Βράδυ Τρίτης. Άδεια η πόλη κι εμείς το
εκμεταλλευτήκαμε. Αράξαμε στο αγαπημένο μας στέκι στην πλατεία. Κουβέντα με
παγωμένες λεμονάδες, μπύρες και ξηρούς καρπούς φυσικά. Λέγαμε πολλά και
διάφορα. Που μας πάει αυτή η ζωή ή που εμείς την πάμε. Η ώρα να περνά
ευχάριστα. Όλα καλά μέχρι εδώ…
Μια φίλη από την παρέα πρότεινε να συνεχίσουμε την
κουβέντα στο μπαλκόνι της. Καθόλου κακή ιδέα. Μετά από λίγο φτάσαμε στην
πολυκατοικία. Μπήκαμε και οι τρείς στον στενό ανελκυστήρα. Μας ανέβασε στον
τρίτο όροφο χωρίς κάτι ύποπτο…
Καθίσαμε αναπαυτικά και απολαύσαμε παγωτό και
κουβέντες. Βέβαια, μέχρι εκείνη την ώρα δεν μπορούσα να φανταστώ ότι το παγωτό
μισή ώρα αργότερα θα μου έβγαινε από τη μύτη…
Κόντευαν μεσάνυχτα και πρότεινα να φύγουμε. Το πρωί –
όπως κάθε πρωί – θα πήγαινα στον μπαμπά. Μπήκαμε πάλι στον ανελκυστήρα. Αλλά η
κακή μας τύχη αλλιώς τα είχε γραμμένα…
Πατήσαμε το κουμπί για το ισόγειο. Ο θάλαμος ξεκίνησε
να κατεβαίνει, και να κατεβαίνει και αντί να σταματήσει εκεί που έπρεπε,
σταμάτησε λίγο παρακάτω. Μη φανταστείτε, δέκα το πολύ είκοσι πόντους…
Το γέλιο μας κόπηκε απότομα. Βαράγαμε το κουδούνι αλλά
δεν το άκουγε κανείς. Πήγα να καλέσω την πυροσβεστική αλλά δεν είχα σήμα. Η
φίλη μου χτυπούσε με δύναμη την πόρτα μπας και μας ακούσει κάποιος ένοικος…
Μετά από λίγο η καλή μας τύχη μας χαμογέλασε. Η κοπέλα
από το ισόγειο – να την έχει ο Θεός καλά – προσπάθησε να μας ανοίξει αλλά ήτο
αδύνατον. Κάλεσε την πυροσβεστική η οποία έφτασε μετά από ένα τέταρτο…
Ευτυχώς κάποια πράγματα σε αυτή τη χώρα ακόμα
δουλεύουν ρολόι. Το θέμα είναι ότι εγώ δεν είχα καταλάβει ότι είμαι
κλειστοφοβικός. Έπαιρνα βαθιές ανάσες και προσπαθούσα να σκεφτώ θετικά.
Προσευχόμουν στη Μεγαλόχαρη που γιορτάζει κιόλας…
Οι πυροσβέστες έκαναν αυτό που έπρεπε. Να μας ανοίξουν
την πόρτα δηλαδή και να δουν ότι είμαστε όλοι καλά. Πετάχτηκα στο πεζοδρόμιο
για να πάρω καθαρό αέρα λες και ήμουν για ώρες στο βυθό της θάλασσας…
Δώσαμε τα στοιχεία μας. Όνομα. Επώνυμο. Πατρώνυμο. Και
τον αριθμό του κινητού μου. Η πυροσβεστική έφυγε. Μετά από λίγο το κινητό μου
χτύπησε. Μα ποιος να’ ναι τέτοια ώρα; σκέφτηκα. Ήταν ο πυροσβέστης ο οποίος
ήθελε να με ρωτήσει αν σφράγισαν την πόρτα του ανελκυστήρα…
Επέστρεψαν μετά από ένα λεπτό. Δεν είχα συνέλθει. Το
σοκ ήταν μεγάλο. Αν η κοπέλα από το ισόγειο έλειπε σε διακοπές τότε πως θα
βγαίναμε από εκεί μέσα; Αν μέναμε από οξυγόνο τι θα μπορούσαμε να είχαμε πάθει;
Αν και αν και αν…
Το πόρισμα. Πρώτον: δεν θα ξαναμπώ ποτέ σε
ανελκυστήρα. Δεύτερον: αν ανεβοκατεβαίνω από τις σκάλες έχω μεγαλύτερη
πιθανότητα να κάψω τις θερμίδες από τα απανωτά παγωτά που τρώω. Τρίτον και
σημαντικότερο: το πάθημα να μου γίνει μάθημα!!
ΥΓ. 1. Όταν ξάπλωσα στο κρεβάτι μου ήταν αδύνατο να
κοιμηθώ, φοβόμουν ότι δεν είχα οξυγόνο…
ΥΓ. 2. Ο κλειστοφοβικός άνθρωπος δεν το ξέρει ότι
είναι μέχρι να του συμβεί κάτι και να το ανακαλύψει…
ΥΓ. 3. Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά. Ελπίζω να ήταν
και η τελευταία…
Κλικ Μαρία Γεωργαντά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου