1. Πρώτο βιβλίο. Πόσο καιρό
σας πήρε να το ολοκληρώσετε;
Το «Νεράντζι» χρειάστηκε έναν χρόνο για να ολοκληρωθεί.
Έγραφα καθημερινά, συνήθως από τις έξι το πρωί. Άλλοτε μία σελίδα, άλλοτε ένα
ολόκληρο κεφάλαιο και κάποιες φορές μόνο μία λέξη.
Υπήρχαν όμως και στιγμές που χανόμουν εντελώς μέσα στη
γραφή. Θυμάμαι ένα Σάββατο που έφτιαξα τον καφέ μου στις δέκα το πρωί και,
μέχρι να πιω τη δεύτερη γουλιά, το ρολόι έδειχνε έξι παρά τέταρτο το απόγευμα.
Ήταν σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Το συναίσθημα και η έμπνευση
με είχαν κατακλύσει. Δεν ένιωθα απλώς ότι ήθελα να γράψω αυτή την ιστορία.
Ένιωθα πως έπρεπε να τη γράψω.
2. Πώς αισθανθήκατε όταν το
πήρατε στα χέρια σας;
Τα συναισθήματά μου ήταν ανάμεικτα. Από τη μία ένιωθα μεγάλη
ανυπομονησία και από την άλλη έναν παράξενο φόβο. Θυμάμαι να το κρατάω στα
χέρια μου και να ξεφυλλίζω τις σελίδες του. Ήταν περίεργο να βλέπω όλα όσα είχα
μέσα μου να έχουν πάρει μορφή, να έχουν γίνει λέξεις τυπωμένες στο χαρτί. Ήταν
μια στιγμή γεμάτη συγκίνηση.
3. «ΝΕΡΑΝΤΖΙ» ο τίτλος του.
Τι πραγματεύεται;
Το νεράντζι έρχεται ως σύμβολο μέσα στην ιστορία ενός μικρού
κοριτσιού, μιας Πόντιας Ελληνίδας, που φτάνει ως πρόσφυγας από το Καζακστάν
στην Ελλάδα. Μέσα από ένα ερωτικό δράμα και τις δοκιμασίες της ζωής, μαθαίνει
να ξεπερνά τα τραύματά της, να αναγνωρίζει την αξία της και να βάζει τα όριά
της. Γιατί, όπως και στη ζωή, πολλές φορές περιμένεις τη γλύκα του πορτοκαλιού
και συναντάς την πίκρα του νεραντζιού.
4. Ποιες είναι οι αδυναμίες
της ηρωίδας;
Νομίζω πως η μεγαλύτερη αδυναμία της είναι η ανοχή της. Το
ότι καταπίνει τις πικρίες της, σωπαίνει όταν πληγώνεται και πολλές φορές
δικαιολογεί τους άλλους περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Στην πορεία όμως
μαθαίνει πως δεν χρειάζεται να ανέχεται τα πάντα για να αποδείξει την αγάπη της.
Και κάπως έτσι, η μεγαλύτερη αδυναμία της γίνεται η αφορμή για να ανακαλύψει τη
δύναμή της.
5. Ποιος ήρωας/ηρωίδα έχει τα
περισσότερα ελαττώματα;
Ο Καριόλης, χωρίς δεύτερη σκέψη.
6. Σε αυτή την ιστορία ποιος
κερδίζει και ποιος χάνει;
Σίγουρα κερδίζει η αγάπη.
7. Ποια ήταν η κινητήριος
δύναμη να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Δύο λόγοι και ένα ερώτημα.
Ο πρώτος είναι οι γυναίκες. Μέσα από 25 χρόνια επαφής μαζί
τους, έμαθα να τις ακούω, να αναγνωρίζω τα τραύματά τους, αλλά και τη δύναμή
τους να τα ξεπερνούν. Ήθελα να μοιραστώ μια ιστορία στην οποία θα μπορούσαν να
αναγνωρίσουν τον εαυτό τους και να μη νιώθουν μόνες.
Ο δεύτερος είναι η ανάγκη μου να κρατήσω ζωντανές μικρές
αλλά δυνατές μνήμες από τον ξεριζωμό των Ποντίων και την προσφυγιά, μέσα από ένα
ερωτικό μυθιστόρημα.
Και το ερώτημα: Ποιος ορίζει τα όρια της τέχνης; Επειδή η
δική μου τέχνη είναι τα μαλλιά, σημαίνει πως δεν μπορώ να γράψω ένα βιβλίο; Η
αμφισβήτηση που συνάντησα έγινε τελικά η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμή μου.
8. Ποια ήταν η πηγή
έμπνευσης;
Πάντα ήθελα να γράψω ένα βιβλίο, αλλά δεν ήξερα ποια ιστορία
θα ήθελα να αφηγηθώ. Μέχρι που ένα καλοκαίρι, στο ταξίδι της επιστροφής με το
καράβι, ήρθε η έμπνευση. Και αυτή η έμπνευση γεννήθηκε μέσα από τα δικά μου
προσωπικά βιώματα.
9. Τι σας ώθησε στον μαγικό
κόσμο της δημιουργικής γραφής;
Νομίζω πως είναι η ανάγκη μου να δημιουργώ συνεχώς κάτι
καινούριο. Ως καλλιτέχνης είμαι ανήσυχο πνεύμα. Μου αρέσει να δοκιμάζω
καινούρια πράγματα και να ξεπερνώ τα όριά μου. Η συγγραφή ήταν κάτι που ήθελα
πάντα να κάνω, αλλά δεν ήξερα αν μπορούσα. Και να που σήμερα είμαστε εδώ, στις
σελίδες του «Νεράντζι».
10. Γράφετε ήδη το επόμενο;
Ήδη σκηνοθετώ στο μυαλό μου το επόμενο βιβλίο μου.
11. Ας κλείσουμε με ένα
αγαπημένο απόσπασμα.
«Η ανοχή» — Κεφάλαιο 25, σελίδα 157
Η ανοχή δεν είναι υπομονή. Δεν είναι καλοσύνη. Δεν είναι
αγάπη. Η ανοχή είναι όταν βλέπεις κάτι να σε πληγώνει… και μένεις. Όχι γιατί
δεν πονάς. Αλλά γιατί φοβάσαι να φύγεις.
Επιστημονικά, η ανοχή είναι μηχανισμός προσαρμογής. Ο
εγκέφαλος, όταν εκτίθεται ξανά και ξανά σε μια συμπεριφορά που τον τραυματίζει,
προσπαθεί να τη «συνηθίσει». Τη βαφτίζει φυσιολογική για να μη διαλυθεί. Λέει:
«Έτσι είναι οι σχέσεις». «Όλοι έτσι κάνουν». «Δεν είναι λόγος να φύγω». Και
κάπως έτσι, το λάθος του άλλου γίνεται βάρος δικό σου.
Η ανοχή γεννιέται από την ανάγκη. Από την ανάγκη να μη
μείνεις μόνη. Να μη χάσεις. Να μην απογοητευτείς άλλη μια φορά. Και σιγά-σιγά,
αρχίζεις να χαμηλώνεις τον πήχη. Στην αρχή λες: «Δεν πειράζει». Μετά: «Εντάξει,
θα περάσει». Μετά: «Ίσως φταίω κι εγώ». Και κάποια στιγμή… δεν θυμάσαι καν τι
σε πείραξε στην αρχή.
Το σώμα όμως θυμάται. Θυμάται το σφίξιμο στο στομάχι. Το
βάρος στο στήθος. Τη σιωπή που πονάει. Τη νύχτα που γυρνάς από πλευρό σε
πλευρό. Η ανοχή σε κάνει να μικραίνεις. Να χωράς εκεί που δεν σου αξίζει. Να
προσαρμόζεσαι σε χώρους που δεν σε θέλουν ολόκληρη.
Κι εγώ; Εγώ ήμουν πρωταθλήτρια στην ανοχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου