Ένα βήμα μπροστά - ποίημα της Βασιλικής Στρώλη

 

Οι νύχτες μας θα είναι ακρωτηριασμένες Εγώ θα αγαπώ στις 10.30 το βράδυ

κι εσύ στις 12.00.

Είναι σχεδόν μια άλλη μέρα το 12.00 και ο χρόνος είναι σχετικός,

όσο σχετικό είναι και το σ’ αγαπώ.

Για μένα θα έχει τελειώσει η μέρα, για σένα ίσως να ξεκινά.

Και εγώ πάντα θα αργώ να λάβω μήνυμά σου και σε σένα πάντα θα φτάνει νωρίς το δικό μου.

Τόσο νωρίς, που ίσως, αν είναι πρωί κι έχω πάει στη δουλειά μου,

εσύ μπορεί και να μην έχεις ξυπνήσει

αυτό σημαίνει ότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, εσύ

θα βρίσκεσαι στην προηγούμενη –πάντα– μέρα

κι εγώ

στην επόμενη.

Και είναι δύσκολο να αγαπάς στις 10.30 και να σ’ αγαπούν στις 12.00.

Κάποτε σου αγόρασα ένα τετράδιο και ζωγράφισα μέσα δύο παράλληλες γραμμές,

τις άφησα να ξεφύγουν από τη σελίδα. Έφτιαξες πάνω τους έναν ακροβάτη, ζωγράφισα το δίχτυ προστασίας.

Σύμφωνα με την ευκλείδεια γεωμετρία,

οι παράλληλες γραμμές δεν θα συναντηθούν ποτέ.

 

Στην προβολική γεωμετρία, συναντιούνται σε ένα σημείο στο άπειρο.

Έξω από το τετράδιο θα βρίσκονται ακόμη οι γραμμές μας

ο ακροβάτης σου ακόμη θα ταλαντεύεται και το δίχτυ προστασίας μου θα έχει φθαρεί εύχομαι εκείνη τη στιγμή –οι γραμμές μας–να συναντηθούν στις 10.30.