ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ | ΟΙ ΑΥΤΟΚΟΛΛΗΤΕΣ ΦΙΛΕΣ ΜΟΥ | ΣΟΦΙΑ & ΔΗΜΗΤΡΑ

 

Σοφία και Δήμητρα

 

Γνωριστήκαμε στο Νηπιαγωγείο. Η Σοφία βέβαια επιμένει πως ήμασταν μαζί σε όλες τις τάξεις του Δημοτικού. Η Δήμητρα πάλι δεν το θυμάται. Μικρή σημασία έχει. Το μόνο σίγουρο είναι πως μεγαλώσαμε μαζί. Κυριολεκτικά. Και το πιο όμορφο απ’ όλα είναι πως, ακόμη και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, εξακολουθούμε να μεγαλώνουμε μαζί.

Η Σοφία έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Το ίδιο και η Δήμητρα. Τις αγαπώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, γιατί μαζί τους έχω μοιραστεί ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Χρόνια ολόκληρα. Χαρές, λύπες, γέλια, φόβους, ξενύχτια, τρέλες, αλλά και στιγμές που δεν θα ήθελα ποτέ να ξαναζήσω.

Δεν μπορώ να ξεχάσω τις ατέλειωτες ώρες που περνούσαμε μαζί. Τα παιχνίδια μας, τις κουβέντες μας, τα παιδικά μας μυστικά. Ούτε εκείνες τις φορές που τα έβαζαν με τα άλλα αγόρια της τάξης επειδή με αποκαλούσαν «αγοροκόριτσο», ενώ εγώ καθόμουν σε μια γωνιά και έκλαιγα. Εκείνες όμως δεν έκλαιγαν. Έμπαιναν μπροστά για μένα. Από τότε, φαίνεται, είχαν αποφασίσει πως ο ένας θα προσέχει τον άλλον.

Και έτσι έγινε.

Μεγαλώσαμε, αλλάξαμε, η ζωή μάς πήγε από εδώ κι από εκεί, όμως η φιλία μας έμεινε. Ίσως άλλαξε κι αυτή μαζί μας, ίσως ωρίμασε, αλλά δεν χάθηκε ποτέ.

Δεν ξεχνώ τις μέρες που νοσηλευόμουν και έρχονταν καθημερινά στο νοσοκομείο για να με δουν. Δεν ξεχνώ τη βάφτιση της κόρης της Δήμητρας και του Γιάννη, όπου φυσικά νονοί ήμασταν εγώ και η Σοφία. Ούτε τα πάρτι που έκανε η Σοφία στο μεγάλο, όμορφο σπίτι της.

Και βέβαια, πώς να ξεχάσω τα ξενύχτια μας;

Τα βράδια που πηγαίναμε στα μπουζούκια, εγώ με τη Δήμητρα χορεύαμε τσιφτετέλι πάνω στο τραπέζι και η Σοφία μπορούσε, με έναν τρόπο που ακόμη δεν έχω καταλάβει, να κοιμάται ανενόχλητη μέσα στη φασαρία! Πηγαίναμε σε θεατρικές παραστάσεις, μετά για φαγητό και, επειδή προφανώς η βραδιά δεν μπορούσε να τελειώσει τόσο… πολιτισμένα, καταλήγαμε πάλι στα μπουζούκια μέχρι το πρωί.

Αυτές είναι οι αναμνήσεις που με κάνουν ακόμη να χαμογελώ.

Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες. Οι δύσκολες. Εκείνες που δεν έχουν γέλια και μουσικές.

Δεν μπορώ να ξεχάσω τις μαύρες μέρες της ζωής μου, όταν μου κρατούσαν σφιχτά το χέρι επειδή φοβόμουν πως θα πεθάνω. Υπήρξαν στιγμές που πίστεψα πραγματικά πως πλησίαζε το τέλος μου. Και τότε, όταν ο φόβος ξεκαθάρισε γύρω μου ανθρώπους και καταστάσεις, πολλοί εξαφανίστηκαν. Άνθρωποι που θεωρούσα δικούς μου μου έδειξαν τελικά ποιοι ήταν και, κυρίως, τι ήθελαν από μένα.

Η Σοφία και η Δήμητρα όμως έμειναν.

Ήταν εκεί.

Και αυτό το «ήταν εκεί» ίσως να είναι το σημαντικότερο πράγμα που μπορώ να γράψω για εκείνες. Γιατί εύκολα λες σε κάποιον «σ’ αγαπώ», εύκολα του λες «είμαι δίπλα σου». Η πραγματική φιλία όμως δεν αποδεικνύεται όταν όλα πηγαίνουν καλά. Αποδεικνύεται όταν τα πράγματα σκοτεινιάζουν και κάποιος εξακολουθεί να κάθεται δίπλα σου και να σου κρατά το χέρι.

Η Σοφία και η Δήμητρα δεν είναι, λοιπόν, απλώς οι αυτοκόλλητες φίλες με τις οποίες μεγάλωσα. Είναι οι φίλες της καρδιάς μου. Με ξέρουν όπως πραγματικά είμαι, με τα καλά μου και τα στραβά μου, και δεν προσπάθησαν ποτέ να με αλλάξουν. Με αντέχουν —κι αυτό, μεταξύ μας, δεν είναι και μικρό κατόρθωμα!— και με αγαπούν χωρίς να μου ζητούν να γίνω κάποιος άλλος.

Δεν με μειώνουν, δεν με προσβάλλουν, δεν περιμένουν στη γωνία για να μου επισημάνουν κάθε λάθος. Δεν υπάρχει ανάμεσά μας εκείνη η μικρόψυχη ζήλια που δηλητηριάζει τόσες φιλίες. Το αντίθετο. Χαίρονται με τις χαρές μου και καμαρώνουν για όσα καταφέρνω. Κι εγώ τις θαυμάζω για όλα όσα έχουν καταφέρει στη δική τους ζωή.

Τις ευχαριστώ για τα ταξίδια που κάναμε και συνεχίζουμε να κάνουμε μαζί. Για τις διακοπές μας, τις ατέλειωτες συζητήσεις, τις τρέλες και τα γέλια μας. Τις ευχαριστώ για όλα όσα έκαναν για μένα χωρίς ποτέ να τα μετρήσουν και χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα.

Περισσότερο απ’ όλα, όμως, τις ευχαριστώ γιατί μου έκαναν χώρο στη ζωή τους.

Και δεν ήταν ένας προσωρινός χώρος.

Ήταν μια θέση που έμεινε εκεί όλα αυτά τα χρόνια.

Ποτέ δεν με πίκραναν πραγματικά. Ποτέ δεν με έκαναν να αισθανθώ πως περισσεύω. Πάντα υπάρχει ένας καλός λόγος για μένα, μια αγκαλιά για να χωθώ όταν τη χρειάζομαι, δυο άνθρωποι στους οποίους μπορώ να στραφώ χωρίς να αναρωτηθώ αν θα είναι εκεί.

Ξέρω ότι θα είναι.

Κι αν κάποιες φορές τις πίκρανα εγώ, χωρίς να το θέλω, είχαν την καρδιά να το προσπεράσουν. Γιατί έτσι είναι οι μεγάλες φιλίες. Δεν κρατούν λογαριασμό. Δεν μετρούν ποιος έδωσε περισσότερα και ποιος λιγότερα. Δεν ζητούν αποδείξεις. Χτίζονται σιγά σιγά, χρόνο με τον χρόνο, μέχρι που κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν γίνει οικογένεια.

Η Σοφία και η Δήμητρα έχουν δυο υπέροχες οικογένειες, δυο πανέμορφα και φιλόξενα σπίτια και, πάνω απ’ όλα, δυο χρυσές καρδιές.

Τις αγαπούσα όταν ήμασταν παιδιά.

Τις αγαπώ και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές.

Και ξέρω πως, όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα αποτελούν ένα από τα πιο όμορφα και ξεχωριστά κεφάλαια της ζωής μου.

Ένα «ευχαριστώ» για όλα όσα έχουν κάνει για μένα είναι λίγο. Χίλια «ευχαριστώ» που υπάρχουν στη ζωή μου και την κάνουν ομορφότερη, πάλι λίγα μου φαίνονται.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη. Για τις τρέλες μας, τα ταξίδια μας, τις διακοπές μας, τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες μας. Για ιστορίες που, αν τις έγραφα όλες, ίσως χρειαζόταν ένα ολόκληρο βιβλίο μόνο για εμάς.

Αλλά όχι.

Κάποια πράγματα καλύτερα να μένουν μεταξύ μας.

Άλλωστε, τι είδους αυτοκόλλητοι φίλοι θα ήμασταν αν δεν είχαμε και μερικά μυστικά;