Πώς είσαι έτσι; Καθρέφτη δεν έχεις; Τα μαύρα σου τα
χάλια έχεις! Το ξέρεις; Βγήκες στη βροχή να κόψεις τα λουλούδια που άνθισαν στις
αυλές και γέμισες λασπόνερα! Που είναι οι μαργαρίτα που μου υποσχέθηκες; Μ’
αγαπά; Δεν μ’ αγαπά; Δεν ξέρω. Και πώς θα το μάθω; Μου μίλησες για έναν έρωτα και
ακόμα τον περιμένω! Είσαι ψεύτης! Ένας μεγάλος ψεύτης! Τον ήλιο; Που τον
έκρυψες; Βγήκα στο μπαλκόνι να του πω «καλημέρα» μα ο ήλιος πουθενά! Παντού
γκρίζα σύννεφα και αστραπές και βροντές και μέσα σε όλα αυτά να χτυπά και το
κινητό σαν δαιμονισμένο το 112! Με έπιασε πανικός για λίγο. Αλλά, δεν έκατσα να
σκάσω, δεν ντύθηκα στα μαύρα, άνοιξη είναι και ας μη σ’ αρέσει. Πήρα την ομπρέλα
μου και πήγα για καφέ! Και η μαργαρίτα; Πουθενά! Μ’ αγαπά; Δεν μ’ αγαπά; Αλήθεια;
Τι σκοπεύεις να κάνεις; Θα μας κάνεις την τιμή να μας χαμογελάσεις λίγο; Το χαμόγελο
είναι μακροζωία. Εντάξει. Αρκετά σε στεναχώρησα. Θα σε καλωσορίσω τώρα. Με
ρούχα χρωματιστά και με λουλούδια στα μαλλιά. Με χορούς και με τραγούδια και με
μεζέδες και κρασί! Να πιούμε, να μεθύσουμε και να δώσουμε το πιο ζεστό φιλί! Καλώς
μας ήρθες Απρίλη και ας σου ξεφεύγει και κανένα ψέμα πότε πότε…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου