ΑΠΟ ΤΙΣ «ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ» ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗ

 

Από τις "ιστορίες της Παρασκευής"

 

Φεβρουάριος του 2007..

 

Ημέρα εφημερίας.

Έξω έβρεχε και ο άνεμος που φύσαγε με έκανε να χαίρομαι που εφημερεύω γιατί η αυριανή θα ήταν καλύτερη μέρα σύμφωνα με την πρόγνωση του καιρού.

 

Στις εφημερίες μου βρισκόταν, στο κομοδινάκι δίπλα στο κρεβάτι που κοιμόμασταν οι γιατροί, πάντα ένα λευκό χαρτί με ένα μολύβι.

Εκεί συνήθιζα να γράφω τις σκέψεις μου όταν έβρισκα ελεύθερο χρόνο.

Ήταν η εκτόνωση μου, η αποσυμπίεση μου.

Ένα τέτοιο βράδυ λοιπόν, Σάββατο ήταν, ήμουν κουρασμένος και καταπονημένος από τη δουλειά.

Αραξα κι άρχισα να γράφω..

_________________________________

 

Ευτυχισμένος νιώθω κάθε βράδυ

όταν το σώμα μου πετά

προς των ονείρων το πλατύ λιβάδι

εκεί που ο χρόνος σταματά

 

Έρχεσαι 'συ, αιθέριο χάδι

και μου ζητάς να μείνουμε μαζί

μα είναι λιγοστό το βράδυ

και τ' όνειρο αόρατη κλωστή

 

Η αλήθεια μου, η φυλακή μου

η αλήθεια μου δεν σε εμπεριέχει.

Το όνειρο μου, το βάλσαμο μου

το όνειρο μου σε περιέχει.

Μα η αλήθεια απ' τ' όνειρο απέχει

γι' αυτό κρατώ τα μάτια μου κλειστά

για να σε κλέβω απ' όποιον σ' έχει

 

Να 'ρχεσαι τα βράδια μου

συχνά στα όνειρα μου

να 'ρχεσαι αποκαΐδι μου

γλυκιά παρηγοριά μου

_________________________

 

Το παραπάνω ποίημα πρόσφατα το διαμόρφωσα και έγινε τραγούδι το οποίο μπορείτε να το ακούσετε στο YouTube.

 

Παραθέτω και τους στίχους από το διαμορφωμένο ποίημα:

 

Όταν η νύχτα συναντά

του ονείρου μου την πλάνη

βαθειά η ψυχή μου αναζητά

ότι δεν έχει κάνει

 

Οτι δεν ζήσαμε μαζί

το ζω στα όνειρα μου

μα σαν ξυπνάω το πρωί

κομμάτια η καρδιά μου

 

Να' ρχεσαι παράνομα

συχνά στα όνειρα μου

να 'ρχεσαι αποκαΐδι μου

γλυκιά παρηγοριά μου

 

Ρεφρεν

Είναι που θέλει η καρδιά

να ζει τη θύμιση σου

είναι κι ο νους ο δικαστής

που θέλει την ποινή σου