Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ “BLEU” ΣΤΑΘΗΣ ΒΛΑΧΑΚΟΣ ΣΤΙΣ ΜΕΘΥΣΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

 

Πόσα χρόνια γνωρίζεστε με τον Θεόδωρο Χήρα;

Σχεδόν δύο χρόνια, και αν δεν υπήρξε η συνάντηση μας στις εκδόσεις 24γραμματα, θα είχαμε μείνει στις τηλεφωνικές μας συνομιλίες, για τους νεφρούς και για την υπερηχογραφική απεικόνιση. Έκπληκτοι ανακαλύψαμε την συγγραφή λογοτεχνίας και όχι επιστημονικές μελέτες.

Ποιος από τους δύο έκανε το πρώτο βήμα;

Είχα ξεκινήσει μια απόπειρα να συγγράψω, μετά παύση αρκετού καιρού, και γράφοντας τα δύο πρώτα κεφάλαια, άρχισα να έχω ανασφάλειες να αποδυναμώνεται η συγγραφική μου φλέβα και να κινδυνεύω να πάθω οξεία φλεβική λογοτεχνική ανεπάρκεια. Και τότε εμφανίζεται ο Θόδωρος, πάντα με καλοσύνη και ευγένεια, να απαντήσει στο email που του έστειλα, αν πρέπει να προχωρήσω ή να ασχοληθώ με μια μελέτη στον Καρκίνο του Μαστού. Χειμαρρώδης εκρηκτικός γεμάτος ιδέες και προτάσεις, μου στέλνει σαν απάντηση στην συγγραφική μου μιζέρια, το 3ο κεφάλαιο. Ήταν η αρχή αυτής της συμπόρευσης στα δύσκολα μονοπάτια της συγγραφής εκ περιτροπής. Το κοινό θα αποφασίσει. Εμείς τουλάχιστον κάναμε μια τίμια προσπάθεια.

Πώς προέκυψε ο τίτλος του βιβλίου;

Μια λεπτομέρεια στα κείμενα ήταν η αφορμή και οι δύο να αποφασίσουμε εύκολα τον τίτλο, γιατί το μπλε είναι τόσο ιδιαίτερο χρώμα. Βέβαια θυμίζει Ελλάδα, αλλά εμείς του αλλάξαμε λίγο την απόχρωση για να ταιριάζει στο γκρι της μονοτονίας και του μουντού καιρού, του Παρισιού.

Ποιος από τους δύο είχε την ιδέα να συγγράψετε αυτό το βιβλίο;

Όπως σας είπα και παραπάνω, από κοινού αποφασίστηκε η συν.συγγραφή.

Είχατε κάποια μέθοδο;

Ακολουθήσαμε το ήδη συγγραφικό πείραμα των 4 τεράτων της ελληνικής λογοτεχνίας των Βενέζη, Καραγάτση Τερζάκη και Μυριβήλη και κοιτάξαμε να πετύχουμε κάτι σημαντικό. Το ταίριασμα της πέννας και το ίδιο στυλ γραφής. Όχι επιτηδευμένα, αλήθεια, κύλησε μόνο του.

Υπήρξε κάτι που σας δυσκόλεψε κατά τη διάρκεια της συγγραφής;

Λίγες στιγμές που μια φαντασία για την πλοκή, μπορούσε να την ακυρώσει ο ένας από τους δυο μας. Ο Θόδωρος λιγότερο, εγώ περισσότερο ανατρεπτικός και αυθάδης συγγραφικά. Όμως δεν υπήρξε βαθμός δυσκολίας, ιδιαίτερος, που να αποτελεί τροχοπέδη. Ο Θόδωρος μεγάλος μαέστρος που γνωρίζει πότε να σηκώνει την μπαγκέτα, και να μην μοιάζει με βέργα.

Τη Γαλλία τη διαλέξατε στην τύχη;

Όχι βέβαια, έπρεπε η χώρα να συμβαδίζει και να συγχρωτίζεται με το ντεκόρ και το κλίμα του βιβλίου. Καρουζέλ, μικρά καφέ, χλιδάτα εστιατόρια, διάσημα τσίρκο, ερωτισμός και ήρωες στα πρόθυρα του ναρκισσισμού, αυτοκαταστροφής και ψυχαναγκασμού. Οι Γάλλοι δεν έχουν το Ωχ αδελφέ τώρα. Και ταίριαξαν οι ήρωες μας μια χαρά.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας ήρωας/ηρωίδα του βιβλίου;

Όλοι ο καθένας με τις θετικές στιγμές του και τις δυσκολίες που φύτρωναν σε κάθε βήμα. Ίσως για μένα ο ταχυδακτυλουργός, που βγάζει μια απίστευτη γοητεία, που κάνει το ψεύτικο να μοιάζει αληθινό. Θα μπορούσε άνετα να είναι ο κάθε πρωθυπουργός μιας χώρας. Θέλει χάρισμα, όχι να παίζει με τις ψευδαισθήσεις, αλλά να χαλιναγωγεί και να υπνωτίζει τα πλήθη.

Τι κάνει την ανάγνωση του βιβλίου τόσο ευχάριστη;

Οι γενναίες δόσεις χιούμορ κάθε τόσο; Ξέρεις Κωνσταντίνε. Σε κάθε μου βιβλίο το γέλιο το πείραγμα και οι εφευρέσεις προσώπων με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, μου δίνουν την βεβαιότητα, πως θα προβληματιστεί περισσότερο ο αναγνώστης αναρωτώντας τον εαυτό του αν πρέπει να γελάσει με μια ατάκα, ακόμα και την στιγμή που κάποιος αφαιρεί μια ζωή, με ειδεχθή τρόπο. Τον ησυχάζεις και του χαϊδεύεις τις χορδές της ψυχής του. Βέβαια δύσκολο να βρεις καλό χορδιστή με αυτί περισσότερο και όχι όργανα. Τι λέγαμε πριν;

Θα θέλατε να αποκαλύψετε στους αναγνώστες κάτι;

Αν τους αρέσει το βιβλίο, να το διαδώσουν με την ατάκα Διάδωσε το, αξίζει.

Γιατί οι αναγνώστες να διαβάσουν αυτό το βιβλίο;

Για να σταματήσουν να κοιτάζουν μηνύματα στο κινητό τους ίσως; Μήπως να αφήσουν το μυαλό τους μα χρωματιστεί με μπλε και να γεννήσουν εικόνες και τα θέλω τους.

Αν ήταν τραγούδι ποιο θα ήταν;

Το Μια πόλη μαγική του κορυφαίου Έλληνα συνθέτη, του απόλυτου, του λυρικού Μάνου Χατζιδάκη.

Ποιος ήταν ο άσσος στο μανίκι;

Είπα πολλές φορές στον Θόδωρο να παίξουμε δηλωτή, είναι το μοναδικό παιχνίδι που ξέρω, έπαιζα με τον παππού μου όταν ήμουν μικρός, ακόμα και στο καφενείο, ζευγάρια, για να κερδίσουμε και να φάω το λουκούμι έπαθλο, μαζί με εκείνο του παππού μου, γιατί ήταν διαβητικός και δεν επιτρεπόταν. Ακόμα τώρα λατρεύω τα λουκούμια με γεύση τριαντάφυλλο, αλλά όχι τα χαρτιά. Ευτυχώς. Ο άσσος ήταν η σύμπλευση με χαρά και σεβασμό σε αυτό που κάναμε.

Υπάρχει μυστική συνταγή για ένα πετυχημένο βιβλίο;

Ήθος προσήλωση σεβασμός αλήθεια και ώρες από την ζωή σου. Το αποτέλεσμα το κρίνουν οι αναγνώστες και το προωθούν.

Ας κλείσουμε με ένα μήνυμα στους αναγνώστες του blog.

Γράψε ελεύθερα χωρίς φόβους αλλά πρέπει να χεις πάθει για να μάθεις να χεις πάθη.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΜΟΣ