Tête-à-Tête με τον ηθοποιό Ορέστη Τρίκα

 

Φέτος πρωταγωνιστείς σε τρεις παραστάσεις. Πώς αισθάνεσαι;

 

Φέτος είναι μια χρονιά-σταθμός. Βρίσκομαι στην ενδέκατη χρονιά των 12 Ενόρκων στο θέατρο Αλκμήνη , στη δεύτερη χρονιά του Ανθρώπου χωρίς Όνομα στο θέατρο αποθήκη και βουτάω για πρώτη φορά στην “Παναγία των Παρισίων”, ένα υπερθέαμα στο θέατρον στον ελληνικό κόσμο που μοιάζει με θεατρικό «νεογέννητο» για μένα — φρέσκο, ζωντανό και γεμάτο ενέργεια. Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη, συγκίνηση και – ναι – αρκετή ευθύνη. Είναι όμορφο να έχεις τόσα πολλά να δώσεις και ένα μεγάλο ευχαριστώ στην σκηνοθέτη και των τριών αυτών δουλειών που δεν είναι άλλη από την Κωνσταντίνα Νικολαιδη πραγματικά έχω μαθητεύσει τόσα χρόνια δίπλα της 

 

Ποιος είναι ο αγαπημένος σου ρόλος;

 

Ο Ντερβίλ στον Άνθρωπο χωρίς Όνομα έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.

Με δυσκόλεψε όσο λίγοι. Η συνεχής εναλλαγή από τη δράση του έργου στο «σπάω τη σύμβαση και επικοινωνώ με το κοινό» είχε τη δική της τεχνική πρόκληση. Επίσης, το να κάνω έναν ξύλινο, δικηγορίστικο λόγο να ακούγεται άμεσος και ζωντανός… ήταν πραγματικό στοίχημα.

Κι όμως, ο Ντερβίλ με το χιούμορ του εξισορροπεί όλο το δράμα της παράστασης — σαν μικρή ανάσα μέσα στην καταιγίδα.

 

Τι πραγματεύονται τα τρία έργα;

 

Κάθε έργο είναι και ένας ξεχωριστός κόσμος:

• Ο Άνθρωπος χωρίς Όνομα

Μιλά για τη μνήμη, την ταυτότητα, για την χειραγώγηση για το ποιος είμαστε όταν όλα γύρω μας γκρεμίζονται, όταν χάσεις το όνομά σου, χάνεις και το θεμέλιο του ποιος είσαι Ένα έργο γεμάτο καταιγιστική δράση, αλλά και βαθιά ανθρώπινη μοναξιά. Είναι μια ιστορία για την αδικία, τη σκληρότητα των θεσμών, αλλά και τη δύναμη του ανθρώπου να αναγεννηθεί μέσα από τον πόνο.
Η Κωνσταντία Νικολαΐδη, που υπογράφει και τη διασκευή, επισης έχει δημιουργήσει ένα μοναδικό εύρημα: ο δικηγόρος να υπάρχει και στο παρελθόν και στο τώρα, σε άμεση σύνδεση με το «κάποιον». Αυτό το στοιχείο δίνει στο έργο μια μαγική, σχεδόν μεταφυσική διάσταση.

• Οι 12 Ένορκοι είναι  ένα  έργο βαθιά κοινωνικό, που μιλά για την ευθύνη του να αποφασίζεις για μια ζωή.
  
  

Ένα έργο που μιλά για τη δικαιοσύνη, τη συνείδηση, Φωτίζει τις προκαταλήψεις, το πώς κρίνουμε τους ανθρώπους, την ανάγκη να σταθούμε απέναντι στο άδικο. Δεν είναι τυχαίο ότι συνεχίζει για 11 χρόνια — το κοινό νιώθει ότι το αφορά προσωπικά.

• Η Παναγία των Παρισίων
  Ένα θέαμα για μικρούς και μεγάλους, γεμάτο μουσική, εικόνα, συναίσθημα. Είναι ένας θεατρικός καθεδρικός ναός, όπου η αγάπη και η διαφορετικότητα βρίσκουν χώρο να σταθούν ψηλά. Η “Παναγία των Παρισίων” είναι ένα από τα πιο συγκινητικά αφηγήματα για την ομορφιά, την αποδοχή και τη δύναμη της αγάπης.

Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκονται δύο από τους πιο εμβληματικούς χαρακτήρες της παγκόσμιας λογοτεχνίας: η όμορφη, φωτεινή Εσμεράλντα και ο άσχημος, καμπούρης , κωδωνοκρούστης , Κουασιμόδος.

 

 

Ποιες είναι οι αντιδράσεις του κοινού;

 

Στον Άνθρωπο χωρίς Όνομα το κοινό ζει το έργο με τρομερή ένταση. Το χειροκρότημα στο τέλος δεν έχει τελειωμό — και αυτό είναι πάντα το πιο δυνατό καύσιμο για εμάς.

Στους 12 Ενόρκους, κάθε παράσταση έχει εναν  εντελώς άλλο  παλμό, γιατί ο καθένας τοποθετεί τον εαυτό του σε αυτή την «κλειστή αίθουσα συνεδρίασης».

Και στην Παναγία των Παρισίων υπάρχει αυτή η παιδική, αγνή αντίδραση — να βλέπεις μάτια να λάμπουν!!!  Βλέπεις  ενθουσιασμό, αγκαλιές, χαμόγελα και μια πολύ ιδιαίτερη ζεστασιά.

 

Τι σε κάνει πιο δυνατό;

 

Οι προσωπικές σχέσεις μου η πίστη των ανθρώπων δίπλα μου και εδώ θέλω να πω Ένα μεγάλο “ευχαριστώ” στην Κωνσταντίνα Νικολαΐδη. Γιατί τόσα χρόνια με πιστεύει, Γιατί πορευόμαστε μαζί, και στις καλές και στις άσημες στιγμές μου.

Και γιατί με έναν δικό της, μαγικό τρόπο — χωρίς κόπο, — ξέρει πάντα πώς να με φέρνει στο κέντρο μου επίσης  η δουλειά που έχω ρίξει με τον  εαυτό μου όλα αυτά τα χρόνια βλέπεις Έχω φάει και εγώ τα στραπάτσα μου – αλλά  αυτά είναι που με χτίσανε όσο τίποτα άλλο.

 

Ποιος είναι ο άσος στο μανίκι σου;

 

Η αφοσίωση. Δεν παίζω ποτέ στο  «λίγο».

Και οι άνθρωποι που έχω γύρω μου – αυτοί που με στηρίζουν αθόρυβα.

 

Τι σημαίνει για σένα επιτυχία;

 

Να φύγει έστω κι ένας άνθρωπος από την παράσταση και να έχει αλλάξει κάτι μέσα του.

Αυτό είναι για μένα η ουσία της επιτυχίας.

Επίσης επιτυχία είναι να ξυπνάς και να θες να ξανακάνεις αυτό που έκανες χθες.

Να λες «είμαι εκεί που πρέπει».

 

Πώς τα προλαβαίνεις όλα;

 

Με άκρατο πανικό, κούραση… και πολλή αγάπη γι’ αυτό που κάνω (γέλιο).

 

Πότε ξεκουράζεσαι;

 

Όταν κλείνει το φως στο καμαρίνι και μένω για δύο λεπτά μόνος μου. Αυτή η ησυχία είναι όλα.

 

Τι σημαίνει για σένα υποκριτική;

 

 

Επικοινωνία. Εμπιστοσύνη. Αλήθεια. Ξεβόλεμα από τις ευκολίες Σου … Είναι τρόπος ύπαρξης.

Ο δρόμος μέσα από τον οποίο γνωρίζω εμένα αλλά και τους άλλους.

Με κάνει να ψάχνω, να αμφισβητώ και να αγαπώ τον άνθρωπο σε όλες του τις πλευρές.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

 

Να συνεχίσω να εξελίσσομαι. Να ανοίγω νέες πόρτες. Και να παραμένω αληθινός στη δουλειά μου. Και να συνεχίσω να διδάσκω — γιατί εδώ και 12 χρόνια η διδασκαλία είναι ένας δεύτερος παλμός για μένα.

 

Ας κλείσουμε με μια αγαπημένη ατάκα:

 

«Η αλήθεια έχει τον τρόπο της να κερδίζει, ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα.»