Γλυκοκκόκινα, σαν πέταλα του ρόδου, τα τρυφερά σου μάγουλα,
οσμίζομαι το ακριβό άρωμά σου, ρουφώ το νέκταρ που αναδίνουν.
Τα μάτια σου το πέλαγος και χάθηκα μες στα βαθιά νερά
του, σωσίβιο ο έρωτας και πλέω στ’ ανοιχτά του.
Τα χείλη σου, τα δροσερά, μύρο και κρίνο ποτισμένα, τ’
αγγίζω μιάς και ξεδιψώ, τ’ αγγίζω πάλι και μεθώ, μαγεύομαι και ακολουθώ τη
λαμπερή σκιά σου ωσότου, θε μου, για να βρω τ’ αποτυπώματά σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου