Μετά από πολύ καιρό κοιμήθηκα χωρίς εφιάλτες.

Δεν ξέρω πως έγινε αυτό αλλά ξύπνησα πολύ ευδιάθετος. Ξεκούραστος λες και κοιμόμουνα μήνες. Σαν τις αρκούδες όταν πέφτουνε σε χειμερία νάρκη. Ο γιατρός μου το εξήγησε με απλά ελληνικά και όχι με επιστημονικούς όρους. Όταν κάτι σε απασχολεί αυτό μετατρέπετε σε εφιάλτη. Το έμαθα το κόλπο. Είναι απλό. Κάθε φορά, λίγο πριν κοιμηθώ, θα φέρνω στο μυαλό μου όμορφες εικόνες και σκέψεις. Στιγμές που ήμουνα ευτυχισμένος με άτομα που αγαπώ. Μετά κλείνω τα μάτια και παρακαλάω τον φύλακα άγγελό μου να μου κρατάει συντροφιά όλη νύχτα και αν κάτι κακό πλησιάσει να το κρατήσει μακριά για να μη μου χαλάσει τον ύπνο. Έχουνε περάσει πολλά χρόνια που δεν κοιμάμαι κανονικά όπως όλοι οι άνθρωποι.  Το πρώτο μεγάλο φταίξιμο το ρίχνω στο ότι δούλευα νύχτα. Κοιμόμουν στις επτά το πρωί και ξύπναγα στις πέντε το απόγευμα. Πόσο να αντέξει ένας οργανισμός;       Μετά έπιασα μια φυσιολογική δουλειά σε κατάστημα ρούχων. Μέρα. Τα βράδια όμως έβγαινα και διασκέδαζα. Πάλι δεν κοιμόμουν. Κι ύστερα ήρθε η Πνευμονία. Ιούλιο μήνα. Στο νοσοκομείο. Καλά να πάθω. Έβαλα μυαλό και άλλαξα τακτική και μυαλά. Αλκοόλ με μέτρο, λιγότερα τσιγάρα, λίγοι φίλοι και καλοί. Αυτοί που είναι δίπλα μου επειδή με αγαπάνε και όχι επειδή θέλουν να σπάνε πλάκα. Ο καραγκιόζης πέθανε. Η μαύρη λίστα γέμισε. Σε λίγο καιρό θα πεθάνουν και οι εφιάλτες μου επειδή έτσι γουστάρω. Εδώ κέρδισα άλλες μάχες πιο δυνατές και πιο δύσκολες τους εφιάλτες μου δεν θα νικήσω; Δικοί μου δεν είναι; Ότι θέλω κάνω!