Με ροδοπέταλα, που πέφτουνε στο ιδρωμένο χώμα,
μοιάζουν τα δάκρυά μου όταν, χαϊδεύοντας τις «όψεις» του προσώπου μου,
κατακρημνίζονται στο κενό-τάφιο των αποθανουσών μου αισθήσεων.
Τα μάτια μου, πηγή της δυστυχίας, με βλέμμα πλάνο,
ακανθώδες, ακολουθούν το γέννημα της θλίψης τους στο δρόμο προς το βάλτο των
ονείρων μου.
Σαν τα σύννεφα κι αυτά, τις γκρίζες τις ημέρες δε
σταματούν να μιλάνε με λυγμούς για το χαμένο όραμα που γλαφυρά κάποτε
απεικονίστηκε στο σκούρο κάτοπτρό τους.
Μέρες ηλιόλουστες, μέρες χαράς που πέρασαν. Ποιος είπε
πως τα αισθήματα δεν έχουν εποχές; Αν υπάρχει κάποιος, ας αιτιολογήσει τη
βαρυχειμωνιά μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου