από μωρά μέχρι μεγάλα, χαίρομαι που τα κατάφερα, τσάτρα-πάτρα, να τα μεγαλώσω. Μου αρέσουν τα ξένα μωρά και παιδιά, φαντάσου πόσο ψοφάω για τα δικά μου! Συμπληρώνω εδώ ότι μου αρέσει να γράφω, είναι δύο πολύ διαφορετικά ‘μου αρέσει’, καμία σχέση το ένα με το άλλο. Όλα συνδυάζονται τελικά, όταν σκοτώνεσαι να τα συνδυάσεις…»