25 Έλληνες DJ για τον σύλλογο ΦΛΟΓΑ @ TRAMP 27/1/13

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΥΝΑΜΩΣΟΥΜΕ ΤΗ ΦΛΟΓΑ
αυτή τη Κυριακή στις 16:00 στο bar-restaurant Tramp Bουτάδων 36 & Τριπτολαίμου Γκάζι

Φλόγα Σύλλογος Γονιών με Νεοπλασματική Ασθένεια
Αιγίου 6 - 8, 11527 Γουγή
τηλ: 210 7485000, φαξ: 210 7772421
e-mail: floga@floga.org.gr
www.icccpo.org

Μαύρη μου πείνα γιατί με κυνηγάς;

Δεν το αντέχω το μαρτύριο που ζω. Μου έκανε μάγια η μαύρη πείνα η ξελογιάστρα.  Είμαι αθώος.  Ένα ρήμα είναι χαραγμένο στη καρδούλα μου. Πεινάω. Και να πεις ότι μου έχει κοπεί η όρεξη; Τουναντίον. Από όρεξη άλλο τίποτα. Μπόλικη με το τσουβάλι.

Σέρνω την θεϊκή κορμάρα μου ( 96 κιλά παρακαλώ) μέχρι τον ιερό ναό που λέγεται κουζίνα. Ανοίγω το κατάλευκο ψυγείο μα είναι αδειανό. Κρίση κρισάρα! Κάτι γιαούρτια έχει με αγελάδες που γελάνε. Αυτές καλοπερνάνε, εγώ όχι. Χτυπιέμαι στα πατώματα σαν κορυφαία στην Επίδαυρο κατακαλόκαιρο.

Τρώω το μεσημέρι, πίνω καφεδάκι ξαναπεινάω ξανατρώω. Αυτή η δουλειά γίνεται όλη μέρα. Κάθομαι στο γραφείο μου να γράψω και το στομάχι μου αρχίζει παραπονεμένες μελωδίες. Παρατάω το γράψιμο και τρέχω στη κουζίνα πάλι. Τρώω δυο φρούτα. Τρία, πολλές φορές και τέσσερα. Δεν φταίω εγώ που τα μανταρίνια είναι πεντανόστιμα. Ξαπλώνω το βράδυ και ανοίγω να διαβάσω Μανίνα Ζουμπουλάκη. Κλείνω το βιβλίο, κλείνω και το φως.

Και ξαφνικά οι παραισθήσεις μου οργιάζουν. Η θερμοκρασία πέφτει και τρέμω από το φόβο μου.  Ένα πελώριο ψυγείο εισβάλει με θράσος στο υπνοδωμάτιό μου και έρχεται καταπάνω μου να με φάει. Και κάνω το σταυρό μου και με πιάνουν υπογλυκαιμίες. Μα την παναγία. Και που να βρω σοκολάτα ΙΟΝ με αμύγδαλα ξημερώματα; Τέλειωσαν και τα κοκο κοπς που να με πάρει. Τι να βουτήξω στο γάλα μου, φρυγανιές; Ακόμα δεν βγήκα στη σύνταξη. 

Και όσο σκέφτομαι ότι τη Δευτέρα ο γιατρός θα μου πει να ανέβω στη ζυγαριά τόσο κόβονται τα έρημα τα πόδια μου. Η όρεξη δεν μου κόβετε με τίποτα. Και αναρωτιέμαι ο δύστυχος βελονισμός δεν υπάρχει για τη λαιμαργία; Τι σε ζαλίσω κι εσένα με τα δικά μου…  

    

Να χα τώρα ένα ταψί γαλακτομπούρεκο…

Η Ευδοκία τραγουδάει στα Σπιτάκια…

…και ξέρει τον τρόπο να κάνει τον κόσμο να περνάει καλά. Ο κόσμος διασκεδάζει στα Σπιτάκια. Κάθεται, τρώει (το μενού είναι πλούσιο), πίνει (τα ποτά είναι καθαρά), περνάει όμορφα, χορεύει. Δεν υπάρχει face control και δεν πληρώνεις τον κούκο αηδόνι. Οι δήθεν και οι να’ χαμε να λέγαμε ευτυχώς απουσιάζουν. Κάνεις ότι γουστάρεις. Ανεβαίνεις στα τραπέζια, πετάς λουλούδια και δεν σε στραβοκοιτάζει κανείς. Είσαι ο εαυτός σου. Η Ευδοκία εκτός από θεά είναι και φωνάρα. Σου φτιάχνει τη διάθεση και η θερμοκρασία ανεβαίνει. Όσα προβλήματα και να έχεις τα ξεχνάς. Η Ευδοκία επίσης είναι και πολύ απλός άνθρωπος. Θα σε καλωσορίσει, θα τσουγκρίσει μαζί σου, θα σε χαιρετήσει δια χειραψίας και όχι εξ’ αποστάσεως. Το πρόγραμμα είναι νεανικό κατά βάση λαϊκό (όπα όπα που λέμε και στη Νίκαια). Το μαγαζί βρίσκεται στο Γκάζι στην οδό Δεκελέων αν και είμαι σίγουρος ότι όλοι το γνωρίζεται. Έχει πολύ ευχάριστο περιβάλλον και πολλές γελαστές φάτσες. Ο Μπίλης φροντίζει να μη μείνει κανείς παραπονεμένος. Είναι το ιδανικό στέκι γι’ αυτούς που ξέρουν να διασκεδάζουν. Έχει όλο το πακέτο, το είπαμε αυτό.

Τα λέμε εκεί!!!  

Η Νιδάλ και οι οδηγοί ταξί....

Είναι ρομαντική αλλά είναι και πρόστυχη… είναι το κορίτσι της διπλανής πόρτας αλλά ταυτόχρονα και η απόλυτη σταρ. Λένε ότι τις γυναίκες δεν τις καταλαβαίνεις τις νύχτες που είναι φτιαγμένες λες και βγήκαν από το cosmopolitan αλλά το πρωί που ξυπνάνε. Δυο μέρες έμεινα κλεισμένος στο σπίτι και αρρώστησα. Είναι αδύνατον να περάσει μια μέρα χωρίς να περάσω από το κέντρο της Αθήνας. Την κάλεσα στο κινητό.- Έχω πείξει στην Αλεξάνδρας σε κανα τεταρτάκι θα είμαι Αμπελόκηπους… Γινότανε της πατανας το κάγκελο. Φασαρία, κίνηση, μηχανές, ποδήλατα. Αστα να πάνε. Ο ήλιος έλαμπε. Πέρασαν πέντε λεπτά μπορεί και δέκα. Ξαφνικά στρίβει από τη γωνία το κορίτσι σκάνδαλο, το κορίτσι μύθος, το κορίτσι φωτιά. Νιδάλ. Ένα όνομα μια ιστορία. Περπατούσαμε προς τη Κηφισίας και των οδηγών τα σάλια έτρεχαν αλλά για εκείνη δεν έτρεχε τίποτα. Τα ταξί κάνανε παρέλαση λες και έχουμε εθνική επέτειο. Δεν γλύφω τη Νιδάλ. Δεν είναι διευθύντρια εκδοτικού οίκου. Χα χα χα. Αλλά σ αυτή τη ζωή ποτέ δεν ξέρεις. Είναι πολύ καλό παιδί, έχει πάντα θετική ενέργεια και ποτέ δεν εκπέμπει άρωμα μιζέριας. Περιμένω να γράψει το μεγάλο μυθιστόρημα. Το μπεστ σέλλερ το έχει στο τσεπάκι.

Υ.Γ 1 ήπιαμε καφέ στο πανέμορφο Μπρίκι στη πλατεία Μαβίλη. Τέλειος ο καφές, τέλεια η μέρα, τα πάντα τέλεια!

Υ.Γ 2 Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη!

Υ.Γ 3 πολλά άτομα που εργάζονται σε εκδοτικούς οίκους χρειάζονται μαθήματα καλής συμπεριφοράς. Επειγόντως! 

Κάτι να μου φτιάξει τη μέρα

Καβάλησα το ποδήλατο, ο καιρός με ξενέρωσε, είπα δε γαμιέται και συνέχισα. Σε λιγότερο από δυο λεπτά βρέθηκα στη πλατεία Ελευθερίας. Ο μαύρος χαμός. Παντού πλέγματα για τα έργα του μετρό. Δεν μπορούσα να περάσω με το ποδήλατο. Απορώ τα μηχανάκια πως περνάνε. Φασαρία τα φορτηγά για τα έργα, φασαρία και τα μηχανάκια. Σταμάτησα στο περίπτερο να πάρω τσιγάρα. Κλείδωσα το ποδήλατο και μπήκα στο αγαπημένο μου στέκι. Μέτρησα τα ψιλά από την τσέπη μου αφού έριξα μια γρήγορη ματιά στον τιμοκατάλογο. Έσκασε μύτη και ο σερβιτόρος με ένα πλατύ χαμόγελο. Ντράπηκα πολύ. Μη σε νοιάζει φίλε… τα υπόλοιπα τα βάζω εγώ. Όχι, εντάξει, έχω 2.50 ευρώ απάντησα κόκκινος σαν τη φράουλα. Τα νεύρα δεν μου έχουνε περάσει. Ανοίγω το αγαπημένο μου laptop. Κοιτάζω έξω τα φορτηγά. Κοιτάζω τους ανθρώπους. Δεν γελάει κανείς. Κάτι μας ψεκάζουν, δεν εξηγείτε αλλιώς. Η στάση του μετρό θα είναι έτοιμη σε πολλά χρόνια από σήμερα. Δεν ξέρω αν θα ζω για να σου πω την αλήθεια. Δεν  έχω τάσεις αυτοκτονίας ούτε τάσεις μανιοκατάθλιψης αυτοί αργούνε. Και απεργούνε. Δεν μπορώ να πλησιάσω το κέντρο της Αθήνας. Δεν μπορώ να δω μια φίλη για να πιούμε έναν καφέ και να πούμε τα νέα μας. Το μετρό απεργεί μέρες τώρα. Δεν τους απασχολεί πόσος κόσμος το χρησιμοποιεί καθημερινά για να πάει στη δουλειά του. Σκέφτονται μόνο την πάρτη τους και κανέναν άλλον. Έτσι είναι ο Έλληνας. Από πάντα έτσι ήταν. Εαυτούλης και παρτάκιας του κερατά. Ανοίγω το blog μου που με τόση αγάπη έφτιαξε η Κρυσταλία Πατούλη. Μια έκπληξη μου έφτιαξε τη μέρα. Οι αναγνώστες μου πέρασαν τους τριακόσιους. Όχι του Λεωνίδα, σκέτο 300. Οπότε έχω ευθύνη απέναντι στους αναγνώστες. Να γράφω όμορφα και αισιόδοξα πράγματα. Να τους κάνω να χαμογελούν. Να τους παίρνω απ’ το χέρι και να τους ταξιδεύω στον δικό μου παραμυθένιο κόσμο, στη δική μου πραγματικότητα. Λέξεις και φράσεις βγαλμένες μέσα από την καρδιά μου και την τρελή φαντασία μου. κοιτάζω έξω. Η μέρα μεγάλωσε. Η άνοιξη έρχεται. Τα νεύρα μου πέρασαν. Πάλι καλά γιατί άφησα τα ηρεμιστικά στο σπίτι. Καλημέρα!

Φιλιά στα όμορφα κορίτσια από την Κρήτη!

Στην Άννα που δεν κατέβηκε από το τραπέζι το Σάββατο.

Στην Ελένη με τα υπέροχα μάτια που έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και ζηλεύω πολύ.  

Μήπως η σχέση σας με το αλκοόλ έχει αρχίσει να γίνεται σοβαρή;

Πριν βιαστείτε να απαντήσετε, διαβάστε αυτό το κείμενο.

Ακόμη ένα ποτηράκι…

…είναι, φαίνεται, η αγαπημένη φράση για τουλάχιστον έναν στους 10 συμπολίτες μας! Σύμφωνα με ορισμένες πανεπιστημιακές έρευνες 1,2 εκατομμύρια Έλληνες κάνουμε προβληματική χρήση του αλκοόλ, με συχνά ολέθριες συνέπειες για μας τους ίδιους και το περιβάλλον μας. Η κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών αυξάνεται τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας ενώ υπάρχουν  σοβαρές ενδείξεις ότι και πολλά παιδιά κάνουν συστηματική χρήση αλκοόλ, από την ηλικία των 11 ετών! Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τροχαίας, 1.100 συνάνθρωποί μας χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους στην άσφαλτο εξαιτίας υπερκατανάλωσης οινοπνεύματος.

Να σημειωθεί ότι δεν υπάρχουν επίσημα κρατικά στοιχεία σχετικά με το πρόβλημα του αλκοολισμού στη χώρα μας.

Γι’ αυτό και, μέσα στο πλαίσιο της ενημερωτικής τους εκστρατείας, οι «Νηφάλιοι», με τη δική σας βοήθεια και συμπαράσταση, σχεδιάζουν τη διεξαγωγή μιας Πανελλήνιας Έρευνας η οποία, για πρώτη φορά, θα καταγράψει το «Χάρτη» του αλκοολισμού στην Ελλάδα, ώστε να αντικρίσουμε κατάματα το μέγεθος της κοινωνικής αυτής μάστιγας.

Νηφάλιοι

στην υγειά μας 

κίνηση πολιτών για τον αλκοολισμό και το περιβάλλον του, αστική μη κερδοσκοπική, μη κυβερνητική εταιρία

Χρήστου Λαδά 4, Χαλάνδρι 152 33. Τηλ. 210 6852 680

24ωρη γραμμή βοήθειας 210 6852 660

Μετά από πολύ καιρό κοιμήθηκα χωρίς εφιάλτες.

Δεν ξέρω πως έγινε αυτό αλλά ξύπνησα πολύ ευδιάθετος. Ξεκούραστος λες και κοιμόμουνα μήνες. Σαν τις αρκούδες όταν πέφτουνε σε χειμερία νάρκη. Ο γιατρός μου το εξήγησε με απλά ελληνικά και όχι με επιστημονικούς όρους. Όταν κάτι σε απασχολεί αυτό μετατρέπετε σε εφιάλτη. Το έμαθα το κόλπο. Είναι απλό. Κάθε φορά, λίγο πριν κοιμηθώ, θα φέρνω στο μυαλό μου όμορφες εικόνες και σκέψεις. Στιγμές που ήμουνα ευτυχισμένος με άτομα που αγαπώ. Μετά κλείνω τα μάτια και παρακαλάω τον φύλακα άγγελό μου να μου κρατάει συντροφιά όλη νύχτα και αν κάτι κακό πλησιάσει να το κρατήσει μακριά για να μη μου χαλάσει τον ύπνο. Έχουνε περάσει πολλά χρόνια που δεν κοιμάμαι κανονικά όπως όλοι οι άνθρωποι.  Το πρώτο μεγάλο φταίξιμο το ρίχνω στο ότι δούλευα νύχτα. Κοιμόμουν στις επτά το πρωί και ξύπναγα στις πέντε το απόγευμα. Πόσο να αντέξει ένας οργανισμός;       Μετά έπιασα μια φυσιολογική δουλειά σε κατάστημα ρούχων. Μέρα. Τα βράδια όμως έβγαινα και διασκέδαζα. Πάλι δεν κοιμόμουν. Κι ύστερα ήρθε η Πνευμονία. Ιούλιο μήνα. Στο νοσοκομείο. Καλά να πάθω. Έβαλα μυαλό και άλλαξα τακτική και μυαλά. Αλκοόλ με μέτρο, λιγότερα τσιγάρα, λίγοι φίλοι και καλοί. Αυτοί που είναι δίπλα μου επειδή με αγαπάνε και όχι επειδή θέλουν να σπάνε πλάκα. Ο καραγκιόζης πέθανε. Η μαύρη λίστα γέμισε. Σε λίγο καιρό θα πεθάνουν και οι εφιάλτες μου επειδή έτσι γουστάρω. Εδώ κέρδισα άλλες μάχες πιο δυνατές και πιο δύσκολες τους εφιάλτες μου δεν θα νικήσω; Δικοί μου δεν είναι; Ότι θέλω κάνω!