Δυο πολύτιμα πλάσματα. Δυο κορίτσια που έχουν τη δική τους, ξεχωριστή
θέση στην καρδιά μου.
Και, φυσικά, οι ανιψιές μου.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ
Η Αναστασούλα μου είναι η κόρη της αδελφής μου, της Βασιλείας. Την αγαπώ
με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου και νιώθω τυχερός που, πέρα από τη συγγένεια
που μας ενώνει, έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε μια σχέση πραγματικής εμπιστοσύνης.
Μαζί της μπορώ να συζητήσω τα προβλήματα και τις ανασφάλειές μου. Θα με
ακούσει, θα μου πει τη γνώμη της και, όταν θεωρεί πως κάνω λάθος, δεν θα
διστάσει να μου το επισημάνει.
Κι εγώ την ακούω.
Γιατί ξέρω ότι όσα μου λέει τα λέει από αγάπη.
Βέβαια, η σχέση μας δεν περιορίζεται στις σοβαρές συζητήσεις. Η Αναστασία
είναι και εκείνη που μπορεί να περάσει με το αυτοκίνητο να με πάρει τα
μεσάνυχτα για να πάμε στα μπουζούκια. Γιατί, εντάξει, καλές είναι οι συμβουλές
και οι βαθυστόχαστες κουβέντες, αλλά χρειάζεται και λίγη διασκέδαση στη ζωή!
Η Αναστασία είναι μία από τις πρωταγωνίστριες της δικής μου ιστορίας. Όχι
επειδή είναι απλώς η ανιψιά μου, αλλά επειδή με τα χρόνια έγινε ένας άνθρωπος
στον οποίο μπορώ να στηριχτώ.
Και αυτό για μένα σημαίνει πολλά.
Αναστασούλα μου, σ’ αγαπώ πολύ!
ΜΑΡΙΑ
Η Μαρία είναι μικρότερη από την Αναστασία. Είναι η κόρη του αδελφού μου,
του Βασίλη, και ένα κορίτσι που κάθε φορά που το κοιτάζω σκέφτομαι πόσες
δυνατότητες έχει μπροστά του.
Είναι ένα πανέμορφο κορίτσι, όμως η εμφάνισή της είναι ίσως το λιγότερο
ενδιαφέρον απ’ όσα έχει να προσφέρει.
Αγαπά τον αθλητισμό, παίζει βόλεϊ στον Ολυμπιακό και παράλληλα προχωρά με
σοβαρότητα στις σπουδές της. Η υποτροφία της στη Γαλλική Σχολή του Πειραιά
είναι για μένα ακόμη ένας λόγος να την καμαρώνω.
Περισσότερο όμως από τις επιτυχίες της αγαπώ τον χαρακτήρα της.
Η Μαρία έχει μια τρυφερή ψυχή. Παρά τα χαρίσματα και τις δυνατότητές της,
παραμένει ένα προσγειωμένο κορίτσι. Θα μπορούσε, όπως λέμε, να έχει «καβαλήσει
το καλάμι».
Αλλά όχι.
Ούτε κατά διάνοια.
Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα μεγαλύτερα προτερήματά της.
ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΜΟΥ
Τις θαυμάζω και τις δύο. Όχι επειδή είναι τέλειες —κανείς μας δεν είναι—
αλλά επειδή έχουν όνειρα. Έχουν πείσμα, μυαλό και διάθεση να δημιουργήσουν το
δικό τους μέλλον.
Και αυτό είναι που θέλω περισσότερο για εκείνες.
Να προχωρήσουν στον δρόμο που θα επιλέξουν οι ίδιες. Να κυνηγήσουν όσα
ονειρεύονται, να κάνουν λάθη, να μαθαίνουν από αυτά και να μη φοβηθούν ποτέ να
αλλάξουν πορεία αν κάποια στιγμή καταλάβουν πως η ζωή τους θέλει αλλού.
Δεν ξέρω πού θα τις οδηγήσει το μέλλον.
Ξέρω όμως κάτι πολύ καλά.
Όπου κι αν φτάσουν, θα είμαι από εκείνους που θα στέκονται λίγο πιο πίσω
και θα τις καμαρώνουν.
Γιατί είναι οι ανιψιές μου.
Η Αναστασία και η Μαρία.
Δυο από τα πιο αγαπημένα κορίτσια της ζωής μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου