Οι Λέξεις και τα Χρώματα (συν) Ταξιδεύουν...

δύο νέοι καλλιτέχνες ενώνουν τις δυνάμεις τους για πρώτη φορά...

...ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης γράφει ιστορίες και η εικαστικός Κυριακή Αντωνίου εμπνέεται, ονειρεύεται, δημιουργεί...

Οι εικόνες ερωτεύονται τις λέξεις κι ένα μεγάλο ταξίδι μόλις ξεκίνησε...

Κώστας Χατζής, Κωνσταντίνα - Μα έξω είναι Κυριακή - Live @Κατράκειο

Ξημερώνει Κυριακή…

…και το φιλόξενο σπίτι της φίλης μου της Κυριακής είναι και βρίσκεται μια ανάσα από την επιβλητική εκκλησία του Αγίου Ιωάννη Ρέντη. Ναι, πολύ σωστά μάντεψες, άλλαξα γειτονιά γιατί έτσι θέλω. Πολλά τα θέλω: να πάρω τον αέρα μου, να έχω άλλη θέα, να περπατήσω σε καινούριους δρόμους, να μοιραστώ εμπειρίες και να ζήσω καινούριες στιγμές που θα μείνουν χαραγμένες στην καρδιά μου…

Η Νίκαια δεν είναι μακριά. Το λεωφορείο όταν πάρει την απόφαση να κάνει την εμφάνισή του με πηγαίνει σφαίρα σε δέκα λεπτά. Η στάση είναι κοντά στο σπίτι μου. Το δωμάτιό μου είναι εκεί και το γραφείο μου επίσης, δεν θα πάθουν τίποτα χωρίς εμένα. Η δικοί μου επίσης δεν θα πάθουν τίποτα τραγικό ξέρουν πόσο πολύ τους σκέφτομαι και τους αγαπάω…

Ο Ρέντης είναι μια πανέμορφη πόλη, φρόντισε ο Δήμαρχος γι’ αυτό. Οι πλατείες είναι γεμάτες ζωή, παντού κυριαρχεί το πράσινο και τις νύχτες οι δρόμοι είναι φωταγωγημένοι. Έχει καταστήματα, και φαρμακεία, τα πάντα έχει. Η Πειραιώς είναι δίπλα με τα εμπορικά της. Βρίσκεις ότι θες όποτε το θες…

Οι αλλαγές μικρές ή μεγάλες δεν έχει σημασία πάντα κάνουνε καλό. Ο αέρας, το περιβάλλον, οι άνθρωποι. Στους γείτονές μου αποκλείεται να λείψω. Φρόντισα όλες οι κολώνες να έχουνε επάνω κολλημένη την αφίσα μου…

Και το καλοκαίρι πλησιάζει στο τέλος του…

Αχ και δεν με νοιάζει.-   

  

Anna Vissi - Den Eimai Monaxi - Holding Out For A Hero (Live @ Rex)

Céline Dion - I Surrender

Βόλτα με τη μηχανή…

    Στο Σύνταγμα με πάρκαρε για να πάρω το 040 που δεν σταματάει ποτέ. Μπήκα μέσα εγώ και άλλοι νορμάλ άνθρωποι. Όλοι μου φαίνονται νορμάλ εκτός από εμένα. Ο οδηγός έβαλε μπροστά. Άδεια η Αθήνα. Αύγουστος δηλαδή. Έτρεχε, μα τι πρωτότυπο. Λεωφόρος Συγγρού, τα μπουζούκια, λεωφόρος Θησέως, τα εικοσιτετράωρα café, παραλία, μικρά ξενοδοχεία, ο Σκάι, το παλιό λούνα πάρκ που μου ξυπνά χιλιάδες αναμνήσεις.

     Ξεκίνησα ανάποδα επειδή πρώτον κάνει αφόρητη ζέστη και δεύτερον επειδή έτσι μ’ αρέσει. Ανάποδος ήμουνα από την ώρα που γεννήθηκα. Το «blind date» ήτο σκέτη αποτυχία. Ο αποτυχημένος – πώς να τον πω δεν μου’ ρχεται τώρα – με άφησε επί της Θησέως στο ύψος της Καλλιθέας. Ψιθύρισε ένα «sorry» αλλά εγώ είχα ήδη κλείσει τη πόρτα πίσω μου.

     Μετά γίνανε δυο πολύ σοβαρά τηλεφωνήματα. Το πρώτο στη φίλη μου την Τζένη, της είπα για το ναυάγιο, μου είπε θα το αναλύσουμε αύριο στον καφέ. Το δεύτερο στον φίλο μου τον Ήφαιστο που είναι φωτιά και λαύρα ο άτιμος αλλά επειδή είναι αληθινός φίλος σταματώ εδώ. Άναψε το πράσινο φως: - Έλα σπίτι και βλέπουμε τι κάνουμε…

     Περπάτησα μέχρι τον ηλεκτρικό. Επιβιβάστηκα και κοιτώντας το κινητό μου έβριζα την ώρα και τη στιγμή που κανόνισα εκείνο το ραντεβού. Φτάνω Ομόνοια. Νύχτα είναι, μέρα είναι, πάντα το ίδιο σκηνικό και δεν αλλάζει. Μια βρώμικη πλατεία.

     Πήρα μια ευθεία και περπατούσα κοιτώντας επίμονα την άσφαλτο. Μια φορά είχα βρει χαρτονόμισμα και έκανα πάρτι. Άσχετο. Πάω παρακάτω. Φτάνω έξω από την πόρτα του. Πατάω το κουδούνι, μπαίνω στο ασανσέρ και σε κλάσματα δευτερολέπτου βρίσκομαι στο πανέμορφο σπίτι του φίλου μου του Ήφαιστου.

     Μου πέφτει το σαγόνι. Με τη διαρρύθμιση, τα έπιπλα, τον απαλό φωτισμό. Το χαμόγελό του. Αυτή η ασφάλεια που ελάχιστος κόσμος μου την προσφέρει πια. Δεν ζήτησα καν νερό. Πιάσαμε αμέσως την κουβέντα. Λόγια. Μιλούσε εκείνος άκουγα εγώ. Με προσοχή, πάντα. Για τις διακοπές του, τα μπάνια του, τις περιπέτειες.

     Εγώ, καμιά περιπέτεια, κανένα μπάνιο, τη λέξη «νησί» δεν τολμώ καν να την αναφέρω. Δεν με νοιάζει. Χορτάτος είμαι. Από τα πάντα. Αποφασίσαμε να κατηφορίσουμε προς τη πλατεία Εξαρχείων. Επειδή όμως ποτέ μου δεν τη χώνεψα, ούτε αυτή, και μη ρωτήσετε γιατί, καθίσαμε σε ένα ταβερνάκι επί της Μπενάκη να πιούμε παγωμένες μπύρες. Οι γκαζόζες ευτυχώς τους είχανε τελειώσει.

    Αυτό το τραπέζι άκουσε πολλά. Όταν ήρθανε τα σουβλάκια μου δεν πρόλαβαν τίποτα να κρυφακούσουν γιατί πήγανε κατ ευθείαν στο στομάχι μου. Χαρά εγώ, χαρά κι ο Ήφαιστος που έχει το μοναδικό ταλέντο να μιλάει, να μη γίνεται βαρετός, να δίνει συμβουλές και να χαιρετάει και τους γνωστούς του. Ναι, το αγόρι έχει μεγάλο κύκλο, το πρόβλημα που είναι;

    Η ώρα περνούσε. Κάποια στιγμή δεν άντεξα και είπα κάτι πολύ προσωπικό (τα πολύ προσωπικά τα φυλάω για μένα) και αφού το λύσαμε κι αυτό έφυγε ένα μεγάλο βάρος από πάνω μου. Πληρώσαμε και την κάναμε με ελαφρά. Θα λέγαμε κι άλλα πολλά αν δεν μας είχανε νυστάξει τα σουβλάκια και οι μπύρες.

     Ο φίλος μου ο Ήφαιστος όμως που είναι καλό παιδί, οδηγεί μηχανή. Μεγάλου κυβισμού. Από αυτές που τρέχουν, καταλαβαίνετε. Την καβάλησα όσο πιο ατσούμπαλα μπορούσα. Δεν το έκανα επίτηδες. Είμαι και δυο μέτρα. Έβαλε μπροστά και με πήγε μια όμορφη βόλτα. Συνεχίσαμε να μιλάμε ακόμα και πάνω στη μηχανή. Ο αέρας στη μούρη δεν μας ενοχλούσε.

Τελικά ο καθένας κάπου εκτονώνεται. Εγώ όταν έχω νεύρα καβαλάω το ποδηλατάκι μου και εξαφανίζομαι. Εκείνος τη μηχανή του και επίσης εξαφανίζεται. Είναι όμως πολύ όμορφος και πουθενά δεν μπορεί να κρυφτεί…

     Κατεβήκαμε μέχρι την Ομόνοια. Περάσαμε από Αγίου Κωνσταντίνου, μεγάλη η χάρη του, λίγο Πειραιώς, όλη τη Σταδίου μέχρι που φτάσαμε Σύνταγμα. Έξω από τα Public οκτώ στον αριθμό αστυνομικοί μαζεμένοι. Ο λόγος;

      Η βόλτα ήτανε τόσο όσο. Γιατί ναι, μου έκανε τη χάρη να μ’ εξυπηρετήσει αλλά φοβάμαι και τις μηχανές. Τους μαλάκες δεν φοβάμαι και δυστυχώς που θα τελειώσω έτσι αλλά μαζευτήκανε πολλοί. Σε κάποιον άλλο πλανήτη μπορεί να πάρουν κάποια αξία. Εδώ, καμιά. Αυτό το υπογράφω.

Ήφαιστε καλέ μου, σ’ ευχαριστώ πολύ.

Θα το ξανακάνουμε, ναι;         

Το Ημέρωμα της Στρίγγλας στο ΘΕΑΤΡΟΝ…

ΔΕΝ ήξερα ότι στην Πειραιώς υπάρχει ένα τέτοιο στολίδι. Ένα καλοκαιρινό θέατρο, λίγα μέτρα από τη λεωφόρο, τόσο καλοστημένο και όμορφο να μπορεί να φιλοξενεί θεατρικές παραστάσεις.  

Είχα καιρό να δω κωμωδία του Σαίξπηρ. Είδα πρώτη φορά την κυρία Κατερίνα Λέχου η οποία πρωταγωνιστεί στην επιτυχημένη παράσταση. Της βγάζω το καπέλο. Δύσκολος ρόλος. Απαιτητικός. Ξεφορτώθηκε τη ταμπέλα της «τηλεοπτικής». Μπράβο της. Μου άρεσε πολύ. Η υποκριτική της, η φωνή της, η παρουσία της. Η δουλειά φάνηκε. Τον ταλαντούχο Αντίνοο Αλμπάνη τον έχω απολαύσει και σε άλλες επιτυχημένες παραστάσεις. Επίσης εξαιρετικός. Όλοι οι ηθοποιοί δώσανε τον καλύτερό τους εαυτό. 

Η μουσική του Θάνου Μικρούτσικου μας άρεσε (εντελώς μέσα στην εποχή) αν και επαναλαμβανόταν συνέχεια, επιβλητικό το σκηνικό του Στράτου Λίτινα, κοστούμια του σήμερα με την υπογραφή του Πάνου Αλμπάνη.

Η σκηνοθεσία της Φωτεινής Μπαξεβάνη αξιέπαινη. Το video clip δεν το καταλάβαμε. Αξίζει να δείτε αυτή τη παράσταση. Σας τη προτείνω. Καλοκαίρι είναι. Στην Αθήνα είναι. Γέλιο έχει. Άφθονο…

Παραστάσεις από Τετάρτη έως Κυριακή στις 21:00

Αίθριο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»

Πειραιώς 254, Ταύρος     

Προπώληση εισιτηρίων: 212 254 0300