Η ΗΡΩ ΤΡΙΓΩΝΗ ΣΤΙΣ ΜΕΘΥΣΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

 

«ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΗΜΕΙΟ» κυκλοφορεί από την ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ. Μίλα μας για το βιβλίο αυτό.

 

Είναι ένα ντοκιμαντέρ λέξεων το «Ανοιχτό σημείο» . Ακολουθεί τον ήρωα και καταγράφει , όσα φανερώνει. Η κάμερα είναι, οι λέξεις και  τα σημεία στίξεως. Παρακολουθούν και αποδίδουν και αυτά την εξέλιξη των εσωτερικών , αλλά και εξωτερικών στοιβάδων στο δέρμα του ανθρώπου και του κόσμου .  Βήμα βήμα, ανάσα ανάσα. Και μην με ρωτήσετε αν η ποίηση έχει ήρωες. Δεν ξέρω . Ξέρω ότι είναι ηρωική γιατί επέζησε. 

Αποτελείται από τρεις ενότητες, θάνατος, ζωή , αθανασία. Μιλάει, ψιθυρίζει, φωνάζει,  άλλοτε για την απώλεια, άλλοτε για την ευτυχία , κάποτε για τη μνήμη, κάποτε άλλοτε για τους θορύβους, για ήρωες, για sold out παραστάσεις, για συνταγές μαγειρικής που δεν πέτυχαν ποτέ, για ξεπερασμένες ζωτικές τέχνες, για αναξιόπιστα ουράνια τόξα ,για τον πόνο, για τις μεγάλες χαρές. Για τις αναπάντεχα απρόβλεπτες  συναντήσεις της ζωής, του θανάτου και της αθανασίας που καταλήγουν στο ανοιχτό σημείο.

Παρόλο που εξελίσσεται, θα μπορούσε να διαβαστεί από την αρχή προς το τέλος, αλλά και από το τέλος προς την αρχή.

Ο εκδοτικός οίκος του ανοιχτού σημείου είναι η Κάπα εκδοτική, ένας πολύ ξεχωριστός εκδοτικός οίκος.Τον χαραχτηρίζει η ποιότητα και διευθύνεται από έναν πολύ ξεχωριστό εκδότη. Ο Θοδωρής Κουλεδάκης ξέρει πως να υλοποιεί το όραμα, παίρνοντας ρίσκα, δίνοντας εμπιστοσύνη, με ειλικρίνεια και αποφασιστικότητα. 

Η Κάπα  διαθέτει  δυνατή ομάδα , Σωτηρία Αποστολάκη , Ιωάννης Τσιγκας και bookart, Γεωργία Γιαννακούλια, Μαρία Μυλωνά ,Κατερίνα και άλλοι σπουδαίοι συνεργάτες που δεν γνώρισα ακόμα. 

Είναι όλοι αυτοί που δημιουργούν και περνούν τα χειροποίητα και μη, φτερά στο σώμα των λέξεων ,των σκέψεων , των ιστοριών, για να πετάξουν και να σας βρουν..

 

 

Πως αισθάνεσαι;

Έχω αρκετές αρχές στην ζωή και στην πορεία μου.. Κατακαίνουριοι κύκλοι που δεν ξέρεις ποτέ τίποτα για αυτούς όταν ξεκινάς,παρά μόνο το ότι τόλμησες.. Θα ήταν φυσικό λοιπόν να είμαι εξοικειωμένη με αυτές τις πρώτες φορές ή τις δυνατές στιγμές τους. Το πρώτο τραγούδι μου που άκουσα στο ραδιόφωνο, ο πρώτος χρυσός δίσκος, το πρώτο μου άρθρο σε εφημερίδα, η πρώτη εκπομπή από τα ντοκιμαντέρ των " Δρόμων " στην τηλεόραση, η πρώτη εκπομπή μου στο Δεύτερο Πρόγραμμα.. Νόμιζα ότι δεν μασάω, τα έχω ζήσει ξανά και ξανά όλα αυτά. Κι όμως όταν η Γεωργία Γιαννακούλια, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων της Κάπα Εκδοτικής, μου έστειλε την φωτογραφία με το " Ανοιχτό σημείο " στην βιτρίνα, του βιβλιοπωλείου της Κάπα , λες και δεν είχα ξαναχαρεί ποτέ. Δεν το περίμενα. Νόμιζα ότι θα είμαι ψύχραιμη. Αλλά τι ωραία, δεν ήμουν..! 

Όταν γίνεται κάτι η σκέψη ,το βίωμα, η δημιουργία, όταν το άυλο, μπορείς να το πάρεις στα χέρια σου, είναι πάντα μεγάλη στιγμή. Ειδικά όταν πρόκειται για ένα τόσο καλαίσθητο αποτέλεσμα.

Αλλά δεν τελειώνουν όλα εδώ. Μάλλον εδώ αρχίζουν. Και συνεχίζονται. Όταν οι φίλοι αναγνώστες, μου στέλνουν τις σκέψεις τους, τις στιγμές τους με το βιβλίο,απίθανες στιγμές. Συνάντηση είναι τα βιβλία, τα τραγούδια, το θέατρο, το σινεμά, η ζωγραφική..Μιας στιγμής συνάντηση ή και παραπάνω, όταν διαρρηγνύεις. - χωρίς να το επιδιώκεις- έναν κόσμο και απαλά εναποθέτεις κάτι εκεί..

 

 

 

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης;

Θα ξεκινήσω με στερεότυπο,που είναι η πραγματικότητα. Όντως γράφω απο δέκα χρόνων. Ποίηση κατ αρχήν και μετά στα δώδεκα περίπου,οι πρώτες μου αστυνομικές ιστορίες. 

Ποτέ δεν σκέφτηκα να εκδόσω. Ήταν σε μια αναβολή πάντα. Αργότερα ίσως,έλεγα στον εαυτό μου. Ωστόσο ό,τι κι αν έκανα, με ό,τι κι αν ασχολήθηκα, η γραφή υπήρχε εκεί..πάντα ήταν η γραφή και η εικόνα. Με την έννοια των τηλεοπτικών εκπομπών, και της φωτογραφίας..

 

Το 2023 είχα ολοκληρώσει σχεδόν κάποια θεατρικά μονόπρακτα -άλλη γραφή που δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα μου προκύψει- και ετοιμαζόμουν να τα εκδώσω.

Το "Ανοιχτό σημείο" ήρθε τόσο ξαφνικά και αναπάντεχα. Σαν να μην μπορούσα να κάνω αλλιώς.Δηλαδή, δεν είχα επιλογή. Εισέβαλε απότομα και ήταν αδιαπραγμάτευτο.

Μ ενδιαφέρει πολύ αυτή η γραφή . Που δεν έχεις δεύτερες σκέψεις,που δεν υπάρχουν αναβολές, που δεν την νοιάζει καθόλου για τίποτα , που είναι οριστική, αμετάκλητη και αν δεν την καταθέσεις μπορεί και να “κινδυνεύει” η ύπαρξη σου.. 

 

 

 

Ποιο απ’ όλα τα ποιήματα σε αντιπροσωπεύει απόλυτα;

 

Όλα . Με τον τρόπο τους.Και οι εικόνες τους. Και η γραμματοσειρά τους. Και το σχήμα της σελίδας τους. Εκεί που κατοικεί το καθένα. 

 

 

 

 

Τόσα χρόνια, τόσα πολλά τραγούδια. Τι κέρδισες και τι έχασες;

 

Έσοδα και έξοδα ε; Ποτέ δεν ήμουν καλή σ αυτό. Ήξερα, δεν ξέρω πως, ότι ακριβά πράγματα μπορεί να στοιχίζουν πολύ φτηνά ή να μην έχουν κανένα κόστος και το αντίθετο. Οπότε τα κέρδη και οι ζημιές είναι πάντα κάτι σχετικό. 

Κάθε κύκλος δημιουργίας, τα περιλαμβάνει όλα. Χαρές, ήττες, απογοητεύσεις και πολλές πολλές συγκινήσεις.Για μένα, τα χρόνια των τραγουδιών ειναι κερδισμένα χρόνια ..

Όπως ειναι και τα χρόνια της δημοσιογραφίας, των περιοδικών,των εφημερίδων, τα χρόνια της τηλεόρασης, τα χρόνια του ραδιοφώνου. Και όλων των άλλων αντικειμένων που ασχολήθηκα κατά καιρούς. Κερδισμένα όλα. Με έφεραν εδώ που είμαι τώρα. 

 

 

 

 

Ποιο είναι το μότο της ζωής σου;

Είναι ένας κόσμος εκεί έξω και εδώ μέσα. Τους ακούς και τους δύο,τους βλέπεις, τους νοιώθεις,τους παρατηρείς να γίνονται ένα..

Το πάνελ αλλάζει συνέχεια. Λέει άλλο. Κάποιες φορές μένει στο ίδιο για μέρες. 

Ο δρόμος βγάζει τα μότο..είτε κινείσαι, είτε μένεις ακίνητος 

 

 

Η ανάγκη για δημιουργία σε κάνει ευτυχισμένη;

Με φέρνει κοντά σε ο,τι είμαι, και σε ό,τι είναι οι κόσμοι. Και ναι ,είναι μια ευτυχία αυτό. Το να μπαινοβγαίνεις στους κόσμους και στους κόσμους σου, είναι χαρά πρώτα απο όλα . Και προνόμιο. Εξαιρετικό προνόμιο. Ένα ακόμα εξαιρετικό προνόμιο, είναι η αθέλητη "πρόσβαση" στον άλλο..στην αισθητική του,στο συναίσθημα του, στον νου του..στις μνήμες του..Η "συνάντηση" μαζί του,που συμβαίνει απλά, σχεδόν με όρους αλχημείας..μιλώ για τον αναγνώστη, τον ακροατή,τον θεατή.. 

 

 

 

Σκοπεύεις στο μέλλον να γράψεις και κάποιο μυθιστόρημα;

 

Σχεδόν το τελειώνω..κανείς βέβαια δεν ξέρει, αν οι ήρωες, μείνουν εκεί που τους έχω αφήσει ή θα αποφασίσουν να τα ανατρέψουν όλα την τελευταία στιγμή. Ειναι πάντα ελεύθεροι να το κάνουν. Και αυτό έχει μια γοητεία και για μένα, και γι αυτούς φαντάζομαι.

Οπότε, όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, σχεδόν τελειώνω το πρώτο μου μυθιστόρημα..

 

 

 

Στείλε το δικό σου μήνυμα στους αναγνώστες του blog.

Ευχή, όχι παρότρυνση, δεν τα πολυσυμπαθώ  τα διδακτικά..

να θαυμάζουν 

να εμπνέονται 

να εκπλήσσονται 

να φτιάχνονται με τα απλά 

να παρασύρονται

να συγκινούνται

 

Και εύχομαι να συναντήσω και να γνωρίσω αρκετούς από τους αναγνώστες του blog στην παρουσίαση του Ανοιχτού Σημείου, που θα ανακοινωθεί σύντομα.

 

 

 

Ας κλείσουμε με ένα απόσπασμα από το νέο σου βιβλίο.

Από το δεύτερο μέρος του “Ανοιχτού σημείου” : από την ζωή

 

Ιππόκαμπε

 

 

Καμιά φορά σκέφτομαι

τη σκηνή του θανάτου σου

Είμαστε σώματα

Με εικόνες

Με σκηνές

Με ταινίες ολόκληρες

Με κλάματα

Με αγκαλιές

Σε κάθε απώλεια

αλλάζει η μυρωδιά μας

Σε κάθε συνάντηση ζωής ή θανάτου

αλλάζει ο μεταβολισμός μας

 

Ιππόκαμπε, φτου και βγαίνω

αλλά δεν είσαι το σπίτι των αναμνήσεων

Είσαι το εξοχικό

Υπολείμματα συγκεκριμένης εποχής

κρεμιούνται  στις ντουλάπες

Το σπίτι της μνήμης

είναι το σώμα

Σειρά σου

Τα φυλάς