Το δηλώνω από την αρχή. Σήμερα θα βρίσω. Πολύ! Ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Το ποτήρι ξεχείλισε! Τι μαλακία τις έχει πιάσει; Και καλά ο καιρός που είναι αγάμητος και το έχουμε καταλάβει όλοι, οι μέρες; Ναι, αυτές με τα ονόματα! Η Κυριακή, η Δευτέρα, η Τρίτη... Τι ζόρι τραβάνε; Ναι, έπεσαν με τα μούτρα στα ψυχοφάρμακα: Tavor, Depakine, Seroquel και άλλα πολλά. Δεν τις πιάνει τίποτα. Τους λέει ο Μάης (άλλος μαλάκας από εκεί) - Κορίτσια σοβαρευτείτε, έρχετε το καλοκαίρι, με έχετε κάνει ρόμπα ξεκούμπωτη, τι πράγματα είναι αυτά; Στου κουφού την πόρτα παρ' την πόρτα και φύγε. Οι μέρες τρελλές θεότρελλες. Χάσανε και τον μπούσουλα αλλά και τη γη κάτω από τα πόδια τους και δεν τρέχει κάστανο. Τα νεύρα μου κουρέλια αλλά δεν θα τους κάνω το χατίρι. Ναι με βήχα και βρογχίτιδα εγώ θα συνεχίσω να χαμογελάω, να βγαίνω, να πίνω και να κάνω και sex και άσε τις άλλες να μαλλιοτραβιούνται...
Τετάρτη 7 Μαΐου 2014
Κυριακή 4 Μαΐου 2014
Μια βόλτα στη ΝΙΚΑΙΑ…
Η Νίκαια είναι η πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα και κατοικώ ακόμα. Στο ίδιο σπίτι με τα ίδια αγαπημένα πρόσωπα. Πολλοί άνθρωποι από τον καλλιτεχνικό χώρο, στο ξεκίνημά τους, δεν το λέγανε στις συνεντεύξεις τους. Αργότερα τα κάνανε θάλασσα. Πρόβλημά τους. Εγώ, λοιπόν, δεν ντρέπομαι να πω ότι είμαι από τη Νίκαια. Σήμερα θα σε πιάσω από το χέρι και θα σε κάνω μια, όχι και τόσο μικρή, βόλτα…
Η μεγάλη λεωφόρος Πέτρου Ράλλη
ξεκινάει από την Πειραιώς. Αυτό το ξέρουνε και οι πέτρες. Αυτό που δεν
γνωρίζουν είναι ότι και μετά τη γέφυρα του Village Park στου Ρέντη πάλι το ίδιο όνομα έχει. Πάμε όλο ευθεία. Στα αριστερά
το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο. Στο πλάι βρίσκεται και ο οδοντίατρος Γιώργος
Χριστοφορίδης. Εκεί πάμε όλη η οικογένεια και οι φίλοι. Τον αγαπάμε πολύ! Λίγο παραπέρα
μια μαγική πλατεία, το ξακουστό «Περιβολάκι». Ο Δήμαρχος Γιώργος Ιωακειμίδης έβαλε
πράσινο και επιβλητικά έργα τέχνης φτιαγμένα από μάρμαρο. Εκεί έχει τράπεζες,
καταστήματα και μικρά café.
Μετά η Πέτρου Ράλλη χωρίζεται
στα δυο και η πάνω πλευρά ονομάζεται Λαοδικείας. Στο τέρμα κάνουμε δεξιά και
μπαίνουμε στην 28ης Οκτωβρίου. Τη γειτονιά μου δηλαδή. Στη γωνία
υπάρχει το στέκι μου. Ναι, το «Στραγάλι» είναι αγαπημένο στέκι. Εδώ έρχομαι
κάθε μέρα και απολαμβάνω τον καφέ μου και κάθομαι και γράφω και χαλαρώνω. Όλα αυτά
μαζί. Ο Φώτης είναι πολύ καλό παιδί. Έφτιαξε με μεράκι ένα στολίδι όπου είναι
πόλος έλξης της νεολαίας. Είναι ανοιχτό κάθε μέρα. Μια επίσκεψη θα σε πείσει.
Μια ανάσα από εκεί το θεόρατο Κατράκειο θέατρο. Για πολλά χρόνια, κάθε καλοκαίρι, φιλοξενούσε όλα τα μεγάλα ονόματα: Νταλάρας, Αρβανιτάκη, Αλεξίου, Γαλάνη, Πρωτοψάλτη, Παπάζογλου, Παπακωνσταντίνου και άλλα πολλά.
Μια ανάσα από εκεί το θεόρατο Κατράκειο θέατρο. Για πολλά χρόνια, κάθε καλοκαίρι, φιλοξενούσε όλα τα μεγάλα ονόματα: Νταλάρας, Αρβανιτάκη, Αλεξίου, Γαλάνη, Πρωτοψάλτη, Παπάζογλου, Παπακωνσταντίνου και άλλα πολλά.
Επιστροφή στην 28ης και στο νούμερο 38. Εκεί ανεβαίνει ο
πυρετός. Φυσικά μιλάω για το Habit. Το πιο διάσημο hot spot της Νίκαιας. Εκεί υπάρχουν τα πάντα. Πρώτα χαρούμενα
πρόσωπα και στη συνέχεια καφέδες όλων των ειδών, σφολιάτες, χυμοί φρέσκων
φρούτων, μπαγκέτες, σάντουιτς, σαλάτες, κρέπες και όλα αυτά delivery! Με
ένα απλό τηλεφώνημα στο 210 4901970. Φέτος γιορτάζει τα 10 του χρόνια. Να του
ευχηθούμε, λοιπόν, χρόνια πολλά και άλλα τόσα!
Πιο πάνω, στο δεξί σου χέρι, σταματάς για λίγο και θαυμάζεις ένα μοναδικό graffiti στον τοίχο του 7ου Δημοτικού σχολείου. Ακριβώς δίπλα συναντάμε τη πλατεία «Κρήνης». Εκεί που έφτασε η χάρη μου όταν το «έσκασα» από το σπίτι σε ηλικία 4 ετών. Τάσεις φυγής από μικρός. Περιποιημένα δέντρα, παγκάκια, παιδική χαρά, βιβλιοπωλείο, βενζινάδικο, ψησταριά. Τα πάντα έχει!
Το «Chic & Chic» είναι ο ναός
της ομορφιάς. Το κομμωτήριο του Δημήτρη Ματεμτζή είναι σημείο αναφοράς. Αυτό που
το κάνει να ξεχωρίζει δεν είναι μόνο ο επαγγελματισμός των παιδιών αλλά και η
αυθεντικότητά τους. Το ότι βρίσκεται εκεί τόσα χρόνια δεν είναι καθόλου τυχαίο.
Στην ευθεία ο δρόμος πηγαίνει
για Κορυδαλλό. Από το πάνω μέρος της πλατείας η οδός Ελλησπόντου με πολλά
καταστήματα, ταβέρνες, τράπεζες. Φτάσαμε στη πλατεία «Σπάθας». Εκεί βρίσκεται
το γήπεδο του Ιωνικού. Μια φορά έχω πάει κι αυτή με το ζόρι. Η πλατεία είναι
γεμάτη ζωή. Οι μικροί παίζουν με τις ώρες και κάνουν ποδήλατο και οι μεγάλοι
απολαμβάνουν τον καφέ τους.
Κάπου εδώ η βόλτα μας τελειώνει.
Τώρα ξέρεις που πέφτει η Νίκαια και πόσα πράγματα έχει για δεις.
Καλό μήνα!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Ένα βιβλίο που διάβασα και σας προτείνω | Τούλα Βαρώτσου | Τα διαμάντια της αιωνιότητας | Εκδόσεις Kaktos
Περιγραφή Ονειρεύτηκε πως θα σώσει τον λαό του από ένα νέο Ολοκαύτωμα. Δεκέμβριος 1943: Επιζών από τα βασανιστήρια του Άουσβιτς κα...
